>> Δείτε το βίντεο.

>> Φωτογραφικό υλικό.

Σεβασμιότατε, Πρόεδρε της Βουλής, εκπρόσωποι των κομμάτων, αγαπητοί συνάδελφοι, υπουργοί, βουλευτές, εκπρόσωποι της Αυτοδιοίκησης, των τοπικών αρχών, αγαπητοί Έλληνες της Διασποράς, είναι χαρά μου που με καλέσατε εδώ, στο Συνέδριό σας. Ένα μεγάλο ευχαριστώ, γι’ αυτή τη θερμή υποδοχή στο φετινό Παγκόσμιο Συνέδριο Κρητών. Των Κρητών απανταχού της γης.

Πριν ξεκινήσω θα ήθελα να εκφράσω τη βαθύτατη λύπη μου για το τραγικό συμβάν, σήμερα, στη βάση της Αεροπορίας Στρατού, στην Πάχη των Μεγάρων. Είναι βαθιά η οδύνη όλων μας από την τραγική απώλεια των δύο χειριστών του ελικοπτέρου της Αεροπορίας Στρατού. Θρηνούμε όλοι, οι Ένοπλες Δυνάμεις, η Κυβέρνηση, ολόκληρος ο Ελληνικός λαός, την απώλεια δύο νέων ανθρώπων που έπεσαν την ώρα του καθήκοντος. Στις οικογένειές τους εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια και την συμπαράστασή μου. Οι σκέψεις όλων μας είναι μαζί τους.

Φίλες και φίλοι, θα ήθελα, ξεκινώντας, να σας ευχηθώ να έχετε ένα παραγωγικό διήμερο. Το εύχομαι για πολλούς λόγους. Από την κρίση που περνάμε σήμερα θα βγούμε με συλλογική προσπάθεια, μαζί με μια νοοτροπία δημιουργικότητας, με έμπρακτη συμμετοχή στην κοινή προσπάθεια που κάνει η χώρα μας για να γυρίσει σελίδα.

Για το λόγο αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας σήμερα, η πρωτοβουλία που παίρνουν οι απόδημοι Κρήτες, όχι απλώς να συναντηθούν, να ξανασμίξουν, αλλά συνάμα να οργανώσουν ένα Συνέδριο γεμάτο από σημαντικές προσωπικότητες, ένα τόσο πυκνό σε προβληματισμό και προτάσεις Συνέδριο για την πορεία του τόπου.

Χαίρομαι που βρίσκομαι  κοντά σας, γιατί και εγώ, όπως και εσείς, είμαι παιδί της  Διασποράς. Και μάλιστα, όταν έκανα τη διατριβή μου στην Αμερική, ασχολήθηκα με μια ελληνική κοινότητα στο Χάρβαρντ του Κονέκτικατ, όπου ήταν πολλοί Κρήτες, και εκεί έμαθα και μερικούς κρητικούς χορούς. Όπως ξέρετε, εμείς οι Έλληνες της Διασποράς μαθαίνουμε πολλές φορές περισσότερους χορούς απ’ ότι οι Έλληνες στην Ελλάδα.

Και λέω πολλές φορές ότι, ένας Έλληνας της Διασποράς είναι διπλά Έλληνας. Διότι είναι μια μάχη το να είσαι και να παραμείνεις Έλληνας στην ξενιτιά. Και δεν είναι θέμα ούτε μοίρας, ούτε θέμα αίματος, είναι θέμα συνειδητής επιλογής. Το να είσαι Κρητικός στην ξενιτιά δεν είναι θέμα μοίρας αλλά θέμα επιλογής, συνειδητής επιλογής.

Επιλογή να αισθάνεσαι Κρητικός, να αγαπάς και να νοιάζεσαι την  Κρήτη, να αναδεικνύεις την όμορφη παράδοση της Κρήτης, να ‘σαι περήφανος για  την Κρήτη.

Γι’ αυτό χαιρετίζω αλλά και συγχαίρω την παρουσία σας σήμερα εδώ, διότι δεν κατάγεστε απλώς από την όμορφη Κρήτη, αλλά υπηρετείτε την Κρήτη, είναι συνειδητή επιλογή να την υπηρετείτε, να την τιμάτε και σίγουρα μαζί – σας το διαβεβαιώνω – και η Ελλάδα τιμά όλους σας για την παρουσία σας εδώ σήμερα.

Και είναι ακόμα πιο  σημαντική η παρουσία σας εδώ, αυτή την εποχή στην Κρήτη και την Ελλάδα. Διότι η παρουσία σας είναι μία ψήφος εμπιστοσύνης στον τόπο μας, στις δυνατότητες που έχει η χώρα μας και αυτός ο λαός. Είναι μια ψήφος εμπιστοσύνης για τις δυνατότητες της ιδιαίτερης πατρίδας, της Κρήτης, του κρητικού λαού, που και εγώ τόσο αγαπώ όπως αγαπούσε και ο πατέρας μου Ανδρέας Παπανδρέου. Ένα νησί, ένας κόσμος που ξέρει και διαπρέπει και εδώ και στον πλανήτη όλον.

Η παρουσία σας είναι  σημαντική και για έναν ακόμα λόγο. Στέλνετε ένα μήνυμα σε κάθε Κρητικό, σε κάθε Έλληνα παντού. Στέλνετε ένα μήνυμα παντού στον κόσμο. Ότι ο Ελληνισμός μπορεί.

Ακόμα και σε αντίξοες συνθήκες, όπως οι πρόγονοί σας έζησαν ως μετανάστες ή πρόσφυγες σε δύσκολες συνθήκες όταν έφυγαν από την Ελλάδα. Και όμως μπορέσατε. Μπορέσατε, διότι το παλέψατε εκεί που πήγατε, αλλά και διότι σας δόθηκαν ευκαιρίες, ελευθερίες, παιδεία, ένα πλαίσιο κανόνων και αξιοκρατίας. Σας δόθηκε αναγνώριση, σεβασμός για τις πραγματικές σας προσπάθειες, στήριξη για τις δημιουργικές σας ιδέες, για την επιχειρηματικότητά σας.

Μα και εσείς γίνατε οι ίδιοι μοχλοί αλλαγής στις νέες σας πατρίδες. Αμερική, Καναδάς, Αυστραλία, Γερμανία και αλλού, εσείς συμβάλατε καθοριστικά στην ανάπτυξή τους, στην δυναμική τους, στην βελτίωσή τους. Για να το πω πολύ απλά, εσείς ξέρετε, εσείς ξέρετε πολύ καλά τη δύναμη που έχει ο Έλληνας, τη δύναμη της Ελληνίδας, τη δύναμη του Ελληνισμού. Ξέρετε ότι η Ελλάδα έχει πλούτο.

Σήμερα, βρέθηκα σε διπλανό  χωριό, την Κριτσά. Ο Συνεταιρισμός της βγάζει το καλύτερο λάδι του κόσμου.  Πρώτο παγκόσμιο βραβείο 2008. Μπράβο τους. Δείχνουν ότι μπορούμε. Όμως θα ξέρετε ότι πολλές φορές το λάδι της Κρήτης ή της Καλαμάτας ή αλλού μένει απούλητο ή παίρνει εξευτελιστικά μικρή τιμή. Γιατί; Γιατί η Ελλάδα να μην αξιοποιεί τις πολλές δυνατότητες που έχει; Δεν έχουμε πλούτο; Δεν έχουμε δυνατότητες; Δεν έχουμε ανθρώπινο δυναμικό; Μήπως, όπως κάποιοι τους τελευταίους μήνες μας έγραφαν, είναι στο DNA μας;

Μας αποκάλεσαν τεμπέληδες, φυγόπονους, ψεύτες. Άλλοι άρχισαν μεταξύ σοβαρού και αστείου να λένε ότι, για να βγούμε από την κρίση θα πουλήσουμε τα νησιά μας, ακόμα και τον Παρθενώνα. Διαμορφώνοντας για την Ελλάδα μια άδικη και κίβδηλη εικόνα που μας πονάει όλους.

Πονάει και εσάς ακόμα περισσότερο που κάθε μέρα σας ρωτούν εκεί που βρίσκεστε, μα τι γίνεται στην Ελλάδα; Πως κατάντησε έτσι η χώρα σας; Σας πονάει ακόμα περισσότερο διότι ξέρετε την αλήθεια. Ότι εμείς οι Έλληνες έχουμε τεράστιες δυνατότητες όταν θέλουμε, όταν έχουμε το σωστό πλαίσιο, όταν υπάρχει ευνομία, δικαιοσύνη, διαφάνεια, λογοδοσία, αξιολόγηση, συμμετοχή, πρωτοβουλία και συλλογικό πνεύμα. Και εσείς οι Έλληνες της Διασποράς είσαστε οι ίδιοι ζωντανή απόδειξη των δυνατοτήτων του Ελληνισμού.

Τι έφταιξε λοιπόν και βρεθήκαμε εδώ που βρεθήκαμε; Η Ελλάδα δεν είναι μια φτωχή χώρα. Είναι όμως μια χώρα που δεν σεβαστήκαμε. Δεν διαχειριστήκαμε σωστά. Ούτε τον φυσικό μας πλούτο, ούτε το ανθρώπινο δυναμικό, τον πολίτη αυτής της χώρας, την νέα γενιά, τον συνταξιούχο, τον εργαζόμενο και επιχειρηματία.

Όταν αναλάβαμε τη διακυβέρνηση πριν από περίπου 10 μήνες, βρήκαμε μια χώρα υπερχρεωμένη, τεράστια ελλείμματα, τεράστιο χρέος και βέβαια για τα χρέη δεν έφταιγε ο απλός πολίτης, δεν έφταιγε ο εργαζόμενος, δεν έφταιγε ο δημόσιος υπάλληλος, έφταιξαν νοοτροπίες και πρακτικές δεκαετιών, αλλά και μια κυβέρνηση που τις διόγκωσε, αντί να τις αντιμετωπίσει, αντί να κάνει νοικοκυριό, αντί να συνεχίσει ένα  σημαντικό έργο, το οποίο είχαμε αφήσει το 2004.

Θυμάστε το 2004 την Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων, την Ελλάδα του κύρους στα Βαλκάνια, την Ελλάδα που άνοιξε νέες πόρτες συνεργασίας με τη γειτονιά της, την Ελλάδα της ανάπτυξης, που τότε ήταν στο 5% του ΑΕΠ. Αντί να χτίσει πάνω σ’ αυτά, να διορθώσει έστω πράγματα τα οποία έπρεπε να διορθωθούν, ανέδειξε τις χειρότερες πτυχές  της ελληνικής πολιτικής ζωής.

Έλλειψη διαφάνειας, ατιμωρησία, άρνηση της Πολιτείας να εφαρμόσει  τους νόμους, αλλά και να αλλάξει  όσους νόμους έπρεπε να αλλάξουν, ώστε η Πολιτεία μας να αποκτήσει γερά θεμέλια. Αυτά έφεραν την Ελλάδα στο χείλος της χρεοκοπίας, την καταβαράθρωσαν στις διεθνείς αγορές, αλλά και στα μάτια των εταίρων μας διεθνώς.

Βρεθήκαμε να παλεύουμε  κυριολεκτικά για τη σωτηρία μας, να αμυνόμαστε ενάντια σε κερδοσκοπικές  επιθέσεις, οικονομικά συμφέροντα, που  στοιχημάτιζαν καθημερινά στην κατάρρευση της χώρας μας. Τι πρέπει να αλλάξει;

Ήρθε η ώρα να κάνουμε  κυριολεκτικά μια επανάσταση. Την  ονομάζω «την επανάσταση του αυτονόητου».

Γιατί το ξέρετε κι εσείς  καλά, που ζείτε στο εξωτερικό, στη Διασπορά, αυτονόητο είναι τα νοσοκομεία μας να μην λειτουργούν σωστά, να δημιουργούν τεράστια ελλείμματα, όταν αρκετοί γιατροί, δυστυχώς, αντί να δουλέψουν με επαγγελματική συνείδηση ζητούν το λεγόμενο «φακελάκι», για να γιατρέψουν τον ασθενή τους ή συναλλάσσονται κάτω από το τραπέζι με φαρμακοβιομηχανίες, για να συνταγογραφήσουν φάρμακα και θεραπείες που δεν χρειάζονται και κοστίζουν πέντε φορές παραπάνω από τα αντίστοιχα, π.χ., στην Γερμανία.

Αυτονόητο είναι το δημόσιο  να μην λειτουργεί και να δημιουργεί ελλείμματα προσλαμβάνοντας υπαλλήλους για κομματικούς, ψηφοθηρικούς λόγους, επειδή είναι προσωπικοί μας φίλοι ή ψηφοφόροι, αντί να τους επιλέγουμε αξιοκρατικά.

Αυτονόητο είναι να δημιουργείται  τεράστια γραφειοκρατία που δεν  αφήνει να στεριώσει καμία επενδυτική προσπάθεια, καθώς ο ξένος επενδυτής ή ο Έλληνας επενδυτής τρέμει την αδιαφάνεια και τη διαφθορά.

Θέλω να είμαι ειλικρινής, γιατί εμείς πρέπει να αλλάξουμε  την Ελλάδα και να μην «μασάμε» τα λόγια μας.

Αυτονόητο είναι τα Ταμεία μας να είναι άδεια, όταν χαρίζουμε φόρους στους πλουσιότερους και ρίχνουμε όλα τα βάρη στους φτωχότερους.

Αυτονόητο είναι να γενικεύεται  η αίσθηση της αδικίας, όταν ο πολίτης βλέπει διαφθορά ακόμα και στο ανώτερο πολιτικό επίπεδο. Πολιτικοί να δίνουν το κακό παράδειγμα και παράλληλα κανένας να μην τιμωρείται. Και αυτονόητα λέει ο πολίτης: «εγώ γιατί να πληρώσω φόρους;».

Αυτονόητο είναι να λυγίσει  το κράτος, όταν υπάρχει εκτεταμένη φοροδιαφυγή, να λυγίζει το ασφαλιστικό σύστημα, όταν είχαμε εισφοροδιαφυγή.

Αυτονόητο είναι να μην  μπορούμε να έχουμε ικανή δημόσια  υγεία και παιδεία.

Αυτονόητο είναι όταν υπάρχουν κλειστά επαγγέλματα, όταν από το 1971 δεν έχει δοθεί νέα  άδεια σε φορτηγατζήδες, να κοστίζουν  πολύ οι μεταφορές και βεβαίως  τα προϊόντα μας ακόμα περισσότερο.

Αυτονόητο είναι, όταν όλοι μας μάθαμε τα παιδιά μας να θέλουν να διοριστούν στο κράτος αντί να δοκιμάσουν τις δικές τους δυνάμεις στην επιχειρηματικότητα, σε μια παγκόσμια οικονομία, η παιδεία να γίνεται τυπολατρική και στείρα, να μην ανταποκρίνεται στην ανάγκη της εποχής μας να μαθαίνουμε τα παιδιά μας όχι να αποστηθίζουν πληροφορίες, αλλά να εντοπίζουν, να διαχειρίζονται, να αξιοποιούν κριτικά τις πληροφορίες, ο όγκος των οποίων έχει πολλαπλασιαστεί αλλά είναι προσβάσιμες στο διαδίκτυο με το πάτημα ενός κουμπιού.

Αυτονόητο είναι, όταν μάθαμε, αντί να αναπτύξουμε τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα, τα ελληνικά πλεονεκτήματα, τα κρητικά πλεονεκτήματα – ζητώντας το γρήγορο κέρδος, υποβαθμίσαμε το περιβάλλον μας, στραφήκαμε στα all inclusive, αντί για την κρητική δίαιτα – να μην είμαστε ούτε ποιοτικοί ούτε βεβαίως ανταγωνιστικοί.

Αυτονόητο είναι, να λείπουν βασικές υποδομές στην Κρήτη, όταν το κράτος βλέπει την περιφέρεια πελατειακά και στενά ψηφοθηρικά. Και η Κρήτη είναι παράδειγμα εγκατάλειψης στον τομέα των υποδομών.

Το 2004 η προηγούμενη  κυβέρνηση παρέλαβε μια Κρήτη  με έργα ώριμα, με χρηματοδότηση εξασφαλισμένη, με δημοπρατημένα έργα. Όχι μόνο δεν τα τελείωσαν, αλλά έχασαν και τα λεφτά που δικαιούταν αυτός ο τόπος, τους λεγόμενους κοινοτικούς, ευρωπαϊκούς πόρους. Με ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα τον βόρειο οδικό άξονα, που παραμένει έξι χρόνια τώρα χωρίς ολοκληρωμένο και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.

Αυτονόητο ήταν, αυτή η κακοδιαχείριση να μην μπορεί παρά με δάνειες δυνάμεις να συντηρηθεί. Και δανειστήκαμε τα τελευταία λίγα χρόνια πάνω από 100 δισεκατομμύρια ευρώ. Σχεδόν διπλασιάσαμε το χρέος της χώρας τα τελευταία λίγα χρόνια.

Κάποια στιγμή αυτό το κράτος θα λύγιζε. Και λύγισε. Γιατί  το πελατειακό σύστημα δημιούργησε  εξαρτήσεις αντί να δημιουργήσει ανάπτυξη με τις δικές μας ελληνικές δυνάμεις. Και η εξάρτηση μας έφερε στην επιτήρηση με μνημόνια που συμβολίζουν βεβαίως την ταφόπλακα των παλιών πρακτικών και αντιλήψεων.

Σήμερα λοιπόν, καλούμαστε – και αυτό κάνει η κυβέρνηση – να κάνουμε την «επανάσταση του αυτονόητου». Όμως, πριν χρειάστηκε να σώσουμε την χώρα. Ήταν έτοιμη να βουλιάξει, κοντά στην χρεοκοπία. Και πήραμε δύσκολα μέτρα, πόνεσαν. Πόνεσαν όλους, ακόμα και αυτούς που μικρή ή και καμία ευθύνη δεν είχαν για την κρίση. Όμως δεν γινόταν αλλιώς. Ήταν καθήκον προς την πατρίδα.

Και αποδείξαμε έτσι την  αξιοπιστία μας και μαζί με αυτό εξασφαλίσαμε ένα σημαντικό πακέτο στήριξης από την Ε.Ε. και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Και σήμερα, μας δίνεται ο χρόνος να ανασάνουμε, για να κάνουμε τις μεγάλες αλλαγές που έχει ανάγκη η χώρα, για να προχωρήσει στο μέλλον με ασφάλεια, με αυτοπεποίθηση.

Μια μικρή παρένθεση  μόνο, επειδή πολλοί από εσάς θα ακούτε, μα γιατί δίνουν τα λεφτά στην Ελλάδα, δεν τους πρέπει, αυτοί τα σπαταλήσανε. Πρώτα από όλα, το πακέτο στήριξης δεν είναι τσάμπα λεφτά. Είναι δάνεια και μάλιστα με τόκο αρκετά υψηλό. Βέβαια λιγότερο όμως από εκείνον που θα βρίσκαμε στην αγορά.

Ποια είναι αυτή η  «επανάσταση του αυτονόητου»; Τι κάναμε και τι κάνουμε στην Ελλάδα τους τελευταίους μήνες. Χωρίς να σας κουράσω μια μικρή περιγραφή. Κάνουμε την κρίση ευκαιρία για αλλαγές που χρειαζόντουσαν εδώ και δεκαετίες.

Σε λίγους μήνες καταφέραμε να αντιμετωπίσουμε και να νομοθετήσουμε  πολύ σημαντικές και μεγάλες αλλαγές.

Μίλησα για τη διαφθορά. Το Brooking Institute στην Ουάσινγκτον δημοσιοποίησε πρόσφατα μια μελέτη για τη διαφθορά. Ξέρετε πόσα χρήματα θα κερδίσουμε; Περίπου 20 δις ευρώ το χρόνο, αν η Ελλάδα χτυπήσει τη διαφθορά.

Είναι 8% του ΑΕΠ της  χώρας μας. Δεν ξέρω πόσα λεφτά  πάνε στην Κρήτη από το κεντρικό κράτος. Ένα δις, πόσα θα είναι; Ίσως παραπάνω, 1,5-2. Σκεφθείτε 20 δις που χάνονται μέσα από τη διαφθορά. Γι’ αυτό ενδεικτικά σας λέω, τι έχουμε κάνει.

Καταπολεμούμε με όλες μας  τις δυνάμεις τη διαφθορά και τη φοροδιαφυγή, θεσμοθετώντας πραγματικό και ουσιαστικό έλεγχο του πόθεν  έσχες, ασκώντας ελέγχους παντού, φορολογώντας και τις offshore εταιρίες.

Λάβαμε πρωτοβουλία  στη Βουλή για Εξεταστικές  Επιτροπές, ώστε να λάμψει η αλήθεια για να μην κρύβουμε τίποτα κάτω από το χαλί.

Διακυβέρνηση ανοιχτή  στον πολίτη, με νομοσχέδια που τίθενται σε διάλογο και διαβούλευση σε ολόκληρη την κοινωνία.

Αξιοκρατία παντού στο  Δημόσιο, και στις προσλήψεις και  στην εξέλιξη των δημοσίων υπαλλήλων.

Μια νέα φορολογική πολιτική, με νόμο, με την εφαρμογή της οποίας γίνεται για πρώτη φορά σημαντική ανακατανομή εισοδημάτων υπέρ των χαμηλόμισθων. Καταπολεμάται στη ρίζα της η φοροδιαφυγή.

Ο «Καλλικράτης», το νέο  μοντέλο διάρθρωσης του κράτους, άλλη φιλοσοφία για την υπηρεσία του πολίτη από την πολιτεία. Δίνουμε εξουσία πια στις Περιφέρειες. Στην Περιφέρεια της Κρήτης.

Νέο ασφαλιστικό, με όσα  προβλήματα και δυσκολίες είχαμε από τις γρήγορες προσαρμογές που πονάνε πολλούς. Αυτό το ασφαλιστικό εγγυάται τη βιωσιμότητα του συστήματος, εξασφαλίζει το δικαίωμα των επόμενων γενιών να ξέρουν ότι θα έχουν σύνταξη. Θα υπάρχει βασική σύνταξη για όλους και βεβαίως περίθαλψη, και βεβαίως, καθώς καλυτερεύει η Ελλάδα θα μπορούμε να επενδύσουμε και περισσότερα στον συνταξιούχο και στην περίθαλψη.

Διαφάνεια σε κάθε πράξη της διοίκησης και  Αυτοδιοίκησης. Όλες οι υπογραφές των δημοσίων υπαλλήλων μέχρι και των υπουργών και του Πρωθυπουργού στο διαδίκτυο, θα τις βλέπει όλος ο Ελληνικός λαός και όχι μόνο.

Απλοποίηση της διαδικασίας  ίδρυσης των επιχειρήσεων, αυτό που  ειπώθηκε και προηγουμένως, για να δώσουμε άμεση ώθηση στην επιχειρηματικότητα και στην ανάπτυξη της χώρας.

Νέοι νόμοι για την  προστασία του περιβάλλοντος  και για την πράσινη ενέργεια, για να μπούμε στο νέο μοντέλο  ανάπτυξης και να υπάρχουν επενδύσεις σε αυτό τον τομέα.

Αλλαγή των πολιτικών  μας για την καταπολέμηση της  ανεργίας, με νέα προγράμματα επιθετικής πολιτικής.

Ολοήμερο νοσοκομείο.

Ανοίγουμε τα κλειστά  επαγγέλματα, όχι μόνο στις μεταφορές, αλλά σε κάθε τομέα, όπου υπάρχουν αθέμιτα προνόμια που χτυπούν το εισόδημα και δημιουργούν πληθωρισμό που χτυπά το κάθε νοικοκυριό.

Βεβαίως, έχουμε και το μεταναστευτικό νόμο. Και εμείς και όσοι είναι μετανάστες στο εξωτερικό ξέρουν τι σημαίνει να έχεις το δικαίωμα να ελπίζεις ότι μετά από πολλά χρόνια, θα γίνεις μέλος με όλα τα δικαιώματα της κοινωνίας και έχουμε πολλούς ανθρώπους ανάμεσά μας, μετανάστες, που θέλουν να κάνουν την Ελλάδα πατρίδα τους.

Έχουμε μια διαδικασία σε εξέλιξη, και ελπίζω ότι θα γίνει συζήτηση πολύ σύντομα για το θέμα της ψήφου των μεταναστών. Να δούμε ακριβώς με ποιο σύστημα θα γίνει, χωρίς όμως να μεταφέρουμε τα μικροκομματικά προβλήματα έξω, στον απόδημο Ελληνισμό. Διότι δε θέλουμε εσείς να αισθάνεστε εξάρτηση από την μικροκομματική πολιτική της Ελλάδας, αλλά να αισθάνεστε ότι μπορείτε να έχετε λόγο για τα μεγάλα καθοριστικά προβλήματα, να βοηθήσετε και να συμμετέχετε σε αυτά στη χώρα μας.

Πράγματα, αν τα αθροίσει κανείς αυτά τα ζητήματα, θα διαπιστώσει ότι σιγά-σιγά έχουμε νέα δεδομένα στη χώρα. Και αλλάζουν και πολλά ακόμα. Τα επόμενα βήματα είναι στην υγεία και την παιδεία.

Πώς μπορείτε εσείς να μας βοηθήσετε; Πρώτα απ’ όλα, θα συναντήσετε πολλούς τις μέρες που θα βρίσκεστε στην Ελλάδα και θα ακούσετε – όχι μόνο τώρα αλλά και παλαιότερα – μια φράση ή μερικές φράσεις όπως: Η Ελλάδα δεν φτιάχνετε ποτέ, εμείς οι Έλληνες δεν αλλάζουμε, ή θα ακούσετε, καλές οι σκέψεις αυτές, αλλά αυτά δεν γίνονται στην Ελλάδα.

Το πρώτο που σας  ζητώ είναι να τους διακόψετε και  να τους πείτε: Τέλος η μιζέρια. Τέλος  οι δικαιολογίες. Η Ελλάδα μπορεί. Και εσείς το ξέρετε ως απόδημοι ακόμα καλύτερα. Δώστε σε όλους αυτή την αυτοπεποίθηση που εσείς έχετε για τον Ελληνισμό. Διότι οι αλλαγές αυτές πράγματι θα είναι δύσκολες, εάν δεν τις πιστέψουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι. Το ξέρετε όμως ότι μπορούμε.

Δεύτερον, θα επαναλάβω αυτό που ειπώθηκε από πολλούς. Επενδύστε στην Ελλάδα. Δεν εννοώ αναγκαστικά όμως χρήματα. Αλλά με τον χρόνο σας, την εμπειρία σας, τις επαφές σας, τις γνώσεις σας, την φαντασία σας, σας καλώ να συμμετέχετε στην κοσμογονία που επιχειρούμε στην Ελλάδα. Η Κρήτη θα μπορέσει να δημιουργήσει με δυναμισμό, με τις αλλαγές που κάνουμε, ειδικά με τον Καλλικράτη.

Δίνοντας στην περιφέρεια¨, την κάθε περιφέρεια της χώρας, πολλές αρμοδιότητες, εξουσίες, απελευθερώνοντας πόρους που σήμερα απορροφούνται από ένα κεντρικό, γραφειοκρατικό πελατειακό κράτος. Και η Κρήτη έχει τεράστιες δυνατότητες.

Σεβασμιότατε, επειδή είπατε να βοηθήσουμε την Κρήτη, το πρώτο που θα δώσουμε στην περιφέρεια είναι να μπορούν να απελευθερωθούν οι ίδιες της οι δυνάμεις, διότι αυτές καταπιέζονται από ένα σύστημα, το οποίο δεν είναι αθηνοκεντρικό, είναι πελατειακό. Όλες οι περιοχές, ακόμα και οι Αθηναίοι καταπιέζονται απ’ αυτό το σύστημα. Να απελευθερώσουμε τις δυνάμεις της χώρας. Πόρους για ανθρώπινες δυνάμεις.

Σήμερα η Κρήτη μπορεί, και μαζί, να αξιοποιήσουμε αυτό το κεκτημένο που λέγεται Καλλικράτης, αυτό το νέο διοικητικό σχήμα, να καταρτίσουμε ένα ολοκληρωμένο αναπτυξιακό πρότυπο, ώστε να γίνει μια σύγχρονη Περιφέρεια – πρότυπο για ολόκληρη τη νότια Ευρώπη.

Συνδέοντας τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ της Κρήτης με την περιφερειακή και το υπόδειγμα της πράσινης ανάπτυξης. Συνδέοντας τον τουρισμό με την ιστορία και την παράδοση, με την Κρητική διατροφή, αλλά και με άλλες, σύγχρονες υπηρεσίες, όπως είναι για παράδειγμα οι ιατρικές υπηρεσίες, τα νοσοκομεία και οι πανεπιστημιακές κλινικές.

Η Κρήτη θα μπορούσε να αποτελέσει μια υγειονομική Περιφέρεια – πρότυπο, δημιουργώντας συμπράξεις μεταξύ του ΕΣΥ, των Σχολών και των ήδη άρτιων ξενοδοχειακών υποδομών της. Δεν καταλαβαίνω γιατί τα νοσοκομεία μας και τα πανεπιστήμιά μας – ή μάλλον καταλαβαίνω γιατί, αλλά το θέτω και ως αυτονόητο – να μην μπορούν να έχουν έσοδα και από ξένους που θα έρθουν στη χώρα μας είτε για την υγεία, είτε για την παιδεία.

Αντί να εξάγουμε φοιτητές, να εξάγουμε γνώση. Σήμερα εξάγουμε φοιτητές. Πρέπει να εξάγουμε γνώση φέρνοντας φοιτητές εδώ και μεγαλώνοντας τα πανεπιστήμιά μας προς όφελος της τοπικής κοινωνίας και της περιφέρειας. Να διεθνοποιήσουμε τα πανεπιστήμιά μας. Και μέσα απ’ αυτό να στραφούμε σε ένα νέο τουριστικό μοντέλο, βασισμένο όχι στην χαμηλή ποιότητα, αλλά στην ποιοτική αναβάθμιση και προσέλκυση νέων τουριστών.

Και εδώ ξέρω ότι έχετε  υπογράψει εσείς με το ΙΤΕ μία  προγραμματική συμφωνία, απ’ το Πανεπιστήμιο, το Συμβούλιό σας, και  για θέματα παιδείας και όνειρό μου  πολλά χρόνια είναι να δω στην Κρήτη ένα ίδρυμα αριστείας, καινοτομίας και εκπαίδευσης, που θα είναι όχι το δεύτερο αλλά το πρώτο στον κόσμο, για τον τουρισμό.

Θα ήθελα εσείς σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο, το ΙΤΕ, τους ξενοδόχους και ξενοδοχοϋπάλληλους, την Αυτοδιοίκηση, τους συνεταιρισμούς και τα επιμελητήρια, να δουλέψετε μαζί, να φέρετε μια πρόταση πώς αυτό θα οργανωθεί, να βγούμε από τα σημερινά καλούπια, να το δούμε με μεγαλύτερη φαντασία και να μπορούν μάλιστα και τόσοι νέοι Έλληνες απόδημοι που θέλουν να σπουδάσουν στην Ελλάδα, να έχουν αυτό το δικαίωμα και να χαίρονται και να τους δώσουμε την  καλύτερη δυνατή παιδεία. Περιμένω τις δικές σας πρωτοβουλίες.

Θέλω επίσης να πω ότι  για μας το νησί σας, η Κρήτη, το νησί μας, πρέπει να είναι και αυτόνομο ενεργειακά. Μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τη μεγάλη ηλιοφάνεια, αλλά και την ήδη μέχρι σήμερα μεγάλη υποδομή στις λεγόμενες ΑΠΕ. Και δημιουργώντας βέβαια τις απαραίτητες υποδομές, που όπως είπα λείπουν από την Κρήτη.

Η Κρήτη είναι ένας από τους επόμενους – και πάλι – προορισμούς μου, όπου θα κάνω περιοδεία, όπως σε όλες τις περιφέρειες, συναντήσεις, ξεκινώντας με κλιμάκιο υπουργών, συζητώντας με τους παραγωγικούς φορείς του νησιού, εκπροσώπους της Αυτοδιοίκησης, όλα τα ζητήματα της ανάπτυξης και της προοπτικής. Γι’ αυτό και σήμερα δεν είναι μια ομιλία εξαγγελιών, ούτε θα είναι και την επόμενη φορά που θα βρεθώ, αλλά μια συνομιλία, για να αποφασίσουμε από κοινού ποια θα είναι η αναπτυξιακή ταυτότητα κάθε περιφέρειας. Εσείς θα πρέπει να έχετε όμως τον πρώτο λόγο.

Βέβαια, η κεντρική κυβέρνηση έχει τις υποχρεώσεις της. Η κεντρική κυβέρνηση πρέπει να συμβάλει και είμαστε δεσμευμένοι να συμβάλουμε ιδιαίτερα για τις απαραίτητες υποδομές. Συστήνουμε λοιπόν Ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία «Υποδομές, Μεταφορές και Δίκτυα Ανάπτυξης Κρήτης ΑΕ», η οποία θα αναλάβει την υλοποίηση του Προγράμματος Υποδομών.

Πιο συγκεκριμένα η εταιρία  αυτή θα αναλάβει την υλοποίηση του  Βόρειου Οδικού  Άξονα Κρήτης, του Νότιου Οδικού Άξονα Κρήτης και  γενικά όλου του Διευρωπαϊκού Οδικού Δικτύου του νησιού.

Επίσης, η ίδια εταιρία  θα αναλάβει την υλοποίηση της  Σύμβασης Παραχώρησης που θα συναφθεί για την υλοποίηση του  Νέου Διεθνούς Αεροδρομίου του Καστελλίου Ηρακλείου Κρήτης, καθώς και οποιοδήποτε  μεγάλο έργο της ανατεθεί. Για να είναι η εταιρία που συστήνεται άμεσα αποτελεσματική, θα ενσωματώσει την εμπειρία της εταιρίας του Δημοσίου που κατασκεύασε την ΕΓΝΑΤΙΑ ΟΔΟ. Έχει τεράστια εμπειρία και βεβαίως και εκεί με πολύ δύσκολες συνθήκες.

Ήδη από το Σεπτέμβριο στελέχη της ΕΓΝΑΤΙΑΣ θα εγκατασταθούν  στην Κρήτη για να οργανώσουν και να ενισχύσουν την νέα εταιρία και να εγκαταστήσουν τα απαραίτητα διαχειριστικά συστήματα και εργαλεία.

Επιτέλους ο Βόρειας Άξονας της Κρήτης πρέπει να μελετηθεί, να κατασκευαστεί με νέες επικαιροποιημένες και ενιαίες προδιαγραφές. Ήδη με τη συνδρομή των στελεχών της ΕΓΝΑΤΙΑΣ αναθεωρούνται αυτές οι μελέτες μαζί βεβαίως και με τους αρμόδιους φορείς της Κρήτης.

Μετά την οργάνωση και εκπόνηση των μελετών του  στρατηγικού αυτού σχεδίου που  έχει ήδη δρομολογηθεί, θα είμαστε  έτοιμοι να  αυξήσουμε και τη ροή χρηματοδότησης του έργου, υπάρχουν έργα από το ΕΣΠΑ, για να πετύχουμε την ταχύτερη υλοποίηση του διευρωπαϊκού οδικού δικτύου στην Κρήτη.

Με τον ίδιο ακριβώς  οργανωμένο τρόπο σχεδιάζουμε την  ενεργειακή πολιτική για την Κρήτη. Η Κρήτη βρίσκεται στην προνομιούχο θέση να καλύπτει ήδη ενεργειακές της ανάγκες από Ανανεώσιμες Πηγές σε ποσοστό που είναι μεγαλύτερο από οποιαδήποτε άλλη περιφέρεια της χώρας. Είναι δηλαδή περίπου το 16% των αναγκών σας που καλύπτονται από τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.

Υπάρχει όμως μια τεχνική αδυναμία. Διότι ακριβώς εδώ έχετε ανάπτυξη αυτών των μονάδων, υπάρχει έτσι ένας κορεσμός του υπάρχοντος συστήματος. Δηλαδή, υπάρχει αδυναμία να υποδεχθεί νέες μονάδες αυτή τη στιγμή το σύστημα, το δίκτυο, και αυτό δημιουργεί αδυναμία ικανοποίησης νέων αιτήσεων. Αυτό όμως είναι ένα τεχνικό πρόβλημα, που βεβαίως θα λυθεί με τις απαραίτητες υποδομές. Γιατί είναι στρατηγική μας επιλογή να αναπτύξουμε την ενέργεια των Ανανεώσιμων Πηγών.

Θα επιτραπεί η εγκατάσταση  οικιακών φωτοβολταϊκών και φωτοβολταικά στις στέγες που δεν επιτρέπονταν μέχρι σήμερα.

Επανεξετάζεται, πλέον, το θέμα της δυνατότητας διασύνδεσης  με την ηπειρωτική χώρα, υπό το φως  αυτών των νέων τεχνολογικών εξελίξεων. Η διασύνδεση αυτή έχει ενταχθεί ήδη  στη μελέτη για την «Ανάπτυξη του Συστήματος Διασυνδέσεων των Νησιών του Αιγαίου».

Και αυτή η διασύνδεση αποκτά ιδιαίτερη σημασία σήμερα, γιατί δεν πρόκειται πλέον  για μια απλή υποστήριξη του ηλεκτρικού δικτύου της Κρήτης, δηλαδή από  την Πελοπόννησο προς την Κρήτη, από την Στερεά Ελλάδα προς την Κρήτη, αλλά για ένα έργο που θα επιτρέψει τη μαζική διείσδυση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, ακόμα και τη δυνατότητα διοχέτευσης από την Κρήτη, με κέρδος βεβαίως για την Κρήτη, ενέργειας προς την ηπειρωτική Ελλάδα.

Το μεγάλο στοίχημα είναι να γίνει τα επόμενα χρόνια και η Κρήτη ενεργειακός κόμβος, όχι απλώς για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο, αποτελώντας ενεργειακή γέφυρα μεταξύ Βορείου Αφρικής, Ελλάδας και των ευρωπαϊκών χωρών.

Και ήδη έχω κάνει  συναντήσεις, πρόσφατα ήμουν στη Λιβύη, συζητώντας τη σύζευξη Λιβύης-Κρήτης για το φυσικό αέριο, αλλά και επίσης για τη σύζευξη του μεγάλου έργου, το λεγόμενο “desert task”, που θα είναι η ηλιακή ενέργεια από τη Σαχάρα, η οποία θα διοχευτευτεί στην Ε.Ε. και βεβαίως βασικός κόμβος θα είναι και η Κρήτη. Ήδη, όπως σας είπα, σε διπλωματικό επίπεδο προχωρούμε σε αυτή την προσπάθεια.

Και πάλι, λοιπόν, σας καλώ να επενδύσετε σ’ αυτή την Κρήτη, σ’ αυτή την Ελλάδα που αλλάζει, σ’ αυτή τη νέα κοσμογονία που δημιουργούμε.

Τέλος, θα ήθελα ένα ακόμα να σας ζητήσω. Ξέρω ότι έχετε συμβάλει, και όλοι μας είμαστε ευγνώμονες, καθοριστικά στα μεγάλα μας εθνικά θέματα, το Κυπριακό, το ζήτημα του ονόματος της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας και όταν έχουμε προβλήματα στην γειτονιά μας.

Σήμερα, θέλω να στείλετε ένα μήνυμα στις χώρες όπου ζείτε. Το ξέρω ότι το κάνετε, αλλά χρειάζεται επανάληψη και δυνατή επανάληψη.

Στείλτε ένα απλό μήνυμα.

Ότι η Ελλάδα μπορεί.

Ότι η Ελλάδα αλλάζει.

Ότι η Ελλάδα γίνεται  πιο δυνατή.

Ότι η Ελλάδα έχει προοπτική.

Ότι η Ελλάδα πρωτοπορεί.

Ότι η Ελλάδα δεν θα στηρίζεται σε δάνειες δυνάμεις και  φιλανθρωπίες, αλλά στα δικά της  δυναμικά συγκριτικά πλεονεκτήματα.

Να είστε – και είστε, είμαι σίγουρος – περήφανοι Έλληνες  και περήφανες Ελληνίδες της  Διασποράς, για την Ελλάδα μας, μια Ελλάδα που τη μεταμορφώνουμε στην Ελλάδα των αξιών. Και τόσων αξιών που έχει αναδείξει και η Κρήτη.

Την αξία που λέμε φιλότιμο για την πατρίδα, το μεράκι για  τη δουλειά, τη δημιουργικότητα και  φαντασία, την ανθρωπιά της φιλοξενίας, τη ντομπροσύνη στις σχέσεις μας, την αγάπη για το συνάνθρωπο, τη συμμετοχή μέσα από τη μεγάλη δημοκρατική παράδοση που συμβόλισε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, την περήφανη αυτή προοπτική, αλλά και την παράδοση της χώρας μας και της Κρήτης.

Για όλα αυτά, είμαστε περήφανοι, και είμαι εδώ, ιδιαίτερα συγκινημένος μαζί σας. Σας ευχαριστώ για τη θερμή υποδοχή. Σας εύχομαι καλή διαμονή, καλή σας επιτυχία και σε όλους καλή δύναμη.

Ευχαριστώ πολύ.

>> Δείτε το βίντεο.

>> Φωτογραφικό υλικό.

Κυρίες και κύριοι, κύριε Πρόεδρε, αγαπητοί Υπουργοί, θα προσπαθήσω να είμαι όσο γίνεται  πιο σύντομος, διότι είναι δύσκολες οι συνθήκες.

Πιστεύω ότι το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης μπορεί να γίνει ένα εργαστήρι για τις αλλαγές που θέλουμε στη Δημόσια Διοίκηση. Ένα εργαστήρι, που δεν θα είναι απλώς μια παθητική μετάδοση κάποιων ξερών γνώσεων, αλλά ένας χώρος συν-δημιουργίας, θα μπορούσε να πει κανείς, από τις εμπειρίες των τόσων πολλών δημοσίων υπαλλήλων, των μελών στα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών, που έχουμε και εδώ, αλλά βεβαίως και των ακαδημαϊκών και θεωρητικών, που έχετε δουλέψει σε αυτό το κέντρο εδώ και αρκετό καιρό, ίσως και για χρόνια.

Θα ήθελα, όμως, πριν μιλήσουμε για το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης και πώς αυτό μπορεί να συμβάλει και να γίνει ο καταλυτικός πυρήνας αυτών των αλλαγών, να πω ότι χρειάζεται ένα πλαίσιο, μέσα στο οποίο θα πρέπει να κινηθούμε. Ένα πλαίσιο, με το σκεπτικό, αν θέλετε, μέσα από το οποίο εμείς, ως Κυβέρνηση, βλέπουμε τις μεγάλες αλλαγές που χρειάζονται στη χώρα μας και ιδιαίτερα στη Δημόσια Διοίκηση.

Όλοι ξέρουμε ότι  η Ελλάδα έχει τεράστιες δυνατότητες – τα βλέπετε κι εσείς – καθώς και έναν πλούτο ανθρώπινου δυναμικού στη Δημόσια Διοίκηση, που ουσιαστικά δεν αξιοποιείται. Είμαστε μια χώρα με πλούτο, μια χώρα με ικανό και εργατικό ανθρώπινο δυναμικό, μια χώρα με απίστευτες ομορφιές και παραδόσεις.

Ξέρουμε όμως ότι αυτή η χώρα δεν απέδιδε αυτό που μπορούσε, υπήρχαν και υπάρχουν χαίνουσες πληγές. Αυτό το γνωρίζει ο κάθε Έλληνας πολίτης, αλλά υπάρχουν και τα πειστήρια, που είναι οι κοινωνικοί, οικονομικοί, περιβαλλοντικοί, ακόμα και εκπαιδευτικοί δείκτες, σε σύγκριση με άλλες χώρες.

Δεν αξιοποιούμε τον τεράστιο πλούτο μας σε ανθρώπινο δυναμικό, εμπειρία, γνώση, παράδοση, φυσικό περιβάλλον, αλλά και τις δυνάμεις μας, τις σπαταλούσαμε με τρόπο εγκληματικό. Τις σπαταλούσαμε με τέτοιο τρόπο μάλιστα, που κινδυνεύσαμε να γίνουμε μια χώρα σε χρεοκοπία, χωρίς αξιοπιστία, αδύναμοι και απροστάτευτοι μπροστά σε πολλές εξελίξεις, παγκόσμιες, ευρωπαϊκές, αυτές που γνωρίζουμε και ήδη ζούμε, την οικονομική, την κλιματική και πολλές άλλες, ή και σε νέες μεγάλες προκλήσεις, όπως είναι ο ισχυρός ανταγωνισμός από τις αναδυόμενες οικονομίες του πλανήτη μας.

Όχι μόνο σπαταλούσαμε δυνάμεις, αλλά η σπατάλη αυτή μας δημιούργησε  και εξαρτήσεις. Αναγκαζόμασταν να προσφεύγουμε σε δάνειες δυνάμεις, που αναπόφευκτα μας πήγαν – μαθηματικά, θα έλεγα – σε επιτηρήσεις. Είναι λοιπόν εθνικός στόχος να αλλάξουμε, ώστε να γίνουμε εμείς κυρίαρχοι της δικής μας τύχης.

Γιατί σπαταλήσαμε τις δυνάμεις μας; Διότι βρέθηκε το κράτος μας, μαζί και ο ευρύτερος δημόσιος τομέας, ακόμα και το πολιτικό σύστημα, αιχμάλωτοι συμφερόντων, μικρών και μεγάλων, αιχμάλωτοι αντιλήψεων και πρακτικών, που έχουν καλλιεργηθεί διαχρονικά. Αντιλήψεις πελατειακές, πρακτικές πελατειακές, συμφέροντα που εμποδίζουν την ορθολογική, αλλά και δίκαιη αξιοποίηση, ανάπτυξη και διαχείριση των πόρων μας.

Το Δημόσιο έτσι, αντί να είναι συνέταιρος στις προσπάθειες του πολίτη, της οικονομίας μας, του προνοιακού μας συστήματος, της ευνομίας, της διευκόλυνσης του πολίτη, γίνεται ακόμα και εμπόδιο. Εμπόδιο για την πρωτοβουλία, εμπόδιο για τη δημιουργικότητα, εμπόδιο για την καινοτομία και τη φαντασία. Και μάλιστα, πολλές φορές, είναι το ίδιο που προκαλεί την ανομία, την παράβαση και την αυθαιρεσία.

Κυρίες και κύριοι, μόλις πριν από λίγες ημέρες, όπως σας είπε και ο κ. Γεωργαράκης, στον Πόρο, είχαμε μια συζήτηση, και ένας πολύ καλός φίλος, πρώην Υπουργός, ο Λιφ Παγκρότσκι από την Σουηδία, αναφερόμενος στον τρόπο με τον οποίο η Σουηδία ξεπέρασε το 1994 παρόμοια οικονομική κρίση με τη δική μας, ανέφερε ότι, βασικό κλειδί στην επιτυχία τους, ήταν η ήδη τότε αποδοτική Δημόσια Διοίκηση της χώρας τους. Μας είπε, δηλαδή, πώς οι δομές του κράτους βοήθησαν στο να διατηρηθεί πρώτα απ΄ όλα η κοινωνική συνοχή, αλλά και για να στηρίξουν την ανάπτυξη, ώστε να βγει γρήγορα από το τούνελ της ύφεσης η Σουηδία.

Δυστυχώς, δεν έχουμε εμείς τις ίδιες συνθήκες, γι΄ αυτό πρέπει να καταβάλουμε ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια, για να δημιουργήσουμε αυτό το οργανωμένο και σύγχρονο κράτος. Το αναφέρω αυτό ως παράδειγμα, γιατί αποδεικνύει ότι είχαμε δίκιο για όσα λέγαμε πριν κληθούμε να κυβερνήσουμε, δηλαδή για το μέγεθος του προβλήματος και της κρίσης που πρέπει να διαχειριστούμε, σε σχέση με το κράτος. Δηλαδή, το κράτος και η λειτουργία του, αποτελούσε θεμελιώδες και αποτελεί θεμελιώδες πρόβλημα για τη χώρα, για τους πολίτες και την οικονομική ανάπτυξη.

Δεν θα μείνω σε κοινοτυπίες, αλλά αυτό που ξέρετε, και όλοι οι Έλληνες πολίτες θεωρούν, είναι ότι έχουμε ένα δυσκίνητο, υπερμέγεθες, δυσλειτουργικό, αλλά και πλαδαρό, αναποτελεσματικό Δημόσιο, όπου κανείς δεν εξυπηρετείται εύκολα ή γρήγορα, η ποιότητα των υπηρεσιών του κράτους κατά κανόνα είναι πολύ χαμηλή και, πολλές φορές, η εύκολη λύση για τον πολίτη είναι η παραίτηση από την προσπάθεια, ή ακόμα και η συναλλαγή.

Βέβαια, πολύ λένε ότι γι’ αυτό φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι. Σίγουρα, θα υπάρχουν και υπάρχουν περιπτώσεις, όπου δημόσιοι υπάλληλοι και λειτουργοί καταχρώνται την εξουσία τους, δεν σέβονται τον πολίτη, συμμετέχουν ακόμα και στη διαφθορά και αυτό αποτελεί μεγάλο πρόβλημα. Όμως, οι ευθύνες βαρύνουν πολύ περισσότερο το πολιτικό κατεστημένο της χώρας μας, που είτε τα ανέχθηκε, ή ακόμα και τα υιοθέτησε, ή τα έκανε και καθημερινή πρακτική, προς μίμηση.

Εγώ πιστεύω ότι το ελληνικό Δημόσιο – θα το πιστεύετε, είμαι σίγουρος, και εσείς – είναι γεμάτο από ανθρώπους που θέλουν και που μπορούν να προσφέρουν, οι οποίοι όμως, είτε απομονώνονται, είτε δεν καθοδηγούνται σωστά, είτε δεν ακούγονται όταν έχουν καινοτόμες ιδέες, είτε χάνονται μέσα στην πολυπλοκότητα της νομοθεσίας, της γραφειοκρατίας και της αναξιοκρατίας.

Οι ίδιοι αποτελούν  θύματα πολλές φορές, μαζί με τους υπόλοιπους πολίτες, ενός συστήματος που πρέπει να αλλάξουμε. Υπερπληθώρα νόμων, Προεδρικών Διαταγμάτων, Υπουργικών Αποφάσεων, αντικρουόμενων πολλές φορές από το ένα Υπουργείο στο άλλο, εγκυκλίων που ένας δημόσιος λειτουργός αδυνατεί να εφαρμόσει ή να ερμηνεύσει ή που, τελικά, ερμηνεύει κατά το δοκούν. Και έτσι, πολλές φορές, το πιο εύκολο είναι να αποφύγει την ευθύνη, να παραπέμψει τον πολίτη κάπου αλλού, ώστε να μην την φορτωθεί αυτή την ευθύνη, που κανονικά θα πρέπει να έχει ως δημόσιος λειτουργός.

Βέβαια, την ίδια στιγμή, επικρατεί και μια ισοπεδωτική φιλοσοφία ως προς τη μισθολογική και βαθμολογική εξέλιξη των ανθρώπων που αποτελούν τη Δημόσια Διοίκηση, η οποία αφαιρεί κίνητρα και καθιστά πολλές φορές άνευ αντικειμένου τη μέτρηση της παραγωγικότητας και την αξιολόγηση της δουλειάς τους. Αυτά είναι θέματα που, οπωσδήποτε, και η ηγεσία του Υπουργείου, πρώην Προεδρίας και, σήμερα, Δημόσιας Διοίκησης, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, θα πρέπει να συζητήσει και με τους κοινωνικούς φορείς, με τα συνδικαλιστικά όργανα της ΑΔΕΔΥ και, γενικότερα, με τους δημόσιους υπαλλήλους.

Όμως, ουδέποτε η Πολιτεία φρόντισε να ενταχθούν στη Δημόσια Διοίκηση – συστηματικά, θα έλεγα, γιατί προσπάθειες έχουν γίνει – νέες μέθοδοι management και παρακολούθησης έργων, με αποτέλεσμα το σημερινό κράτος να αδυνατεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες μιας κοινωνίας και μιας οικονομίας που έχει αλλάξει. Έχει αλλάξει πάρα πολύ απ’ αυτό που ήταν πριν από 10, 20 ή 30 χρόνια και, αυτές οι αλλαγές «τρέχουν» παγκοσμίως, αλλά και στην κοινωνία μας, με αστρονομικούς ρυθμούς. Αν δούμε μόνο την πρόσβαση των νέων ανθρώπων στο διαδίκτυο, το ότι νέα παιδιά, πολλές φορές, γνωρίζουν πολύ καλύτερα από τους μεγαλύτερους τη χρήση του διαδικτύου, είναι απλώς μία ακόμα απόδειξη αυτών των μεγάλων αλλαγών.

Δυστυχώς, όλο αυτό το χρονικό διάστημα των περασμένων δεκαετιών, δεν φροντίσαμε, με ευθύνη πολλών κυβερνήσεων, να φτιάξουμε διοικητικές δομές στο κράτος, ανάλογες και με τις ανάγκες και με τα προβλήματα, που άλλαξαν ή έγιναν ακόμα πιο πολύπλοκα και σύνθετα.

Το ίδιο συνέβη και  με την επιμόρφωση, την κατάρτιση  των ανθρώπων που διαχειρίζονται τη Δημόσια Διοίκηση. Παρά το ότι είναι ένα επίτευγμα το γεγονός ότι έχουμε αυτό το Κέντρο, δυστυχώς, η επιμόρφωση δεν αποτέλεσε κεντρικό άξονα – και αυτό είναι μέρος της σημερινής μας συζήτησης.

Βεβαίως, αιτία για την κατάσταση αυτή, πολλών δεκαετιών, και παρά το ότι υπήρχε το ΑΣΕΠ, δεν ήταν απλώς η αναξιοκρατία, αλλά και η συνεχής διόγκωση του κράτους με το ρουσφέτι, όπου αντί να εξυπηρετήσουμε τον πολίτη, προσπαθούσαμε να εξυπηρετήσουμε τις μικροκομματικές μας ανάγκες ή, πολλές φορές, συντεχνιακές ανάγκες.

Το κράτος και η  Δημόσια Διοίκηση είναι άξονας που πρέπει να διατηρείται, για να διατηρηθεί η συνοχή της κοινωνίας, της Πολιτείας, της χώρας μας, και δεν πρέπει να έχει πλέον καμία σχέση η λειτουργία του, με την εξυπηρέτηση μικροκομματικών και μικροπολιτικών συμφερόντων. Αυτό είναι που, κατά βάση, διέλυσε την δομή και την αντίληψη μέσα στη Δημόσια Διοίκηση.

Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, οι υπουργοί επίσης, αλλά σε κάθε τέτοια μεταβολή, η Ελλάδα συνεχίζει να υπάρχει και το κράτος θα έπρεπε να λειτουργεί ανεπηρέαστα. Αυτό προϋποθέτει ένα κράτος με συνέχεια, ισχυρό και αποτελεσματικό. Σε κάθε περίπτωση, όλες αυτές οι στρεβλώσεις, με τις οποίες χτίστηκε η Δημόσια Διοίκηση στη χώρα μας, προκαλούν απογοήτευση στον πολίτη, που δικαίως θεωρεί ότι το κράτος τον εμπαίζει, ή ότι στην καλύτερη περίπτωση αδιαφορεί πλήρως για τα προβλήματά του. Καταλαβαίνετε βέβαια ότι, σε μια περίοδο κρίσης, όπως η σημερινή, αυτό γίνεται ακόμα πιο δυσβάστακτο για κάθε πολίτη.

Είναι λοιπόν τώρα ανάγκη, στη συγκυρία αυτή, να δουλέψει το κράτος αποτελεσματικά. Αν θέλετε, είναι μια ευκαιρία αυτή η κρίση, για να κάνουμε απαραίτητες τομές που φοβηθήκαμε, δεν μπορέσαμε, δεν τολμήσαμε να κάνουμε τόσα χρόνια, ώστε να μπορεί πράγματι να αισθανθεί ο πολίτης ότι το κράτος είναι κοντά του και τον βοηθά μέσα απ’ αυτή την κρίση, αλλά και αύριο, όταν θα έχουμε περάσει απ’ αυτό το δύσκολο τούνελ.

Είναι ευκαιρία να αλλάξουμε τις προνοιακές δομές: τομές στην υγεία, στην παιδεία, να μπορεί να διεκπεραιώνει γρήγορα τα αιτήματά του ο πολίτης, να αποδίδεται γρήγορα, για παράδειγμα, η σύνταξη, αλλά ακόμα και να μπορέσει να δημιουργήσει γρήγορα μια νέα επιχείρηση, ή και να βρει δουλειά.

Και ένα λειτουργικό κράτος δεν κοστίζει παραπάνω, το αντίθετο, κοστίζει πολύ λιγότερο. Κοστίζει λιγότερο, και αυτό βεβαίως είναι σημαντικό ιδιαίτερα σήμερα, διότι πληρώνουμε αυτό το δυσλειτουργικό κράτος. Αλλά και η σωστή σχέση του δημόσιου λειτουργού με τον πολίτη δεν κοστίζει, δεν κοστίζει ούτε ένα ευρώ, είναι θέμα λειτουργίας, αντίληψης και πρακτικής.

Για την Κυβέρνηση, λοιπόν, αυτή η αλλαγή του κράτους αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα και στόχους. Είναι ένα μεγάλο εθνικό στοίχημα, διότι ο μεγάλος  ασθενής, το κράτος, μάς έφερε εδώ, ώστε να χρειαστούμε να λάβουμε – και λάβαμε – πολλές έκτακτες αποφάσεις, που απαιτούσε η κρισιμότητα του προβλήματος.

Ποτέ δεν ξεχάσαμε και δεν ξεχνάμε, όμως, ότι πάνω απ’ όλα, το καθήκον μας είναι να αλλάξουμε τη χώρα οριστικά προς το καλύτερο, ώστε ποτέ στο μέλλον να μην βρεθούμε αντιμέτωποι με μια παρόμοια κρίση. Και να παραδώσουμε την Ελλάδα στις επόμενες γενιές πιο δυνατή, πιο δίκαιη, πιο σύγχρονη, όπου να παρέχονται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο οι υπηρεσίες, οι οποίες είναι αυτονόητες σε μια δημοκρατική Πολιτεία.

Δίνουμε τη μάχη, δώσαμε τη μάχη, και είναι πολυμέτωπη. Την δώσαμε και την δίνουμε στο εξωτερικό, ώστε να αποκατασταθεί η αξιοπιστία της πατρίδας μας – και τα αποτελέσματα πλέον είναι ορατά. Την δίνουμε στο εσωτερικό, ώστε να μαζέψουμε τη σπατάλη και να καταπολεμήσουμε την διαφθορά. Και έχουμε ήδη σημαντικές επιτυχίες, καθώς στο α’ εξάμηνο του έτους έχουμε μειώσει κατά 45% το έλλειμμα.

Δεν μπορεί, όμως, αυτά τα αποτελέσματα να οφείλονται κάθε χρόνο απλώς στην εργώδη προσπάθεια μιας κυβέρνησης, ούτε σε έκτακτα μέτρα, αλλά πρέπει να μπει αυτή η αντίληψη στο DNA – αν θέλετε – της Δημόσιας Διοίκησης, ώστε να μπορεί η Δημόσια Διοίκηση να έχει αυτά τα αποτελέσματα της σωστής λειτουργίας, να δημιουργήσει την αναπτυξιακή προοπτική της χώρας μας και να εγγυάται ένα παραγωγικό πρότυπο, βιώσιμο, με οικονομική δικαιοσύνη.

Αυτή είναι η μάχη που πρέπει να κερδίσουμε και γι’  αυτό είμαι εδώ, για να συζητήσουμε μ’ εσάς τους εκπαιδευτές του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης. Ένας λόγος, εξαιτίας του οποίου πιστεύω ότι είχε παραμερισθεί, θα έλεγα, ή δεν είχε αξιοποιηθεί σωστά και όσο θα έπρεπε αυτό το Κέντρο, είναι επειδή σε ένα τέτοιο σύστημα, η γνώση δεν αξιολογείται ως κάτι χρήσιμο – ίσως ως ένα χαρτί, αλλά όχι ως κάτι χρήσιμο και χρηστικό, κάθε μέρα. Και βεβαίως, και ο δημόσιος υπάλληλος, αλλά και γενικότερα η Διοίκηση, δεν έβλεπαν τη γνώση ως απαραίτητο στοιχείο.

Όταν δηλαδή ξέρεις ότι  η προαγωγή σου, ή η ένταξή σου, είναι σε μεγάλο βαθμό θέμα επαφών, θέμα μέσου, θέμα γνωριμιών, όταν δεν αξιολογείται η καινοτόμα ιδέα, όταν «σκοτώνεται» αυτή η ιδέα, όταν λοιδορείται πολλές φορές η διαφορετική ιδέα, όταν δεν υπάρχει σοβαρή συζήτηση και προσπάθεια αλλαγών, τότε η γνώση θεωρείται ως πολυτέλεια, ή ως κάτι το οποίο μπορεί να είναι και βάρος.

Όταν όμως εμείς έχουμε δείξει ότι υπάρχει η βούληση  να γίνουν αλλαγές – και νομίζω ότι το έχουμε δείξει αυτό – τότε είναι που η γνώση γίνεται πάρα πολύ σημαντική, διότι αποτελεί ένα εργαλείο ακριβώς για τον κάθε δημόσιο υπάλληλο, τον κάθε προϊστάμενο, τον κάθε υπεύθυνο στη Δημόσια Διοίκηση, ώστε να μπορεί να επιφέρει αλλαγές με έναν αποτελεσματικό και σύγχρονο τρόπο.

Θεωρώ και θεωρούμε ότι, ο μόνος δρόμος για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε ως χώρα, είναι να απελευθερώσουμε τις δυνάμεις μας, πόσο μάλλον στην ίδια τη Δημόσια Διοίκηση, να ανασυγκροτήσουμε τις δυνάμεις του τόπου – και αυτή είναι μια εθνική προσπάθεια όλων μας. Να γίνουμε μια κοινωνία παραγωγική, αντί να ψάχνουμε για μια παρασιτική επιβίωση.

Ήδη, έχουμε ξεκινήσει με πολλές τομές, που αλλάζουν αντιλήψεις στην ίδια την Κυβέρνηση, αλλά και στη Δημόσια Διοίκηση, με κανόνες που εγγυώνται τη συνοχή, τη συνολική μας πορεία, την κοινή μας πορεία πάνω σε γερά θεμέλια, για να χτίσουμε μια νέα εμπιστοσύνη.

Το έχουμε αποδείξει με μεταρρυθμίσεις όπως, για παράδειγμα, με την πλήρη εφαρμογή του ΑΣΕΠ, χωρίς εξαιρέσεις, για την εμπέδωση της αξιοκρατίας, ώστε να σπάσουμε τη λογική ότι το κράτος είναι λάφυρο κάθε κόμματος, που αναλαμβάνει την διακυβέρνηση της χώρας.

Τέλος, τον φαύλο κύκλο  της νοοτροπίας των «δικών μας  παιδιών», όχι μόνο στις προσλήψεις, αλλά και στις προαγωγές των δημοσίων υπαλλήλων, προαγωγές που είχαν ταυτιστεί δυστυχώς με την κομματική εναλλαγή, τον σπάμε με τη σύσταση του ΕΙΣΕΠ. Έτσι, η επιλογή των γενικών διευθυντών για πρώτη φορά πραγματοποιείται από ανεξάρτητο όργανο, χωρίς την ανάμειξη του εκάστοτε Υπουργού, με γραπτές εξετάσεις πολλαπλών ερωτήσεων, υπό την αιγίδα του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης. Αλλάξαμε για πάντα – ανεπιστρεπτί, ελπίζω – αυτές τις παλιές αντιλήψεις και πρακτικές.

Έχουμε ήδη την εφαρμογή του νόμου για την ανάρτηση στο διαδίκτυο όλων των διοικητικών πράξεων, με στόχο την αντιμετώπιση της διαφθοράς, αλλά και τη δυνατότητα του πολίτη να παρακολουθεί τη Δημόσια Διοίκηση μέσα από την ηλεκτρονική διακυβέρνηση.

Επίσης, την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας, με νόμους όπως για την ίδρυση των επιχειρήσεων και την επίσπευση χορήγησης των συντάξεων, την εκπόνηση του προϋπολογισμού προγραμμάτων στους φορείς του δημόσιου τομέα, την επανάσταση που φέρνουμε με τον «Καλλικράτη», τόσο για την ενίσχυση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, όσο και για τη συστηματική μείωση της γραφειοκρατίας, ουσιαστικά.

Την αποκέντρωση της  Δημόσιας Διοίκησης και την ενδυνάμωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, με νέους και ισχυρούς Δήμους και αιρετές Περιφέρειες, που θα συνοδεύονται από αντίστοιχους πόρους και κατάλληλο προσωπικό, αλλά και ένα συνολικό πλαίσιο διαφάνειας και λογοδοσίας και στην Αυτοδιοίκηση.

Επιπλέον, την απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων, που νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά που γίνεται στη χώρα μας και που ήταν απαράδεκτο να μην γνωρίζουμε ποιοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά ακόμα περισσότερο τι δυναμικό έχουμε και πώς μπορούμε να το αξιοποιήσουμε καλύτερα.

Σήμερα, δεν έχουμε απλώς μια καταγραφή ονομάτων και μισθολογικής κατάστασης, αλλά και βασικών προσόντων, που θα μας επιτρέψουν να βρούμε καταρχήν ανθρώπους, οι οποίοι έχουν ειδικές γνώσεις και εμπειρία, ούτως ώστε όταν χρειαστεί το κράτος, ένα Υπουργείο, να κάνει κάποιο συγκεκριμένο έργο, να μπορεί να τους αξιοποιήσει. Και βεβαίως, συνεχίζουμε και με τον εκλογικό νόμο, που θα βοηθήσει ώστε να αλλάξουμε το ίδιο το πολιτικό σύστημα στη χώρα μας.

Όλα αυτά δεν γίνονται από την μια μέρα στην άλλη. Η ανασυγκρότηση της χώρας μας έχει ως στόχο ένα κράτος, που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες ενός νέου περιβάλλοντος. Μια Πολιτεία, που εγγυάται την προστασία, καλλιέργεια και απελευθέρωση των δυνάμεων του Ελληνισμού, των πολιτών της χώρας μας, ώστε να εγγυηθούμε μια βιώσιμη οικονομία, να εγγυηθούμε το περιβάλλον μας, την παράδοσή μας, την ίδια την Ελλάδα.

Βασική μας αρχή – και νομίζω ότι πρέπει να διέπει τα πάντα και, πιστεύω ότι το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης μπορεί να συμβάλει τα μέγιστα, στο να πολλαπλασιαστούν αυτές οι αντιλήψεις και πρακτικές, μέσα από την αρχή αυτή – είναι η διαφάνεια παντού. Διαφάνεια, που δίνει ουσιαστικά το δικαίωμα στον πολίτη να ελέγχει, αλλά και να δημιουργεί τις δυνατότητες και στη Δημόσια Διοίκηση, ώστε οι αποφάσεις να είναι πιο αποτελεσματικές και σύμφωνα με το δημόσιο, το κοινό συμφέρον.

Λέξεις, όπως «αξιολόγηση» και «πιστοποίηση», πρέπει να είναι μέρος της καθημερινής μας δουλειάς. Βέβαια, αυτά προϋποθέτουν και τη σωστή καταγραφή, αποτύπωση, χαρτογράφηση της πραγματικότητας. Γνωρίζω ότι υπάρχουν έρευνες, υπάρχουν μελέτες, υπάρχουν δουλειές που έχουν γίνει στη χώρα μας, οι οποίες βρίσκονται σε κάποια συρτάρια. Και το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης θα πρέπει να είναι ένα βασικό αρχείο, όπου όλες οι δουλειές και οι έρευνες, όλες οι μελέτες που έχουν γίνει για το ελληνικό Δημόσιο, να μπορούν να βρίσκονται εδώ, ως μια πολύ σημαντική πηγή ενημέρωσης, πληροφόρησης και χάραξης πολιτικής, ώστε να μην παίρνουμε αποφάσεις, χωρίς να ξέρουμε καλά τα δεδομένα και την υπάρχουσα κατάσταση σε κάθε τομέα.

Αξιοκρατία, μια άλλη αρχή την οποία προωθούμε. Διαβούλευση, συμμετοχή, συλλογική επεξεργασία και λύση προβλημάτων, πιλοτικές καινοτομίες. Πολλές φορές, κάνουμε νόμους που αφορούν ολόκληρη την Ελλάδα ή έναν ολόκληρο κλάδο, χωρίς να έχουμε δοκιμάσει στην πράξη τι σημαίνει και έτσι, από μια πιλοτική εφαρμογή, να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας, για να είναι πολύ καλύτερη και η νομοθέτηση.

Κοινωνική λογοδοσία, διάκριση εξουσιών. Έχουμε πολλές φορές ελέγχοντες και ελεγχόμενους να μπερδεύονται, «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει». Βιωσιμότητα, ποιότητα των πολιτικών μας σε ό,τι αφορά και το περιβάλλον, αλλά και την παραγωγική δράση. Αλληλεγγύη και προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με επίκεντρο τον πολίτη.

Αυτές είναι αρχές, που νομίζω όλοι πρέπει να υπηρετήσουμε, πόσο μάλλον στο Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης, όπου πρέπει να γίνει συστηματική επιμόρφωση, πάνω σε αυτή τη βάση.

Και η επιμόρφωση  για μας, και για μένα προσωπικά, θεωρώ ότι είναι μια δια βίου διαδικασία για όλους. Δεν εξαιρούμε ούτε πρωθυπουργούς, ούτε υπουργούς, ούτε γενικούς γραμματείς. Εμείς πρέπει να δώσουμε το παράδειγμα, ότι η ζωή είναι να μαθαίνεις. Και να μην φοβόμαστε, να μην έχουμε ενοχές, ότι κάτι πρέπει να το μάθουμε, κάτι καινούργιο πρέπει να γνωρίσουμε, ιδιαίτερα όταν έχουμε τόσο ραγδαίες εξελίξεις γύρω μας.

Έτσι, γινόμαστε καλύτεροι και δεν υπάρχει η αίσθηση ότι, εγώ πήρα το πτυχίο μου και τέλειωσα στη ζωή μου – που νομίζω ότι αδικεί και τον άνθρωπο, ο οποίος μπορεί να εξελίσσεται σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.

Η Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης θα παίξει και σε αυτό καθοριστικό ρόλο, ώστε να διαπερνά τη Δημόσια Διοίκηση αυτή η αντίληψη της συνεχούς εξέλιξης, της καινοτομίας, αλλά και της χαράς, θα έλεγα, της μάθησης.

Το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης – και μπαίνω στα πιο ειδικά ζητήματα, πριν κλείσω – θεωρώ ότι θα πρέπει να παίξει ένα ρόλο, πρώτα απ’ όλα, στο να εφαρμόσει σε όλο το φάσμα της Δημόσιας Διοίκησης μηχανισμούς εκπαίδευσης, επιμόρφωσης, ερευνών, εργαστηρίων, βραβείων αριστείας και άλλες μεθόδους, που αλλού εφαρμόζονται αποδεδειγμένα, ώστε σε κάθε Υπουργείο, σε κάθε δημόσιο Οργανισμό, να υπάρχει αυτή η δράση, η δια βίου εκπαίδευση παντού, η καινοτομία παντού. Και γι΄ αυτό, θα δημιουργηθούν και ειδικές μονάδες, που θα είναι συνδεδεμένες με το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης, μονάδες εκπαίδευσης – πολλές από αυτές υπάρχουν, αλλά υπολειτουργούν σε πολλά Υπουργεία – οι οποίες θα αναβαθμιστούν, ώστε να μπορέσουν να παίξουν καθοριστικό ρόλο, με επίκεντρο το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης.

Ένα δεύτερο σημαντικό  στοιχείο, στο οποίο μπορεί να συμβάλει καθοριστικά το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης, είναι η διαβούλευση. Όπως θα βλέπετε ήδη, μέσα από το σύστημα «Οpen gov», όπως το ονομάζουμε, στο Διαδίκτυο, προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μια παράδοση διαβούλευσης με τον πολίτη, αλλά και με τους κοινωνικούς εταίρους.

Θεωρώ ότι, εδώ, θα μπορούσε να γίνει ακόμα περισσότερη δουλειά, διότι μπορούν να συμμετέχουν, μέσα από εργαστήρια, μέσα από συζητήσεις, και δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά και φορείς εκτός του Δημοσίου, ώστε να γίνεται σοβαρότερη διαβούλευση, συστηματικότερη και σε μεγαλύτερο βάθος, με το κατάλληλο εκπαιδευτικό προσωπικό, αλλά και με τις κατάλληλες δομές, τις Βιβλιοθήκες ή τις διαδικτυακές δυνατότητες πληροφόρησης.

Το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης, επίσης, μπορεί να παίξει ένα σημαντικό ρόλο, αυτή τη στιγμή που μεταφέρουμε τεχνογνωσία από την Ευρώπη και από άλλες χώρες, είτε από Ιδρύματα, είτε από κυβερνήσεις, οι οποίες είναι και έτοιμες λόγω της κρίσης να συμβάλουν, να βοηθήσουν, να συνδράμουν, ώστε αυτή η τεχνογνωσία, η οποία μεταφέρεται – παραδείγματος χάριν, μεταφέρεται αυτή τη στιγμή μια τεχνογνωσία στο θέμα της αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής – να εφαρμοστεί στη χώρα μας αποτελεσματικά.

Αυτό όμως δεν πρέπει να μείνει απλώς μεταξύ δύο ή τριών υπαλλήλων, σε ένα κεντρικό επίπεδο, του Υπουργείου Οικονομικών, για παράδειγμα. Πρέπει αυτή η τεχνογνωσία να παραμείνει θεσμικά, ιστορικά, και να υπάρχει μια συνέχεια, μέσα σε ένα κεντρικό σημείο στη Δημόσια Διοίκηση, που θα πρέπει – πιστεύω – να είναι το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης, ώστε να μπορεί να πολλαπλασιάζει αυτή τη γνώση, από υπάλληλο σε υπάλληλο, από γενιά σε γενιά, από Υπουργείο σε Υπουργείο.

Επίσης, θα χρειαστεί αυτή η επιμόρφωση να είναι λίγο πιο δημιουργική. Δηλαδή, να μπορούμε να αξιοποιήσουμε την εμπειρία των ίδιων των δημοσίων υπαλλήλων. Θυμάμαι, πριν από μερικούς μήνες, είχα πάει στο ΙΚΑ για να συζητήσουμε τα προβλήματα και συγκέντρωσα εκεί τους υπαλλήλους αυτού του συγκεκριμένου παραρτήματος, και είδα με την κουβέντα, ότι οι ίδιοι είχαν πολλές πρακτικές λύσεις για προβλήματα που ταλαιπωρούν και ταλαιπωρούσαν τον πολίτη, ο οποίος επισκεπτόταν το ΙΚΑ.

Δεν είναι μια ξερή γνώση, που θέλουμε να αναμεταδώσουμε, αλλά εργαστήρια επεξεργασίας λύσεων, βεβαίως, με μια κατεύθυνση που θα δίνει η Κυβέρνηση με τις πολιτικές της, αλλά εργαστήρια, τα οποία θα βοηθήσουν στο να μας δώσουν πρακτικές και άμεσες λύσεις.

Είναι ένα εργαστήρι  ζωντανό, που θα μπορεί να βοηθήσει στην ουσιαστική επίλυση σημαντικών προβλημάτων, που σήμερα αντιμετωπίζει ο Έλληνας πολίτης.

Βέβαια, τα προβλήματα αυτά τα γνωρίζετε, είμαι σίγουρος πολύ καλύτερα και από εμένα, διότι διδάσκετε τα ζητήματα αυτά στο Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης. Έχουν γίνει και στο παρελθόν διαπιστώσεις, όπως παραδείγματος χάριν, στη δεκαετία του ’60, η έκθεση Langrod, επί Πρωθυπουργίας Γεωργίου Παπανδρέου, αλλά τότε βεβαίως είχαμε τις πολιτικές εξελίξεις, που ανέκοψαν τη δημοκρατική διακυβέρνηση. Όμως, δεν υπήρξε από τότε, είτε η ευκαιρία, είτε η πολιτική βούληση, για να κάνουμε τις μεγάλες αυτές τομές.

Εγώ σας καλώ, λοιπόν, αυτή την κρίση, να την κάνουμε μαζί ευκαιρία, και να κάνουμε μια συλλογική προσπάθεια, ώστε αυτό το Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης να παίξει τον πραγματικό, τον ιστορικό ρόλο που έχει να παίξει, στην αναμόρφωση του δημόσιου τομέα, στη στήριξη του δημόσιου υπαλλήλου, αλλά και στην εξυπηρέτηση τελικά του ίδιου του πολίτη, προς όφελος όλης της χώρας, της ανάπτυξης, της Δικαιοσύνης, της ευνομίας και του Ελληνισμού.

Σας ευχαριστώ που με ακούσατε και τώρα θα κάνω μια μικρή διακοπή, για να θέσω μερικά ερωτήματα και να ακούσω τις απόψεις σας. Ευχαριστώ πολύ.

Μετά  την παρέμβαση του Υπουργού Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Γιάννη Ραγκούση, ο Πρωθυπουργός πρόσθεσε:

Θα ήθελα να θέσω μερικά ερωτήματα στην αρχή. Από τη δική σας εμπειρία, ποιες είναι οι προτεραιότητες που βλέπετε στη Δημόσια Διοίκηση; Αν θα ιεραρχούσατε τις προτεραιότητες, ποιες θα λέγατε ότι είναι;

Πώς το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης μπορεί να συνδεθεί με την αντιμετώπιση, την επίλυση ή την καλυτέρευση, σε ό,τι αφορά αυτές τις προτεραιότητες; Πώς το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης θα μπορούσε να μεταφέρει μια άλλη αντίληψη και πώς το ίδιο θα πρέπει να αλλάξει και σε κάποιες λογικές και αντιλήψεις;

Θα έλεγα και κάτι ακόμα. Επειδή βρισκόμαστε σε μια κρίση όπου, λόγω του κόστους, λόγω της μη αποτελεσματικότητας του δημόσιου τομέα, ουσιαστικά, πληρώνουμε και ιδιαίτερα πληρώνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι, με όλες αυτές τις περικοπές, θέλουμε να κάνουμε τις αλλαγές ακόμα πιο γρήγορα. Όσο πιο γρήγορα μπορούμε να τις κάνουμε, τόσο καλύτερα και για τον ίδιο το δημόσιο υπάλληλο, τόσο καλύτερα και για την ίδια την οικονομία, αλλά και τόσο πιο γρήγορα θα φύγουμε από αυτή την εποπτεία, από αυτή την ιδιότυπη κηδεμονία και επιτήρηση της χώρας μας.

Άρα, λοιπόν, ένα ερώτημα είναι: πώς μπορεί το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης, πώς βλέπετε εσείς να μπορούμε να πολλαπλασιάσουμε αποτελεσματικά και γρήγορα αυτές τις αλλαγές; Παραδείγματος χάρη, ηλεκτρονική διακυβέρνηση και τα λοιπά.

Αυτά, ως ένα έναυσμα.

>> Φωτογραφικό υλικό.

Είμαστε ευτυχείς που βρισκόμαστε σήμερα στη Σόφια, πραγματοποιώντας την πρώτη συνάντηση του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας – Βουλγαρίας.

Μαζί μου, έχουν έλθει πολλά μέλη της Ελληνικής Κυβέρνησης, γεγονός που αντικατοπτρίζει το εύρος των τομέων συνεργασίας μας σήμερα, αλλά και τη μελλοντική συνεργασία των δύο χωρών.

Τα τελευταία χρόνια, οι σχέσεις Ελλάδας – Βουλγαρίας έχουν κάνει ένα θετικό, ένα ποιοτικό άλμα: από φίλοι, γίναμε στρατηγικοί εταίροι. Μέσα από κοινές μας επιλογές, δημιουργήσαμε ένα σημαντικό προηγούμενο στα Βαλκάνια, αλλά και πέραν αυτών, στην ευρύτερη περιοχή.

Σημασία έχει να δούμε  την πορεία των διμερών μας  σχέσεων και μέσα από την ιστορία. Ζήσαμε δύσκολες στιγμές, όταν βρισκόμασταν και σε αντίπαλα στρατόπεδα στο παρελθόν, ενώ αποτελέσαμε και πηγή αστάθειας. Γι’ αυτό, η πρόοδος αυτή που έχουμε καταφέρει συνιστά ένα ακόμα πιο ηχηρό μήνυμα για όλες τις χώρες της περιοχής – ένα πολύτιμο παράδειγμα.

Η στενή σχέση των  δύο χωρών και λαών μας είναι, πιστεύω, πυλώνας σταθερότητας στα Βαλκάνια και ευρύτερα, θα έλεγα, στην Ευρώπη, διότι αντλώντας από το παράδειγμα των δύο χωρών μας, η Ελλάδα συνέλαβε και προωθεί τη λεγόμενη «Ατζέντα 2014», για τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων. Μια πρωτοβουλία, που στηρίζεται στα ευεργετικά οφέλη της δυναμικής που αναπτύσσεται από την προσέγγιση των υποψηφίων χωρών στις ευρωπαϊκές δομές και αξίες, για την ένταξή τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Φέτος, αγαπητέ Πρωθυπουργέ, συμπληρώνονται 130 χρόνια διπλωματικών σχέσεων Ελλάδας – Βουλγαρίας. Αυτές, κατά τη διεθνή πρακτική, αποτελούν και τη βάση για κάθε είδους συνεργασία των δύο χωρών. Σήμερα, δίνουμε μια σημαντική ώθηση σ’ αυτή την άριστη συνεργασία των χωρών μας, σε μεγάλο εύρος τομέων.

Επιτρέψτε μου να αναφερθώ ενδεικτικά στον οικονομικό και τον  ενεργειακό τομέα. Ως εμπορικοί εταίροι, έχουμε αναπτύξει μια δραστηριότητα, ο οικονομικός όγκος της οποίας άγγιξε το 2009 το ποσό του 1,8 δισεκατομμυρίου ευρώ. Έχουμε παρουσία περίπου 1.500 ελληνικών εταιρειών στη Βουλγαρία και αυτό μεταφράζεται και σε απευθείας επενδύσεις, ύψους 2,8 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Άρα, η συνεργασία μας στον εμποροοικονομικό τομέα εμφανίζεται απολύτως ικανοποιητική. Δεν παύει, ωστόσο, να διατηρεί πολλά περιθώρια για περαιτέρω ανάπτυξη, προς όφελος και των δύο χωρών μας. Κι αυτό, ακριβώς επειδή είμαστε πια ένας κοινός χώρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και η γειτνίαση μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας είναι ένα συγκριτικό όφελος που έχουμε οι δύο χώρες.

Στον ενεργειακό τομέα, έχουμε αναπτύξει μια πολύ στενή συνεργασία. Η πολυπλοκότητα που παρουσιάζουν συχνά τα μεγάλα ενεργειακά σχέδια εξηγείται από την ανάγκη να ικανοποιούν ποικιλία παραμέτρων, από την γεωπολιτική, την τεχνική, την οικονομική, μέχρι και την περιβαλλοντική διάσταση.

Σε κάθε περίπτωση, οι δύο χώρες συμπίπτουμε στην ευαισθησία μας για το περιβάλλον. Υπογραμμίζω συνεχώς ότι, έχω θέσει την προστασία του περιβάλλοντος και την πράσινη ανάπτυξη, για εμάς, για την Ελλάδα, ως στρατηγικές προτεραιότητες της Κυβέρνησής μου.

Όσον αφορά το σχέδιο κατασκευής του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη, η Ελλάδα διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον για την υλοποίησή του. Περιμένουμε βεβαίως τις περιβαλλοντικές μελέτες, τις οποίες και εσείς διεξάγετε.

Με την ίδια στρατηγική προτεραιότητα, αλλά και ευαισθησία, προσεγγίζουμε και τα δύο, επίσης πολύ σημαντικά, κοινά σχέδια ενεργειακής φύσεως, τους αγωγούς φυσικού αερίου South Stream και την IGB, δηλαδή Interconnector Greece – Bulgaria, που αποτελεί παρακλάδι του ITGI, δηλαδή Interconnector Turkey – Greece – Italy.

Η πραγματοποίηση αυτών  των έργων θα συνθέσει το πλαίσιο  της ευρύτερης παρουσίας της  Ελλάδας και της Βουλγαρίας στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο χάρτη ενέργειας.

Αγαπητέ κ. Πρωθυπουργέ, πρόσφατα, η Ελλάδα ήρθε αντιμέτωπη με επιπτώσεις τόσο της διεθνούς οικονομικής κρίσης, όσο και με επιπτώσεις επιβλαβών για την οικονομία της καταστάσεων και επιλογών.

Λίγες μέρες μόνο μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας, αναγκαστήκαμε ως Κυβέρνηση να αναπτύξουμε ένα σχέδιο σταθερότητας, με βάση το οποίο και λάβαμε δραστικά μέτρα, απαραίτητα για την στήριξη της οικονομίας.

Προωθούμε μεγάλες αλλαγές, οι οποίες αναμένεται να ολοκληρωθούν πολύ σύντομα και είναι κυρίως διαρθρωτικές. Φιλοδοξία μας είναι – και ρεαλιστικός στόχος σήμερα πια – η χώρα να μπει σε δρόμο δημοσιονομικής σταθερότητας, αλλά και μιας ανάπτυξης βιώσιμης και ανταγωνιστικής, καθώς και να μεταδώσει ένα μήνυμα εξόδου από την κρίση, θα έλεγα, και ελπίδας, ακόμα και σε διεθνές επίπεδο.

Ήδη, σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών για την πορεία εκτέλεσης του προϋπολογισμού, το α’ εξάμηνο του 2010, έχουμε καταφέρει δραστική μείωση του ελλείμματος κατά 45,4%, δηλαδή ακόμα μεγαλύτερη μείωση από τον στόχο που είχαμε βάλει, που ήταν 39,5%.

Συνεπώς, η πρόσφατη θετική αξιολόγηση του EUROGROUP, όσο και οι ανακοινώσεις του Υπουργείου Οικονομικών, αποτελούν σαφείς ενδείξεις ότι, η Ελλάδα είναι μια χώρα αξιόπιστη, υπεύθυνη απέναντι στις διεθνείς της υποχρεώσεις, που χτίζει ξανά σε στέρεες βάσεις την φερέγγυα εικόνα της, η οποία αποτελεί βασική προϋπόθεση για την οριστική έξοδο από την κρίση και για τη θετική μας συμβολή στις σημερινές διεθνείς προκλήσεις.

Κλείνοντας, θα ήθελα να εκφράσω την πεποίθησή μου ότι σήμερα ανοίγουμε ένα σημαντικό, αλλά και νέο κεφάλαιο στις διμερείς μας σχέσεις. Ξέρω ότι οι συνομιλίες μας θα είναι αμοιβαίως επωφελείς, θα καρποφορήσουν πρωτοβουλίες καινούργιες, που σήμερα λαμβάνουν θεσμική έκφραση μέσω της υπογραφής αρκετών συμφωνιών.

Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω Boyko για την φιλοξενία, να ευχαριστήσω την ηγεσία της φίλης Βουλγαρίας. Και επιφυλάσσομαι για την ανταπόδοση, στο εγγύς μέλλον, στην Ελλάδα.

Καλώς σε βρήκαμε.

>> Το βίντεο της Τριτολογίας.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, προφανώς, έχουμε φύγει από τη συγκεκριμένη συζήτηση, αλλά θα απαντήσω στα θέματα τα οποία θέσατε, ξεκινώντας όμως από αυτό το οποίο είπε η κυρία Παπαρήγα, για τον ανταγωνισμό μισθών – μίλησε για την ιδία.

Πράγματι, είναι ένα  μεγάλο θέμα διεθνώς, και οι προοδευτικές δυνάμεις, και εμείς, ως σοσιαλιστικό κίνημα, η Σοσιαλιστική Διεθνής, έχουμε θέσει επανειλημμένως το ζήτημα ότι, για την ανταγωνιστικότητα των χωρών, το πρόβλημα δεν είναι η κοινωνική πρόνοια, αλλά είναι σε μεγάλο βαθμό η ανισότητα που υπάρχει στις διεθνείς αγορές, όπου βεβαίως παρατηρείται υπερεκμετάλλευση, είτε ανηλίκων, είτε και άλλων, με μικρούς μισθούς, με έλλειψη συλλογικών διαπραγματεύσεων και συστημάτων πρόνοιας. Και αυτό βεβαίως μειώνει πολύ το κόστος και χτυπάει την ανταγωνιστικότητα των χωρών, που έχουν κατακτήσει συστήματα πρόνοιας, καλύτερες αμοιβές και επίπεδο ζωής.

Άρα, λοιπόν, εμείς πιστεύουμε ότι ένα μέρος της λύσης είναι πράγματι να καλυτερεύσουν οι συνθήκες εργασίας, οι μισθοί και το επίπεδο ζωής των αναπτυσσομένων χωρών. Να χτυπήσουμε τη φτώχεια στην Αφρική, στην Ασία, στη Λατινική Αμερική. Είναι κάτι που θα βοηθήσει και εμάς, τον Έλληνα εργαζόμενο, τον Ευρωπαίο εργαζόμενο.

Στο μέτρο όμως που, αυτό δεν είναι άμεσο, μπροστά μας, αν και υπάρχουν κινήματα ακόμα και σε ασιατικές χώρες, όπως βλέπετε, όπου οργανώνονται οι εργαζόμενοι, εμείς πρέπει να προστατεύσουμε το επίπεδο ζωής μας, με άλλους τρόπους.

Και ο τρόπος δεν είναι να έχουμε απλώς μια γενικόλογη προστασία. Η προστασία σημαίνει, το ελληνικό κράτος, η ελληνική Κυβέρνηση, οι παραγωγικές δυνάμεις του τόπου, να επενδύσουν στην αξία, να επενδύσουν σε μια άλλη ανάπτυξη, που είναι ανταγωνιστική, που έχει υπεραξία, επειδή επενδύεται στην παιδεία, στην καινοτομία, στον άνθρωπο, σε προϊόντα, τα οποία μπορούν να βρουν αγορές διεθνώς.

Αυτό δεν έγινε τα τελευταία χρόνια. Δεν είμαστε  ανταγωνιστική χώρα. Και όσο δεν είμαστε ανταγωνιστική χώρα, θα υπάρχει πίεση για μείωση μισθών και άλλων κοινωνικών κεκτημένων. Γι‘ αυτό, είναι πολύ σημαντική η αλλαγή του προτύπου ανάπτυξης που προωθούμε, που προωθεί το ΠΑΣΟΚ, προς την πράσινη ανάπτυξη, που δεν είναι τίποτε άλλο, από το να πούμε, ότι η λέξη «Ελλάδα», η λέξη «ελληνικό», θα σημαίνει αξία. Αξία παντού. Είτε είναι τουρισμός, είτε είναι αγροτική παραγωγή, είτε είναι υπηρεσίες, είτε είναι ο ναυτιλιακός μας κλάδος.

Δεύτερον, η πληροφορία – πολύ σωστά, συμφωνώ μαζί σας – δεν είναι γνώση. Το πρόβλημα δεν είναι το κομπιούτερ. Το πρόβλημα είναι ότι σήμερα το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, ως έχει, έτσι όπως διδάσκονται τα μαθήματα, ουσιαστικά, εναποθηκεύει απλώς πληροφορίες. Δεν προωθεί την κριτική σκέψη. Δεν θέλουμε σήμερα το νέο, απλώς, αποθήκη πληροφοριών. Γιατί την αποθήκη των πληροφοριών, την έχει δίπλα του. Στο κομπιούτερ, στο σκληρό δίσκο, στο διαδίκτυο, έχει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες.

Αυτό που χρειάζεται είναι να μπορεί να επεξεργαστεί την  πληροφορία, κυρία Παπαρήγα. Και αυτό σημαίνει να μπορεί να έχει κριτική σκέψη, να μπορεί να έχει αναλυτική, συνθετική σκέψη και να λειτουργήσει συλλογικά. Αυτό σημαίνει ένα άλλο, διαφορετικό σχολείο.

Η πληροφορική, το κομπιούτερ, φέρνει επανάσταση, επειδή δίνει άλλες δυνατότητες, ενώ παλιά, πράγματι, έπρεπε μόνο το σχολείο να του δώσει πέντε πληροφορίες. Αυτές δεν χρειάζεται να τις δίνει το σχολείο. Τις ξέρει, τις βρίσκει. Αυτό που χρειάζεται είναι να χτίζουμε χαρακτήρες. Γιατί σήμερα ο νέος έχει μια πληθώρα πληροφοριών, τις οποίες μπορεί να αξιοποιήσει, αλλά θα πρέπει να ξέρει και να τις αξιολογεί.

Θέλει το χαρακτήρα, θέλει  τη γνώση εκείνη, ώστε να μπορεί να επεξεργαστεί και να αξιοποιήσει αυτές τις πληροφορίες. Στη ζωή του, στην παραγωγή του, στην πρωτοβουλία του, στη γειτονιά του, να μπορεί να αντιμετωπίζει τις νέες και σημαντικές συνθήκες και προκλήσεις: αλλαγές στο περιβάλλον, πολυπολιτισμικό πεδίο στη γειτονιά του, στο σχολείο, στη ζωή του, στην εργασία. Να μπορεί να αντιμετωπίζει ένα άλλο περιβάλλον πληροφορικής. Χρειάζεται λοιπόν αυτά τα εργαλεία.

Αυτό σημαίνει ένα  διαφορετικό σχολείο. Και θα περίμενα, ακριβώς για να μπορούμε να κάνουμε αυτό το σχολείο, να συμφωνήσετε στην έννοια της αξιολόγησης, ως βασικό στοιχείο της αναγκαίας εξέλιξης, αλλά και της δυνατότητας, το κράτος, το Δημόσιο, κυρία Παπαρήγα – όχι ο ιδιώτης, το Δημόσιο – να μπορεί να παρέμβει θετικά για το δημόσιο σχολείο, για το δημόσιο Πανεπιστήμιο, για το δημόσιο ΤΕΙ.

Γιατί στερείτε εργαλεία από το κράτος και το Δημόσιο; Εσείς, το Κομμουνιστικό Κόμμα, θέλετε να στερήσετε τα βασικά εργαλεία, για να στηρίξουμε το δημόσιο Πανεπιστήμιο και τη δημόσια παιδεία.

Εσείς, αφήνετε την αγορά ανεξέλεγκτη. Διότι όταν εσείς λέτε «όχι στην αξιολόγηση από το κράτος και το Δημόσιο», ποιος αξιολογεί; Ο μόνος που αξιολογεί είναι η αγορά, κυρία Παπαρήγα. Αυτό θέλετε; Γιατί εκεί πάμε.

Κύριε Σαμαρά, δεν είμαστε  εμείς εναντίον της ψήφου του αποδήμου. Και μην το ξαναπείτε. Εμείς το φέραμε πρώτοι στη δημοσιότητα, στην επικαιρότητα, ως πολιτική απόφασή μας. Διαφωνούμε για το πώς πρέπει να είναι το σύστημα. Πολύ απλά. Συμφωνείστε, για να συμφωνήσουμε για το ποιο είναι το σύστημα και, βεβαίως, θα το προχωρήσουμε. Αλλά έχουμε διαφορετικές αντιλήψεις.

Εσείς θέλατε να κομματικοποιήσετε, με τη δική σας πρόταση, και το τελευταίο χωριό και γειτονιά, όπου βρισκόταν ένας Έλληνας του απόδημου Ελληνισμού. Να ασχολείται με τη μικροκομματική πολιτική και, ο κάθε υποψήφιος Βουλευτής να τρέχει από χωριό σε χωριό, από πόλη σε πόλη ανά τον κόσμο, για να κομματικοποιεί έναν χώρο, που δεν πρέπει να κομματικοποιηθεί.

Εμείς έχουμε μια άλλη πρόταση: να υπάρχουν Βουλευτές που θα εκλέγονται από τον απόδημο, ως εκπρόσωποι του απόδημου και, με αυτό τον τρόπο, να συμμετέχει ο απόδημος Ελληνισμός, και ουσιαστικά, στη Βουλή. Να καθίσουμε λοιπόν, και να βρούμε τη λύση, όπως και για το καινούργιο εκλογικό σύστημα, επίσης, προκειμένου να βρούμε κοινές προτάσεις.

Άρα, λοιπόν, μην μας ξαναπείτε ότι εμείς δεν θέλουμε την ψήφο του αποδήμου. Εμείς θέλουμε την ψήφο του αποδήμου.

Δεύτερον, εμείς είμαστε υπερήφανοι γιατί δώσαμε δικαιώματα στο μετανάστη. Πρώτα απ’ όλα, το δικαίωμα σ’ εκείνον το μετανάστη, και ιδιαίτερα στη δεύτερη γενιά, να μπορεί να πει ότι είναι Έλληνας πολίτης. Είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτό. Να μπορεί να ενσωματωθεί, να ενταχθεί ομαλά στην ελληνική κοινωνία.

Χαιρόμαστε επίσης, γιατί περάσαμε – και υπήρξαν και άλλα κόμματα που συμφώνησαν – να μπορεί να ψηφίζει ο νόμιμος εργαζόμενος μετανάστης στις δημοτικές εκλογές. Να έχει φωνή. Είναι μέρος της κοινωνίας, είναι μέρος της παραγωγής. Είναι βασικός ιστός της προσπάθειας και της ανάκαμψης της οικονομίας.

Εμείς λοιπόν τον θέλουμε στο περιθώριο; ‘Η τον θέλουμε να έχει φωνή; Και νομίζετε ότι, στο περιθώριο, θα βελτιωθούν οι συνθήκες στις γειτονιές; Θα βελτιωθεί η αντίληψη απέναντι στο μετανάστη ή του μετανάστη απέναντι στον Έλληνα; Ότι θα υπάρξει κοινωνική συνοχή, ότι δεν θα υπάρξουν περισσότερα φαινόμενα ρατσισμού ή μεγαλύτερη εγκληματικότητα;

Όταν υπάρχει η αίσθηση  ότι είναι μέρος της κοινωνίας, γίνεται νοικοκύρης. Και αυτό αφορά στη μεγάλη πλειοψηφία όλων των μεταναστών. Και το λέμε, το ξέρουμε εμείς, οι Έλληνες, που έχουμε κάνει μετανάστες. Και ξέρουμε τι σημαίνει να είσαι παράνομος, πρόσφυγας, ή μετανάστης, και τι σημαίνει να σε σέβεται η Πολιτεία, να σου δίνει δυνατότητες και να σου λέει «βοήθα, έλα να συμβάλεις κι εσύ».

Και το είδαμε, όταν πράγματι νομιμοποιήσαμε μετανάστες – το πρώτο μεγάλο κύμα – πόσο έπεσε η εγκληματικότητα, διότι δεν είχε κανένα λόγο να βρίσκεται στην παρανομία ο μετανάστης. Δεν το θέλει, θέλει να φτιάξει την οικογένειά του.  Θέλει να είναι νοικοκύρης. Άρα, λοιπόν, αυτό που κάνουμε είναι σημαντικό για την κοινωνική συνοχή, για την ευημερία του τόπου.

Βέβαια, δεν μου απαντήσατε για την «ΑΓΡΟΓΗ». Μιλήσατε γενικόλογα για πρότυπα, για αξίες, για τη διαφορά με το ΠΑΣΟΚ. Ευτυχώς υπάρχει αυτή η διαφορά, διότι εμείς αλλάξαμε, αυτό το οποίο εσείς δεν τολμήσατε και επαναφέρατε σε όλη του τη δόξα – αυτή την πελατειακή λογική της ψηφοθηρίας, της εξαγοράς συνειδήσεων, της διαφθοράς συνειδήσεων ουσιαστικά, με χρήματα του Ελληνικού λαού, που δεν σας ανήκουν.

Εκεί πήγαν τα χρήματα, κ. Σαμαρά. Εκεί πήγαν. Στο πελατειακό κράτος, στη διαφθορά, στο βόλεμα των ισχυρών και των ειδικών συμφερόντων. Αυτά είναι που πληρώνει σήμερα ο Ελληνικός λαός. Και αν βέβαια δεν θέλατε να το καταδικάσετε αυτό και απλώς σιωπήσατε για να καλύψετε την ενοχή σας, το ερμηνεύω ως μικροκομματική ατολμία.

Αν το κάνετε, επειδή πιστεύετε ότι αυτό το σύστημα του πλιάτσικου, του ρουσφετιού, της δήθεν εξυπηρέτησης των πολιτών, που οδήγησε στην εύνοια ορισμένων, είναι ένα σύστημα βιώσιμο, αν ακόμα το πιστεύετε αυτό, τότε απλά βρίσκεστε σε μια άλλη εποχή.

Κύριε Σαμαρά, σας ξεπερνούν  τα γεγονότα. Δεν πήρατε καν το λόγο στη Βουλή, για να μιλήσετε για το ασφαλιστικό, ένα κορυφαίο θέμα που απασχολεί την ελληνική κοινωνία, το κάθε σπίτι. Δεν συμμετείχατε καν στο διάλογο. Ίσως και εδώ, η αποχή σας να απορρέει από ένα αίσθημα ενοχής, για το γεγονός ότι καταψηφίσατε τη μεγάλη αλλαγή για ένα βιώσιμο και δίκαιο ασφαλιστικό. Και ίσως αυτό, να είναι και παρήγορο.

Γιατί τι να πείτε, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, στους νέους της χώρας που, τα τελευταία χρόνια, ένιωσαν όσο ποτέ άλλοτε απογοητευμένοι από την ίδια τους τη χώρα; Μην ξεχνάτε το σημείο εκκίνησης της δικής σας θητείας, το 2004.

Η Ελλάδα του 2004 ποια ήταν; Ποια ήταν η αίσθηση των νέων της προσφοράς, της περηφάνιας, της σιγουριάς, της προοπτικής, για την οποία μιλάτε σήμερα; Τότε είχαν προοπτική, τότε είχαν ελπίδα, τότε είχαν περηφάνια για την Ελλάδα. Πού πήγε 5,5 χρόνια, κ. Σαμαρά, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας; Πώς την καταντήσατε έτσι;

Και μετά, μας λέτε για τους χειρισμούς, τους αναγκαίους χειρισμούς της Κυβέρνησης, αυτής της Κυβέρνησης που έβγαλε τη χώρα από την κρίση, στην πιο δύσκολη στιγμή των τελευταίων δεκαετιών της μεταπολίτευσης.

Εμείς θα ξανακάνουμε  τη χώρα και τους νέους υπερήφανους. Να πιστέψουν ξανά ότι ο αγώνας τους, η ζωή τους, η χώρα τους, αξίζουν. Ότι μπορούν δημιουργικά να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους, χωρίς κηδεμονίες και επιτηρήσεις – που πρώτοι εμείς καταγγείλαμε, εδώ, σ’ αυτή την αίθουσα, και μας λέγατε, «μη λέτε τη λέξη κηδεμονία». Εμείς το καταγγείλαμε.

Και φυσικά, αν και δεν θα μπορούσατε εσείς, τουλάχιστον, θα περιμέναμε να συμβάλετε, να βοηθήσετε, για να φύγουμε από αυτή την επιτήρηση το γρηγορότερο. Ναι, με αναπτυξιακούς στόχους και κάνουμε μεγάλη προσπάθεια για την ανάπτυξη.

Γυρίζω, όπως είπε και ο κ. Καρατζαφέρης, ανά τον κόσμο για να φέρουμε επενδύσεις, κάτι που δεν έγινε με την προηγούμενη κυβέρνηση. Θα τα καταφέρουμε; Πιστεύω ναι, αλλά δεν είναι εύκολο. Θα το προσπαθήσουμε και θα το παλέψουμε, διότι βεβαίως πρέπει να δείξουμε και την αξιοπιστία μας και αυτό κάνουμε.

Γι’ αυτό είναι σημαντικό  και το ότι παίρνουμε αποφάσεις και δείχνουμε ότι ο Ελληνικός λαός, παρά τις δυσκολίες, ναι, κάνει θυσίες, πονάει, αλλά δείχνουμε σε όλο τον κόσμο, ότι η Ελλάδα είναι έτοιμη να αλλάξει, να γυρίσει σελίδα, να εξαφανίσουμε και ελλείμματα και χρέη.

Τώρα, βεβαίως, σε ό,τι αφορά τις προτάσεις σας, επειδή με ρωτήσατε, εντάξει, καλές είναι, καλά είναι τα σχεδιαγράμματα, καλές είναι οι πολύχρωμες παρουσιάσεις, αλλά πώς θα εξαφανιστούν τα χρέη; Όχι με τις παρουσιάσεις αυτές. Σίγουρα όχι  με τον τρόπο με τον οποίο κυβερνήσατε τα τελευταία χρόνια. Σίγουρα όχι με ψευδεπίγραφες ελπίδες. Χρειάζεται πραγματική ελπίδα και δύσκολες αποφάσεις.

Βέβαια, προτείνατε – και δεν έχω αντίρρηση – δραστική μείωση της γραφειοκρατίας, καθιέρωση και αυστηρή τήρηση δημοσιονομικών κανόνων – δικά σας είναι αυτά, τα είπατε στην συνέντευξή σας – αναδιάρθρωση του ΟΣΕ, ηλεκτρονική συνταγογράφηση, απελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων, εξόφληση οφειλών του Δημοσίου με διάθεση κρατικών ομολόγων, προώθηση επενδυτικού νόμου. Μας βρίσκουν σύμφωνους και περιμένουμε τη στήριξή σας και στην πράξη, γιατί δυστυχώς είναι αυτά ακριβώς που δεν κάνατε εσείς τα τελευταία χρόνια.

Αυτά αποτελούν άλλωστε και δεσμεύσεις μας, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης. Και χαίρομαι που, παρά τις διαφορετικές σας κουβέντες, θεωρείτε ότι είναι σημαντικές αυτές οι αλλαγές, παρότι μιλάτε συνέχεια για «απαλλαγή από το Μνημόνιο».

Όπως καταλαβαίνετε, λοιπόν, η απαλλαγή από το Μνημόνιο σημαίνει να κάνουμε μεγάλες αλλαγές και να πάμε το γρηγορότερο σε μια άλλη αναπτυξιακή αντίληψη.

Μιλήσατε για το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους. Αυτό που  πέρασε από το Νομικό Συμβούλιο του  Κράτους, και όντως το ισχυριστήκαμε και το ανακοινώσαμε, είναι η δανειακή σύμβαση. Σας την καταθέτω. Οπότε μην μπερδεύετε διαφορετικά πράγματα, για λόγους εντυπωσιασμού.

Σε ό,τι αφορά αυτά που είπε ο κ. Τσίπρας, δεν κατάλαβα ακριβώς τι εννοείτε, αλλά προφανώς και εσείς θέλετε να τα μπερδεύετε, για να δημιουργείτε εντυπώσεις στον Ελληνικό λαό. Αυτό το 0,5 του κόστους του δανεισμού είναι μέρος της υποχρέωσης που έχουμε απέναντι στους εταίρους μας – αυτοί θα πάρουν τα χρήματα, κανένα δικηγορικό γραφείο, αυτά είναι μέρος της δανειακής μας υποχρέωσης.

Μπορείτε να πείτε  ότι, θα ήταν καλύτερα να ήταν ακόμα μικρότερο, θα συμφωνούσα μαζί σας. Είναι όμως μέρος αυτής της σύμβασης, μέσα από τη διαπραγμάτευση που κάναμε. Είναι μέρος αυτού του τόκου που δίνουμε, γυρίζοντας πίσω τα δάνεια, ουσιαστικά.

Εσείς, άλλα είπατε όμως. Άλλα είπατε στην ερώτηση που μου είχατε κάνει, ότι δώσαμε 400 εκατομμύρια – νομίζω αυτά ήταν τα λόγια σας – σε δικηγόρους. Όχι κ. Τσίπρα και μην το ξαναλέτε αυτό. Δώσαμε σε δικηγόρους 80.000 ευρώ. Λοιπόν, να μην δημιουργείτε εντυπώσεις στον Ελληνικό λαό.

Κύριε Καρατζαφέρη, μπορεί σε διάφορα πράγματα να συμφωνώ με αυτά που λέτε, αλλά διαφωνώ πλήρως σ’ αυτή την αντίληψη που έχετε για μία πολύ σημαντική και πολύτιμη συνεργάτιδα. Δεν είναι θέμα της κυρίας Δραγώνα, είναι θέμα διαφορετικών αντιλήψεων και πολιτικών σ’ αυτό το θέμα.

Το ερώτημα είναι  πολύ απλό: ποια είναι η πολιτική μας απέναντι στη μειονότητα; Θέλουμε την μειονότητα απέναντί μας; Θέλουμε να αισθάνεται ξένο σώμα στη χώρα μας; Θέλουμε να αισθάνεται φοβισμένη και ανασφαλής η μειονότητα στη χώρα, ενώ είναι και υπήκοοι, είναι Έλληνες πολίτες; Θέλουμε να βλέπει κάθε κίνησή μας με καχυποψία;

Τότε είναι που, αγαπητοί συνάδελφοι του ΛΑΟΣ, θα ψάξουν για προστασία αλλού. Τότε είναι που θα ψάξουν εκτός συνόρων, τότε είναι που θα μπορέσει ο κάθε εθνικιστής, η κάθε εθνικιστική φωνή της άλλης πλευράς, της απέναντι πλευράς, να εκμεταλλευτεί το φόβο και τον πόνο τους.

Εμείς έχουμε μια άλλη αντίληψη. Εμείς λέμε, είμαστε εδώ, η ελληνική Πολιτεία είναι εδώ. Προστατεύουμε κάθε πολίτη, όποιας καταγωγής, εθνοτικής ή θρησκευτικής, βρίσκεται στη χώρα μας, και εγγυόμαστε ως κράτος Δικαίου ισονομία και ισοπολιτεία, διασφαλίζοντας τα δημοκρατικά δικαιώματα κάθε πολίτη και, βεβαίως, και της μειονότητας.

Και γι’ αυτό, δεν χρειάζεται κανένας άλλος, κανένας άλλος προστάτης, από οπουδήποτε αλλού. Αυτή η πολιτική διασφαλίζει και την κοινωνική συνοχή, διασφαλίζει και την αποφυγή κάθε περιπέτειας – και αυτή την πολιτική, υπηρέτησε και υπηρετεί, πολύ αποτελεσματικά, η κυρία Δραγώνα.

Τέλος, κ. Τσίπρα, δεν διαχωρίζω σε πατριώτες ή μη πατριώτες. Διαχωρίζω, όμως, σε εκείνους που αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους απέναντι στην ιστορία και, σε εκείνους που, με περίσσιο λαϊκισμό, αδυνατούν να αρθρώσουν εναλλακτικό λόγο.

Σας ευχαριστώ.

>> Η Τριτολογία του Πρωθυπουργού.

>> Το βίντεο της Δευτερολογίας.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, άκουσα με προσοχή τις  τοποθετήσεις των Αρχηγών. Διαπίστωσα, κ. Σαμαρά, κάποια ψήγματα αυτοκριτικής. Είπατε ότι τα προβλήματα της νέας γενιάς υπήρχαν και πριν την κρίση. Θα συμπλήρωνα, τα προβλήματα αυτά, όπως του εκπαιδευτικού συστήματος, του ατομικισμού, του πελατειακού συστήματος, έφεραν την κρίση

Και λέω «πελατειακό σύστημα», διότι όταν μιλήσατε για πρότυπα, καλή είναι η κουβέντα για τα πρότυπα, αλλά θα περίμενα να αποκηρύξετε το πρότυπο της «ΑΓΡΟΓΗΣ», και γενικότερα της πελατειακής εξαγοράς συνειδήσεων, του πλιάτσικου του δημόσιου χρήματος, της ευνοιοκρατίας για τους κολλητούς, ούτως ώστε να μην μείνει ως βασική επιτυχία της προηγούμενης περιόδου σας, ότι απλώς ανασυστήσατε την Αγροφυλακή, για να βολέψετε κάποιους αγροφύλακες, κομματικούς σας φίλους.

Γιατί δεν λέμε, κ. Σαμαρά, ότι για όλα φταίει η Νέα Δημοκρατία, δεν το λέμε αυτό. Λέμε ότι έχουμε όλοι ευθύνη, άλλοι μεγαλύτερη ευθύνη, άλλοι μικρότερη ευθύνη. Το ερώτημα όμως είναι άλλο: ποιος έχει τη βούληση να αλλάξει τα πράγματα; Ποιος είναι έτοιμος να συγκρουστεί; Ποιος κάνει πράξη τις ανατροπές; Όχι στα λόγια. Κι αυτό κάνουμε εμείς, κάνουμε τις μεγάλες ανατροπές. Σήμερα, είναι το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, που κάνει ανατροπές σε συμπεριφορές, αντιλήψεις και πρακτικές που, πολλές φορές, και εμείς – κακώς – υπηρετήσαμε.

Θα περίμενα, λοιπόν, και  από εσάς, να ψηφίσετε νομοσχέδια, όπως π.χ. αυτό για την αξιοκρατία μέσω ΑΣΕΠ, για να τελειώσει αυτή η λογική, «θα έρθουμε εμείς στα πράγματα, για να βολέψουμε τα δικά μας παιδιά». Εμείς δεν το κάναμε. Δεν το κάναμε.

Και εμείς, έχουμε την κριτική των δικών μας ψηφοφόρων, γιατί δεν δίνουμε αυτό το δικαίωμα – προνόμιο, δεν είναι δικαίωμα, ένα προνόμιο επαίσχυντο, το οποίο πρέπει να αλλάξουμε και το αλλάζουμε.

Παράλληλα, άκουσα κριτική, ότι δεν προχωράμε σε όλα αυτά τα οποία πράγματι συμφωνήσαμε, κ. Σαμαρά, στο Συμβούλιο Αρχηγών, υπό την ηγεσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, για τη διαφθορά. Αλλά νομίζω ότι είμαστε η Κυβέρνηση που έχει περάσει, όχι στα λόγια, αλλά έχει περάσει νομοσχέδια, περισσότερο από κάθε άλλη κυβέρνηση του παρελθόντος, μέσα σε 8-9 μήνες, για τη διαφάνεια, για την πάταξη της διαφθοράς και για την αξιοκρατία.

Όταν εμείς φωνάζαμε επί 5 χρόνια, να πάρει μέτρα ο κ. Καραμανλής, ο Πρωθυπουργός σας, ο Πρωθυπουργός μας, που μας μίλαγε για την διαφθορά και για την διαπλοκή, αλλά τίποτα, μα τίποτα δεν έκανε και, τελικά, παραδόθηκε σε αυτήν.

Όσο για την κριτική  εξ αριστερών, τονίζω πάλι, ότι η Κυβέρνησή μας, η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, σήμερα, έχει καθήκον να βγάλει την Ελλάδα από πρωτοφανή κρίση, την οποία κληρονομήσαμε, και να στηρίξει βεβαίως και τους νέους ανθρώπους, όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη, όχι με ευχολόγια και φτηνή κριτική.

Και για το ασφαλιστικό, δεν θα μιλήσω εγώ, αλλά θα σας διαβάσω ένα απόσπασμα ενός κειμένου, από έναν νέο του Blog των G-700, που αξιολογεί αυτό το ασφαλιστικό σύστημα που εμείς ψηφίσαμε χθες, για να αξιολογήσουμε κι εμείς κατά πόσον αυτά που λέτε ευσταθούν.

«Αναγνωρίζουμε – λέει – ότι στο σύνολό του, πρόκειται για το πιο βιώσιμο, το πιο κοινωνικά και γενεακά δίκαιο ασφαλιστικό σύστημα που είχαμε ποτέ στη χώρα.  Επιτέλους, πραγματοποιείται με καθυστέρηση 80 ετών το όραμα των ιδρυτών του μεγαλύτερου και πιο ιστορικού ασφαλιστικού οργανισμού της Ν.Α. Ευρώπης, του ΙΚΑ, για ένα ενιαίο και δίκαιο Εθνικό Σύστημα Ασφάλισης.

Επιτέλους, σταματάει η βιομηχανία των εξαιρέσεων και των ασφαλισμένων πολλαπλών ταχυτήτων, όπου κάποιοι εργαζόμενοι μπορούσαν να επιβάλουν να πληρώνονται παχυλές συντάξεις, με μόλις 20 χρόνια πραγματικής εργασίας, ενώ άλλοι με 30-35 χρόνια δουλειάς έπαιρναν ψίχουλα.

Αλήθεια, ποιος θα μπορούσε να τολμήσει καν να σκεφτεί, πριν από μερικούς μήνες, ότι θα εντάσσονταν ποτέ οι δημόσιοι υπάλληλοι, συμπεριλαμβανομένων των δικαστικών, στο ΙΚΑ; Ή μήπως δεν συνιστά κορυφαία αλλαγή ότι οι ένστολοι των Σωμάτων Ασφαλείας και Ενόπλων Δυνάμεων καλούνται να δουλέψουν 35 χρόνια πραγματική υπηρεσία, αντί 24, όπως άλλωστε και οι συνάδελφοί τους στο εξωτερικό;

Σε όλα τα μήκη και  τα πλάτη του συστήματος ασφάλισης  γίνονται αλλαγές, η υγεία διαχωρίζεται από τη σύνταξη, τα Ταμεία μειώνονται σε τρία, θεσμοθετείται βασική σύνταξη και ανταποδοτική, μπαίνει φρένο στο πάρτι με τα επικουρικά.

Βεβαίως, οι αλλαγές έχουν θύματα. Τη γενιά των βαμπίρ, που πίστεψε ότι θα σκαπουλάρει πρόωρα, με το χρυσό αλεξίπτωτο που έβαλε τα παιδιά της να αγοράσουν».

Αυτά δεν είναι δικά μου λόγια, είναι λόγια κάποιου  νέου ανθρώπου.

Και σε ό,τι αφορά το δημοψήφισμα, το οποίο συνεχώς ο ΣΥΡΙΖΑ μας αναφέρει και ζητά, πρώτα απ’ όλα, θέλω να τονίσω ότι, επί της αρχής, η παράταξή μας παραμένει έτοιμη να φέρει νομοσχέδιο στη Βουλή – διότι υπάρχει βεβαίως πρόνοια του Συντάγματος, αλλά δεν έχουμε ψηφίσει στη Βουλή τις διαδικασίες, κάτω από τις οποίες μπορούμε να πάμε σε ένα δημοψήφισμα – ώστε να θεσμοθετήσουμε πράγματι αυτή τη διαδικασία.

Σε ό,τι αφορά όμως την ουσία του δημοψηφίσματος κ. Τσίπρα, το ερώτημα ποιο θα ήταν, ποιο θα ήταν το πραγματικό δίλημμα; Το πραγματικό δίλημμα θα ήταν: χρεοκοπία ή σωτηρία.

Το πραγματικό δίλημμα  για το ασφαλιστικό θα ήταν, να διασφαλίσουμε  τη σύνταξη για τις επόμενες γενιές, για τη νέα γενιά της χώρας μας, ή να κρατήσουμε ένα σύστημα που, σίγουρα, θα στερήσει το δικαίωμα της σύνταξης στη νέα γενιά που έρχεται; Αυτά θα ήταν τα διλήμματα. Και αυτά είναι τα διλήμματα, στα οποία εσείς πρέπει να απαντήσετε. Όχι άλλα ψευτοδιλήμματα.

Μίλησαν διάφοροι για  τη νέα γενιά «των 500 ευρώ». Διορθώνω και πάλι: βεβαίως υπάρχει ονομαστική μείωση του βασικού μισθού, όμως οι νέοι εργαζόμενοι δεν θα χάσουν ούτε ένα ευρώ από το σημερινό μισθό τους, του νεοεισερχόμενου – μακάρι να μπορούσε να ήταν μεγαλύτερος, γιατί αυτό σημαίνει οικονομική ανάπτυξη στη χώρα – αφού ο ΟΑΕΔ καλύπτει τη διαφορά.

Στην πραγματικότητα, υπάρχει μόνο μείωση του κόστους εργασίας για τον εργοδότη, που είναι και κίνητρο για την πρόσληψη των νέων ανέργων. Κατά συνέπεια, οι νέοι όχι μόνο δεν θίγονται, αλλά δεν αλλάζει σε τίποτα αυτό που εισπράττουν κάθε μήνα στην τσέπη τους και αυξάνεται η δυνατότητά τους να βρουν δουλειά σε ώρα κρίσης.

Γι’ αυτό το θέμα, κάποιοι είχαν το θράσος να παρουσιάσουν αυτό το μέτρο ως καταστροφή, ενώ είναι ένα γνήσια προοδευτικό μέτρο κοινωνικής συνοχής. Μην διασπείρετε τον πανικό. Και δεν είμαστε εμείς η Κυβέρνηση αυτή, που θα παίξει παιχνίδια για μικροκομματικό όφελος.

Και η Κοινοβουλευτική  μας Ομάδα, με θάρρος ψήφισε ένα δύσκολο νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό. Και είμαστε υπερήφανοι ότι εμείς δεν κοιτάμε το πρόσκαιρο πολιτικό όφελος, αλλά το συλλογικό συμφέρον της χώρας, της νέας γενιάς και των γενεών που έρχονται.

Είμαστε εδώ, για να παλέψουμε με κάθε δύναμη για τη χώρα, με όποιο κόστος, και να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές μια Ελλάδα καλύτερη, ένα κράτος αξιόπιστο, κοντά στους πολίτες.

Κυρία Παπαρήγα, εσείς μιλήσατε για την παιδεία και την αγορά. Βέβαια, ζούμε σε μια αγορά, η αγορά είναι γύρω μας, δεν είναι μόνο ο χώρος της παιδείας, που έχει να αντιμετωπίσει την αγορά. Το ερώτημα είναι, τι κάνουμε; Βέβαια, μπορούμε να ρυθμίσουμε την αγορά. Εμείς είμαστε υπέρ των ρυθμίσεων και σε διεθνές επίπεδο, και πρέπει να γίνει.

Όμως, δεν είναι εργαλείο η γνώση; Δεν είναι δύναμη η γνώση για έναν νέο, όταν βγαίνει στην αγορά; Δεν είναι δύναμη, να μπορέσει να έχει τα προσόντα, για να μπορεί να ανταγωνιστεί σε μια αγορά; Υπάρχει η αγορά. Αυτή είναι η ζωή, αυτή είναι η πραγματικότητα. Μπορεί να θέλετε, σε έναν άλλο κόσμο, να πούμε ότι δεν υπάρχει, αλλά δεν είμαστε σε αυτόν τον κόσμο.

Είναι λάθος δηλαδή, και αυτό το ζήτημα να αντιμετωπίζεται από την παιδεία, από το εκπαιδευτικό σύστημα; Ή μήπως, όπως πολύ σωστά είπε ο κ. Καρατζαφέρης, και το έχω πει κι εγώ, να έχουμε παιδιά που μπαίνουν στο Πανεπιστήμιο και είναι αναγκασμένα να συνδικαλιστούν, ή να βρουν τον προστάτη τους, όπως είπα στην ομιλία μου, για να εξασφαλίσουν βαθμούς, σε μια συναλλαγή;

Εγώ σας λέω για  ένα σύστημα, το οποίο πρέπει να αλλάξει κυρία Παπαρήγα. Και θέλω να διορθώσετε τον χαρακτηρισμό σας για τον κ. Πάλμε – δεν τον ξέρετε προσωπικά, γιατί τον αναφέρατε ως «έμπορο γνώσης»;

Αν κάθε έναν άνθρωπο – αυτό θεωρείτε – που δεν είναι μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, τον θεωρείτε έμπορο, ας έχετε εσείς αυτή τη λογική, αλλά δεν μπορείτε εσείς, έναν άνθρωπο ο οποίος παλεύει όλη του τη  ζωή για το κοινωνικό σύστημα, για την πρόνοια και χτυπάει τη φτώχεια, εσείς να τον ονομάζετε «έμπορο» – σας παρακαλώ.

Σε ό,τι αφορά τη δια  βίου μάθηση, μιλήσατε εναντίον της  αξιολόγησης. Μα, δυστυχώς, εμείς αξιολογούμαστε κάθε μέρα, όχι μόνο από την αγορά, όχι μόνο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όχι μόνο από τις διεθνείς συνθήκες. Αξιολογούνται τα προϊόντα μας, αξιολογούνται τα Πανεπιστήμιά μας, αξιολογούνται οι πτυχιούχοι μας, είτε το θέλουμε, είτε όχι. Το ερώτημα είναι, αν εμείς θα αξιολογήσουμε τα Πανεπιστήμιά μας.

Αν εμείς θα πάρουμε τα μέτρα που χρειάζονται, για να τα κάνουμε πιο αξιόπιστα, για να μην είναι το ένα μας Πανεπιστήμιο στην κατάταξη, 500 βαθμίδες χαμηλότερα από το πρώτο στον κόσμο. Γιατί η Ελλάδα να έχει αυτή την τύχη;

Θέλουμε να καλυτερεύσουμε την παιδεία. Χρειάζεται να γνωρίζουμε. Να γνωρίζουμε π.χ. γιατί σε μια περιοχή πιο φτωχή, σε μια γειτονιά πιο δύσκολη, μπορεί να έχουμε είτε επιτυχίες, είτε αποτυχίες στο σχολείο.

Ας το αξιολογήσουμε, για να δούμε με ποια μέτρα θα παρέμβει η Πολιτεία, προκειμένου να βοηθήσει αυτούς τους ανθρώπους. Χωρίς αξιολόγηση, μπορούμε αυτό να το διαπιστώσουμε, να το γνωρίζουμε, να το ξέρουμε; Γιατί το φοβόμαστε; Για να μην κάνουμε σοβαρή πολιτική;

Σε ό,τι αφορά τη δια  βίου μάθηση, επίσης, δεν καταλαβαίνω την άποψή σας, γιατί την έχετε δαιμονοποιήσει. Βέβαια, αυτό συμβαίνει αν είναι κανείς δογματικός. Εγώ δεν είμαι εναντίον των ιδεολογιών, είμαι εναντίον του δογματισμού κυρία Παπαρήγα, του δογματισμού που, πολλοί, έχουν απαντήσεις στα πάντα. Έχουμε όλη την αλήθεια, την έχουμε διαπιστώσει, αυτή είναι η αλήθεια. Και το μόνο που πρέπει να μπορούμε να διαμορφώνουμε είναι, πώς μπορούμε να εξηγήσουμε μια πραγματικότητα που αλλάζει, με τις ίδιες, δογματικές μας θεωρίες; Εκεί είναι όλη η ενέργεια, που τελικά σπαταλάτε;

Βεβαίως, αν έχει κανείς αυτή τη θεώρηση, μπορεί να μην χρειάζεται τη δια βίου μάθηση – καλύτερα η «δια βίου αμάθεια», εφόσον υπάρχει η απόλυτη αλήθεια!

Αλλά σας ρωτώ: δεν πρέπει να αλλάξει το οτιδήποτε, κυρία Παπαρήγα, σε αυτή τη χώρα; Διότι εγώ δεν άκουσα προτάσεις σας, για να αλλάξει το εκπαιδευτικό σύστημα. Είναι το τέλειο εκπαιδευτικό σύστημα;

Και να σας πω και για  την ταξική παιδεία. Όταν ο Γεώργιος Παπανδρέου έκανε τη δωρεάν παιδεία, πράγματι, συνέβαλε ουσιαστικά στο να έρθει μια τάξη εργαζομένων και αγροτών και να μπει στο εκπαιδευτικό σύστημα. Και βρήκαν ένα δρόμο και υπήρξε μια μεγάλη, σοβαρή αλλαγή.

Ανέβηκαν σε πλούτο, σε ευκαιρίες, σε δυνατότητες, μέσω της παιδείας, ανέβηκε το επίπεδο ζωής, αλλά ιδιαίτερα το επίπεδο ζωής των ανθρώπων που είχαν στερηθεί δικαιώματα.

Σήμερα, το σύστημά μας πρέπει να αλλάξει. Δεν είναι πια δωρεάν η παιδεία. Όταν το 40% του κόστους της παιδείας, το πληρώνουν από την τσέπη τους. Ναι, θα τις κάνουμε τις αλλαγές, σε 8 μήνες θα κάνουμε πολλά, αλλά θα κάνουμε τις αλλαγές, κυρία Παπαρήγα. Και σε αυτές, περιμένουμε και τη συμβολή σας.

Χαίρομαι επίσης που, δύο πολιτικοί αρχηγοί αναφέρθηκαν στο θέμα της γλώσσας, που είναι για μας εθνική πολιτική. Το Υπουργείο Παιδείας παρουσίασε και στη Βουλή την πρωτοβουλία, για την υποστήριξη και διάδοση της ελληνικής γλώσσας από το Δημοτικό, που ξεκινάει φέτος με τη φιλαναγνωσία, μέχρι και την πιστοποίηση της ελληνομάθειας, σε 400 σημεία σε όλο τον πλανήτη.

Η ελληνική γλώσσα, κεντρικό στοιχείο πολιτισμού και ταυτότητας, γίνεται κυρίαρχη προτεραιότητα – και χρησιμοποιείται βεβαίως με δημιουργικό τρόπο και το διαδίκτυο, προς αυτή την κατεύθυνση – και αποτελεί εθνική πολιτική.

Και επειδή μας μίλησε ο κ. Καρατζαφέρης για την εθνική παιδεία, εδώ θα συμφωνήσω σε κάτι που είπατε, κ. Καρατζαφέρη. Επειδή είπατε ότι παπαγαλίζουμε αντί να μαθαίνουμε, θα σας πω τη δική μου, προσωπική εμπειρία.

Φεύγοντας από την  Ελλάδα εξορία και πηγαίνοντας στο  εξωτερικό, στα εκεί Γυμνάσια, Λύκεια και Πανεπιστήμια, είχα την εντύπωση ότι ήξερα για την πατρίδα μου και την Αρχαία Ελλάδα, για την παράδοσή μας, για τη φιλοσοφία τόσο μεγάλων πνευματικών ανθρώπων.

Και είδα μπροστά μου πάρα πολλά παιδιά, που ήξεραν πολύ περισσότερα, γιατί εμείς είχαμε μάθει να παπαγαλίζουμε. Είχαμε μάθει να γνωρίζουμε ποιος είναι συγγενής ποιου ημίθεου, αλλά όχι να βλέπουμε την ουσία. Γιατί η ουσία ήταν η κριτική σκέψη.

Η ουσία, όταν μιλούσαμε  για την παράδοσή μας, για την  ιστορία  μας, ιδιαίτερα για την  Αρχαία Ελλάδα, ήταν ιδέες ανατρεπτικές, επαναστατικές, ήταν ιδέες σύνθετες, αλλά εμείς μείναμε στην παπαγαλία.

Στην παπαγαλία, ώστε τα σύμβολά μας να μην τα θεωρούμε σεβαστά και να μπορούμε πολύ εύκολα να βάζουμε αφίσες, π.χ. στην Ακρόπολη, χωρίς να κατανοούμε τη βαθύτατη σημασία αυτών των συμβόλων  για τον Ελληνισμό. Εγώ είμαι υπέρ της Δημοκρατίας, αλλά να κατανοούμε τι σημαίνει αυτό το σύμβολο για τη Δημοκρατία μας και για τον πολιτισμό μας.

Θα τελειώσω, επειδή αμφισβητήθηκε το τι λέγαμε χθες κ. Τσίπρα, με το τι λέμε σήμερα – η διαφορά της πολιτικής μας μεταξύ τότε και σήμερα.

Πέρυσι, το Μάιο του 2009, είχαμε μια παρόμοια συζήτηση στη Βουλή για τη νέα γενιά. Θα σας διαβάσω μερικά αποσπάσματα:

Τι κληροδοτεί στη  νέα γενιά της χώρας μας  η Νέα Δημοκρατία. Κληροδοτεί πρώτα  απ’ όλα τεράστια οικονομικά βάρη. Θα κληροδοτήσει μια οικονομία ύφεσης, που θα τρέχει με αρνητικούς ρυθμούς, έχοντας σπαταλήσει όλο το αναπτυξιακό απόθεμα που είχε δημιουργηθεί τα προηγούμενα χρόνια, χωρίς να έχει επενδύσει στο μέλλον αυτής της νέας γενιάς.

Θα κληροδοτήσει ελλείμματα που φτάνουν το 5% – δεν ξέραμε τότε ότι ήταν πολύ παραπάνω – παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις, ότι θα βάλουν δήθεν τάξη στις σπατάλες.

Θα κληροδοτήσει και κρυφά ελλείμματα – ελλείμματα, είπα κ. Καραμανλή, πολύ πριν από τη διεθνή κρίση, όταν ο τότε Υπουργός, κ. Αλογοσκούφης, είχε πει «πιάσαμε πάτο». Λόγια της Νέας Δημοκρατίας.

Θα κληρονομήσει η  νέα και ο νέος μια χώρα υπό  κηδεμονία – τα είπα πολύ πιο πριν, κ. Τσίπρα – έχοντας χάσει κύρος και αξιοπιστία. Μια οικονομία που δανείζεται – ακούστε – με ακριβούς όρους, σε ολόκληρη την Ευρωζώνη. Χωρίς να έχει αξιοποιήσει σωστά τους πόρους του Γ’ ΚΠΣ – 0% η απορρόφηση του ΕΣΠΑ τα δύο πρώτα χρόνια.

Με τους νέους Έλληνες, πιο απαισιόδοξους σε όλη την Ευρώπη. Θα κληρονομήσει ο κάθε νέος αυτής της χώρας χρέος 8.000 ευρώ επιπλέον, 80 δις ευρώ συνολικά. Με 16 δις το χρόνο παραπάνω, χρέωσε η Νέα Δημοκρατία την Ελλάδα αυτή την πενταετία. Βέβαια, αποδείχθηκαν πολύ μεγαλύτερα τα χρέη.

Πού πήγαν τα λεφτά; Στα  φορολογικά δώρα, στις χαριστικές συμβάσεις, σε γαλάζιους «ημέτερους», σε στρατιές συμβούλων, στο σπάταλο κομματικό κράτος. Σε ανωφελείς, όχι κοινωφελείς νέους δημόσιους Οργανισμούς. Στη διάλυση των εισπρακτικών μηχανισμών. Και βεβαίως, στην πελατειακή διόγκωση του δημόσιου τομέα.

Και είπα επίσης, ότι προχωράμε σε ένα νέο σχέδιο ανάπτυξης, στην πράσινη ανάπτυξη. Και προχωράμε. Πρώτο βήμα, η επένδυση στα, αποδοτικά ενεργειακά, υφιστάμενα αλλά και νέα κτίρια, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας στον τομέα των κατασκευών – το έχουμε νομοθετήσει.

Προχωράμε, σε ένα νέο  χωροταξικό και σε μία αλλαγή στην Αττική, για την ποιότητα ζωής. Ναι, να μπορούν οι πολίτες να πηγαίνουν στις παραλίες, που ήταν κλειστές από τα αυθαίρετα.

Τεράστια βάρη στην υγεία, δημόσια χρηματοδότηση, εγκατάλειψη  των δημόσιων νοσοκομείων, έλλειψη  προσωπικού, διαφθορά, σπατάλη, κερδοσκοπία στα φάρμακα. Αυτά χτυπάμε με νομοσχέδια και με προσλήψεις εκεί όπου χρειάζονται.

Στην πρόνοια, κληροδοτείται  στους νέους μια χαώδης και απάνθρωπη κατάσταση, ως προς την αντιμετώπιση των ναρκωτικών. Αυτό ακριβώς αντιμετωπίζουμε, τη λίστα της ντροπής, όπως λέγεται, με την έλλειψη προγραμμάτων υποκατάστασης ή και αποθεραπείας και αποτοξίνωσης.

Δέσμευσή μας, να προσανατολίσουμε τα Stage αποκλειστικά στον ιδιωτικό τομέα. Εδώ είχα πει, με εξαίρεση μόνο ενός περιορισμένου αριθμού δημοσίων φορέων. Και αυτό κάναμε. Να επεκτείνουμε τις θεμελιώδεις εγγυήσεις της εργατικής νομοθεσίας σε κάθε μορφή απασχόλησης – και αυτό αφορά ιδιαίτερα στην οικονομικά εξαρτημένη απασχόληση, την αυτό-απασχόληση με τα μπλοκάκια. Αυτά προχωράμε. Αυτά κάνουμε.

Το βάρος της διαφθοράς, που αφήνει στους νέους μας το συμπέρασμα ότι «ο νόμος είναι το δίκαιο του ισχυρού». Θα πάμε και σε Εξεταστικές, και σε διαλεύκανση υποθέσεων. Φως σε όλα, με διαφάνεια παντού, με αξιοκρατία παντού.

Αυτά έλεγα και, μέσα σε 8-9 μήνες, αυτά και πολλά άλλα έχουμε κάνει. Ξέραμε το βάθος του προβλήματος, δεν ξέραμε την έκταση του προβλήματος και δεν ξέραμε βεβαίως και τις αντιδράσεις της διεθνούς αγοράς, που βρήκε την Ελλάδα ως τον αδύναμο κρίκο.

Και αυτά που κάνουμε  τώρα, δεν είναι μόνο για να αλλάξουμε την Ελλάδα, αλλά είναι σίγουρα και για να την προστατεύσουμε άμεσα από αυτές τις επιθέσεις και, βεβαίως, για να βάλουμε τις δομές, ώστε να μην βρεθούμε ποτέ ξανά σε αυτή την κατάσταση και για να φέρουμε την πραγματική – όχι την ψευδεπίγραφη – ελπίδα και το χαμόγελο στο νέο άνθρωπο.

Ευχαριστώ πολύ.

>> Το βίντεο της ομιλίας.

>> Η Δευτερολογία του Πρωθυπουργού.

>> Η Τριτολογία του Πρωθυπουργού.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Εδώ και δέκα μήνες καταβάλλουμε μια τεράστια προσπάθεια για την αναδόμηση της χώρας. Όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν πολύ καλά την κατάσταση στην οποία βρέθηκε η Ελλάδα, τους κινδύνους που αυτή η Κυβέρνηση κλήθηκε να διαχειριστεί.

Δεν διστάσαμε ούτε στιγμή να κάνουμε αυτό που χρειάζεται, για να σώσουμε την Ελλάδα από τη χρεοκοπία. Να μπορέσουμε να πείσουμε και τους εταίρους, ότι η Ελλάδα είναι ικανή να βάλει τάξη στο χάος και την ανομία, αλλά και να εξασφαλίσουμε και την αναγκαία χρηματοδότηση της χώρας μας.

Να προστατεύσουμε εντέλει  τους πολίτες, τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, αλλά και τους ανέργους, από το ενδεχόμενο η Ελλάδα να μπει σε μια βαθιά, παρατεταμένη ύφεση για δεκαετίες.

Και να καταφέρουμε, ως κοινωνία και ως οικονομία, να πατήσουμε γερά στα πόδια μας, να δημιουργήσουμε μια καλύτερη χώρα, μια πιο δίκαιη κοινωνία, ένα αξιόπιστο κράτος και ένα πραγματικό κράτος πρόνοιας.

Κάνουμε τα πάντα, για να αλλάξουμε για πάντα την Ελλάδα. Και ένας από τους κυριότερους λόγους, για τον οποίο καταβάλλουμε αυτή την υπεράνθρωπη και γρήγορη προσπάθεια αλλαγής, φεύγει από τα στενά όρια του σήμερα.

Είναι υποχρέωσή μας, της δικής μας γενιάς, να παραδώσουμε  στη νέα γενιά και στις γενιές των Ελλήνων που έρχονται, μια Ελλάδα απαλλαγμένη από βάρη, με τα οποία εμείς την φορτώσαμε.

Βάρη, που δεν έχουμε δικαίωμα να κληροδοτήσουμε στις νέες γενιές. Γι’ αυτό και καλωσορίζω την πρόταση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για τη σημερινή συζήτηση, για το θέμα της νέας γενιάς, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει και την προοπτική της.

Είναι πράγματι ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της κοινωνίας. Για να μείνει η κοινωνία μας ζωντανή, δημιουργική και εύρωστη, χρειάζεται μια δημιουργική νέα γενιά, που δεν εξαρτάται από κανέναν και που οδηγεί η ίδια την κοινωνία στο μέλλον.

Γι’ αυτό, αντίθετα με τη λογική, που είτε υπονοείται, είτε επιτάσσει μια πατερναλιστική προστασία προς τους νέους, θα ήθελα να μιλήσω για τους νέους και τις νέες, επισημαίνοντας αυτό που εμείς χρειάζεται να εξασφαλίσουμε, που δεν είναι ούτε η προστασία, ούτε το χάιδεμα των αυτιών, αλλά το αντίθετο, αυτό το οποίο κι εμείς πρεσβεύουμε.

Αυτό που απαιτούν και αυτό που χρειαζόμαστε, είναι μια νέα γενιά χειραφετημένη, ελεύθερη, κριτικά σκεπτόμενη, δημιουργική, να παίρνει πρωτοβουλίες, να είναι αυτή η οποία αντιμετωπίζει, ανατρέπει και αλλάζει τη χώρα μας.

Έχει τα προσόντα, τις  σπουδές, το κέφι, για να χτυπήσει την αδιαφάνεια, την αναξιοκρατία, την ανομία, τις σπατάλες, τις πελατειακές πρακτικές. Είναι αυτή, που θα είναι και πρέπει να είναι φορέας αλλαγών.

Επιμένω ότι τελειώνει  το πελατειακό κράτος. Και έχει μεγάλη σημασία για τη νέα γενιά. Γιατί  δεν υπονομεύει μόνο το πολιτικό μας σύστημα. Παράγει ακόμα και έναν πολιτισμό, που ευνουχίζει τις δημιουργικές δυνάμεις και της νέας γενιάς, αλλά και ολόκληρου του Ελληνισμού.

Σημαίνει πολλά αυτό το πελατειακό σύστημα. Σημαίνει καταρχήν υποτέλεια, σημαίνει εξάρτηση, σημαίνει χειραγώγηση, σημαίνει λατρεία της εξουσίας αντί της αξίας, σημαίνει ο πολίτης να μαθαίνει να ψάχνει για το μέσο για κάθε πρόβλημά του, αντί για τη λύση του προβλήματος.

Σημαίνει ένας Δήμαρχος, να ψάχνει τον πάτρονά του στο Υπουργείο Εσωτερικών και στην Κυβέρνηση. Ένας νέος, να μαθαίνει να προοδεύει μόνο μέσω του λεγόμενου «κονέ», όπως οι ίδιοι οι νέοι λένε, κάποιων στην εξουσία, δηλαδή, δημόσια ή ιδιωτική.

Ο φοιτητής, να χρειάζεται ως προστάτη μια φοιτητική παράταξη, ο εργαζόμενος, έναν προστάτη συνδικαλιστή. Να μαθαίνει ο νέος ότι όλη την ενέργειά του πρέπει να τη σπαταλάει στο να πιάσει «την καλή» με την εξουσία, την όποια εξουσία. Να υποτάσσεται σε αυτήν, να συναλλάσσεται με αυτήν, να εξαρτάται από αυτήν, να γίνεται αυτή αυτοσκοπός, και ο ίδιος ο νέος να χάνει την αξία του.

Αυτή η αντίληψη διαπερνά την πολιτική, αλλά και το σύνολο του δημόσιου βίου της χώρας, όπου ο Υπουργός παραδοσιακά ασχολούταν με το βόλεμα των ψηφοφόρων. Πρόσφατο παράδειγμα, που έγινε κανόνας τα τελευταία χρόνια βεβαίως, η «ΑΓΡΟΓΗ».

Δυστυχώς, όμως, αυτή είναι μια παράδοση, που ξεκινάει από την εποχή μετά την Ελληνική Επανάσταση, όταν το ελληνικό κράτος ήταν για πολλούς ένα εύκολο πλιάτσικο, για κάθε έναν που μπορούσε να έχει πρόσβαση στην εξουσία.

Και αυτή η λογική είχε και άλλες συνέπειες. Για τον πολίτη, σήμαινε «η ζωή μου – ο θάνατός σου». Ποιος έχει την καλύτερη πρόσβαση στην πίτα της εξουσίας. Και αυτό το «στοίχημα» κατακερμάτιζε την κοινωνία, κατακερμάτιζε τη συλλογική έκφραση και την έκφραση των συλλογικών συμφερόντων.

Αντί να δημιουργούμε για να μεγαλώσει, να αναπτυχθεί η  χώρα, τρωγόμαστε στο μοίρασμα της  εξουσίας για την καρέκλα. Η «βαλκανοποίηση» της κοινωνίας μας, δεν ήταν διαφορετική και από τη «βαλκανοποίηση» της περιοχής μας, όπου η κάθε χώρα έψαχνε τον ισχυρότερο προστάτη για να προωθήσει τα συμφέροντά της.

Αυτή η αντίληψη είχε συνέπειες ακόμα και στην αντίληψή μας για την εξωτερική πολιτική, που χαρακτηριζόταν από τον ποιον προστάτη θα έχουμε, τους Γάλλους, τους Άγγλους, τους Γερμανούς, τους Ρώσους, τους δυτικούς, τους Σοβιετικούς και, με ευκολία, όλα τα καλά και κάθε κακό ήταν απόρροια των πατρώνων μας. Ήταν η ευκολία να μην αναλαμβάνουμε ποτέ ευθύνες για το δικό μας μέλλον, για το μέλλον της χώρας μας.

Κάποιοι άλλοι είναι  «οι βάρβαροι», που φταίνε – οι κακοί Βουλευτές, οι Υπουργοί, οι Μεγάλες Δυνάμεις. Ο καθένας μας, όμως, ποτέ να μην αναλαμβάνει τις πραγματικές του ευθύνες.

Εντέλει, η πελατειακή λογική σημαίνει απλά κάθε προσπάθεια να βολευτούμε προσωρινά, ή να μην ξεβολευτούμε. Και αυτό βοηθούσε εκείνους που πάντα είχαν ισχύ, πάντα είχαν μέσο για το μοίρασμα κάποιων προνομίων και όχι για την εξασφάλιση δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Ακόμα χειρότερα, όμως, δημιουργούσε την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να επιβιώσουμε εσαεί με δάνειες δυνάμεις, αυτές του εκάστοτε πάτρονά μας, του προστάτη μας, του μέσου μας.

Και με δάνειες δυνάμεις, νομοτελειακά, η πορεία μας θα είναι  πορεία εξάρτησης, πορεία επιτηρήσεων, πορεία κηδεμονίας. Από τον ψηφοφόρο, που γίνεται πελάτης ενός συστήματος που τον ευνουχίζει, μέχρι και την ίδια τη χώρα, που βρίσκεται σήμερα υπό μία άτυπη κηδεμονία και επιτήρηση.

Κυρίες και κύριοι, αυτό το σύστημα πολιτικής απέτυχε. Και το Μνημόνιο είναι η ταφόπλακα, η βαριά ταφόπλακα αυτής της αντίληψης και πρακτικής.

Αν θέλουμε μια χώρα με το κεφάλι ψηλά, με δική της ισχυρή φωνή και παρουσία, με οικονομία ανταγωνιστική, βιώσιμη, χωρίς εξαρτήσεις, χωρίς δουλείες στους δανειστές μας, ή σε οποιοδήποτε εταίρο, απαιτείται επιτέλους να αναπτύξουμε τις δικές μας δυνάμεις.

Απαιτείται να δημιουργήσουμε το πολιτικό σύστημα, αλλά και τον πολιτικό πολιτισμό, που αναδεικνύει ό,τι καλύτερο έχουμε ο καθένας μέσα μας, αλλά και συλλογικά, ως κοινωνία.

«Η Ελλάδα στους Έλληνες», το σύνθημα που συγκλόνιζε, έχει και αυτό τη βαθύτερη διάστασή του. Να αναπτύξουμε τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα, να επενδύσουμε στο δικό μας ανθρώπινο δυναμικό.

Να σεβαστούμε την αξία μας μέσα από την αξιοκρατία, να στηρίξουμε την πρωτοβουλία και την επιτυχία κάθε Έλληνα και Ελληνίδας. Να χειροκροτήσουμε την καινοτομία, τη δημιουργία, την επιχειρηματικότητα, να δουλέψουμε ως σύνολο και όχι απλώς ως ανταγωνιστικές μονάδες.

Και όταν μιλώ για επιχειρηματικότητα, μην παρεξηγούμαι, δεν την ταυτίζω μόνο με το άνοιγμα, ή με το ρίσκο του ανοίγματος μιας επιχείρησης. Την ταυτίζω με τη δημιουργικότητα και συλλογικότητα του Ελληνισμού που, σε δύσκολες στιγμές, ξέρει να πλάθει, ξέρει να δημιουργεί. Και το θέμα δεν είναι ότι του λείπουν τα χρήματα – κι αυτό το βλέπουμε είτε στο μύθο του πολυμήχανου Οδυσσέα, από την εποχή του Ομήρου, είτε στην υπέροχη, συλλογική δημιουργία των Αμπελακίων, είτε στην παράδοση της Ικαρίας, που ακόμα και οι μαρξιστές θεωρούσαν ουτοπία, είτε στο Σύνταγμα του Βουνού, μέχρι και στην καινοτομία των νέων σήμερα.

Τον γιατρό που σέβεται  τον ασθενή, τον εκπαιδευτικό που  σέβεται τον μαθητή, τον δημόσιο υπάλληλο που αγαπά τη δουλειά του, τον πολίτη. Και αυτό, δεν κοστίζει ούτε ένα ευρώ. Προχθές, είδα δύο νέους που βραβεύτηκαν για ένα λογισμικό, το οποίο επιτρέπει στον επισκέπτη να ξεναγείται μέσα στα δικά μας πολιτιστικά μνημεία, μέσα από το κινητό τηλέφωνο.

Τα πελατειακά φαινόμενα  κατ’ εξοχήν στερούσαν από τους νέους να αναπνεύσουν, να ονειρευτούν, να πιστέψουν στις δικές τους δυνάμεις, ότι μπορεί να δημιουργήσουν και να τα καταφέρουν.

Αυτά είναι τα φαινόμενα  που σπάμε τώρα με ριζικές τομές, από τις προσλήψεις και προαγωγές στο Δημόσιο, έως το πώς λειτουργεί το φορολογικό σύστημα και κατά πόσον ανέχεται την κομπίνα, την παραοικονομία και τη φοροδιαφυγή. Από τη ριζική αλλαγή του πολιτικού συστήματος, έως το σπάσιμο της γραφειοκρατικής δομής του κράτους και την πλήρη διαφάνεια στις αποφάσεις που λαμβάνουν τα Υπουργεία.

Αυτή η αλλαγή, βεβαίως, απαιτεί μια μικρή επανάσταση. Δεν είναι απλώς δομική, είναι και πολιτιστική, είναι αλλαγή και σε αντιλήψεις. Και για μένα, για μας, πρωτοπόρα σε αυτή την επανάσταση θα είναι η σημερινή νέα γενιά. Δεν μπορεί να μην είναι. Δεν μπορεί να μην είναι, εάν βεβαίως αναλάβει τις ευθύνες της, εάν δεν μείνει απαθής, εάν δεν αποφασίσει τη φυγή, εάν δεν αποφασίσει την εγκατάλειψη, εάν δεν απογοητευθεί, εάν δεν θεωρεί ότι με τη βία μπορεί να αλλάξει τα πράγματα – γιατί η βία, απλώς φέρνει βία και είναι η άλλη πλευρά της απάθειας και της εγκατάλειψης.

Γι’ αυτό, καλώ σήμερα τη νεολαία: ελάτε να αλλάξουμε την Ελλάδα. Πάρτε τη δική σας τύχη στα χέρια σας, πάρτε την τύχη της Ελλάδας στα χέρια σας και ελάτε να ανατρέψουμε μαζί τα κακώς κείμενα, για να δημιουργήσουμε μια πιο δίκαιη, πιο ισχυρή, πιο ανταγωνιστική Ελλάδα.

Εμείς έχουμε ήδη δρομολογήσει ιστορικές τομές, που καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε στο παρελθόν. Τομές, που αλλάζουν τις βάσεις και βάζουν νέες, για να χτίσουμε μια νέα Ελλάδα, πραγματικής ευνομίας, ίσων ευκαιριών και δημιουργίας. Είναι η πιο πολύτιμη υπηρεσία που μπορούμε να προσφέρουμε στους νέους, και σήμερα, και στις μελλοντικές γενιές.

Να πιστέψουν στη χώρα τους, να είναι περήφανοι γι’ αυτήν και για τις δυνατότητές τους. Να γνωρίζουν οι νέοι, ότι θα μεγαλώσουν, θα δουλέψουν και θα δημιουργήσουν, σε ένα περιβάλλον που τους σέβεται, που τους δίνει ευκαιρίες, ώστε να μπορούν και να βρουν το δίκιο τους, και την ανάπτυξη, και την επιτυχία, που εξαρτάται από τη δική τους προσπάθεια, το δικό τους ταλέντο και που κανείς δεν μπορεί να καταχραστεί αυτό το δικαίωμά τους, παρακάμπτοντάς τους με ρουσφέτια, υπόγειες διαδρομές, αφανείς συναλλαγές, αυθαιρεσίες και αδιαφανείς πράξεις.

Αυτή είναι η επανάσταση που έχουμε ξεκινήσει και είναι  πραγματική. Θα την πετύχουμε, κυρίως με τη ζωντανή συμμετοχή των νέων, ώστε να πάψουν να ζουν με το παράδοξο. Γιατί είναι παράδοξο, η σημερινή γενιά να είναι η πιο μορφωμένη γενιά στην ιστορία της χώρας μας, η γενιά με τις περισσότερες παραστάσεις και γνώσεις, η γενιά που έχει ταξιδέψει περισσότερο από κάθε προηγούμενη και έχει μια πολύ πιο πλήρη εικόνα για τον κόσμο, τα πράγματα και τις προκλήσεις, με τα περισσότερα προσόντα και δεξιότητες, με τη μεγαλύτερη εξωστρέφεια από προηγούμενες γενιές και, όμως, να είναι η γενιά που αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να ζήσει χειρότερα από κάθε προηγούμενη.

Οι σημερινοί 20άρηδες και 30άρηδες ζουν και το φόβο και  την ανασφάλεια, για το αν θα μπορέσουν να κάνουν πραγματικότητα τα όνειρά τους, αν θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή ζωή.

Τα ξέρουμε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τι αντιμετωπίζει σήμερα η νέα γενιά, ποια είναι τα προβλήματά της. Ανεργία. Θερίζει εδώ και χρόνια. Κυρίως, όμως, η ανεργία ανάμεσα στους πτυχιούχους που, πολλές φορές, είναι και αδικαιολόγητη. Είναι αδικαιολόγητο να λέμε ότι παράγουμε ως χώρα περισσότερους πτυχιούχους, από όσους χρειάζεται η οικονομία μας. Διότι δεν είναι ακριβώς έτσι. Είναι ένας μύθος, που μας βολεύει.

Η Ελλάδα παράγει περίπου  όσους πτυχιούχους παράγει κάθε ευρωπαϊκή χώρα. Μάλιστα, σε σχέση με χώρες όπως είναι η Γαλλία και η Φιλανδία, τα ποσοστά των πτυχιούχων στην Ελλάδα είναι μικρότερα. Η ανεργία όμως είναι πολύ μεγαλύτερη στη χώρα μας και είναι χιλιάδες οι νέοι και οι νέες που φεύγουν στο εξωτερικό αναζητώντας δουλειά, την οποία μάλιστα συνήθως βρίσκουν, στερώντας την ίδια ώρα από την Ελλάδα το πιο ικανό, το πιο δημιουργικό, το πιο ανοιχτόμυαλο ανθρώπινο δυναμικό.

Δεν έχουμε λοιπόν στη  χώρα μας πρόβλημα υπερβολικής προσφοράς μορφωμένων, καταρτισμένων, πτυχιούχων νέων. Έχουμε πρόβλημα ζήτησης, έχουμε πρόβλημα εκπαιδευτικού συστήματος, που δεν συμβαδίζει με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, του πολιτισμού μας, των συγκριτικών μας οικονομικών και παραγωγικών πλεονεκτημάτων, αλλά ακόμα και της περιφερειακής ανάπτυξης.

Αφήσαμε εδώ και χρόνια την οικονομία μας να παρακμάζει, με ένα συγκεκριμένο μοντέλο κατανάλωσης, αγοράζοντας ξένα προϊόντα, χωρίς να παράγουμε ελληνικά και ανταγωνιστικά δικά μας προϊόντα.

Επιτρέψαμε να μην επεκτείνεται η οικονομία μας και σε νέους τομείς, που θα δημιουργούσαν ζήτηση και καινοτόμες πρωτοβουλίες για νέους εργαζόμενους, με εξειδίκευση και προσόντα.

Δεν μας κάνει πια, αυτό το αντιπαραγωγικό, παρασιτικό αναπτυξιακό μοντέλο, που οδήγησε την Ελλάδα στο σημερινό αδιέξοδο. Γι’ αυτό και επίκεντρο της επόμενης, μεγάλης μας αλλαγής, δεν μπορεί παρά να είναι το εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Και προεκλογικά, η αλλαγή του εκπαιδευτικού μας συστήματος ήταν μία από τις βασικές μας δεσμεύσεις. Εδώ και δεκαετίες, μείναμε στάσιμοι ως χώρα, προσφέροντας στους μαθητές, όχι σύγχρονες μεθόδους μάθησης, αλλά μεθόδους και περιεχόμενο διδασκαλίας με βάση την αποστήθιση, που αντιστοιχούσαν σε μια άλλη εποχή.

Γι΄ αυτό, χρειάζονται αλλαγές με νέες αντιλήψεις, ώστε οι νέοι να είναι στην αιχμή της παγκόσμιας γνώσης και να εκμεταλλευτούν τις νέες, τεράστιες δυνατότητες που προσφέρονται, είτε στο διαδίκτυο, είτε αλλού.

Είναι η ώρα, λοιπόν, να σπάσουμε αυτές τις αντιλήψεις, γιατί εμείς θεωρούμε ότι το Πανεπιστήμιο, τα ΤΕΙ μας, μπορούν και πρέπει να συνδεθούν με την περιφερειακή ανάπτυξη. Γιατί να μην βγάζουμε τα καλύτερα στον κόσμο μεσογειακά αγροτικά προϊόντα; Γιατί να μην παρέχουμε τις καλύτερες ξενοδοχειακές υπηρεσίες, να είμαστε πρωτοπόροι – όπως π.χ. η Ελβετία – με την ελληνική μας φιλοξενία, από το «management», μέχρι την ψυχαγωγία και την ελληνική διατροφή;

Να είμαστε πρωτοπόροι στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, ώστε τις πόλεις που χτίζουμε, να τις χτίζουμε ανθρώπινα, πράσινα, ενεργειακά, με χαμηλή κατανάλωση, με ταυτότητα και ιδιαίτερα με ταυτότητα ελληνική. Γιατί να μην είμαστε πρωτοπόροι στις ναυτιλιακές σπουδές, ώστε η Ελλάδα να γίνει διεθνές κέντρο ναυτιλιακής εκπαίδευσης;

Είναι δύσκολο να το φανταστούμε αυτό; Όταν εμείς, οι Έλληνες, είμαστε η πρώτη δύναμη ναυτιλίας στον κόσμο; Γιατί να μην είμαστε πρωτοπόροι στις κοινωνικές σπουδές, όταν εμείς συμβολίζουμε τη χώρα όπου γεννήθηκε η Δημοκρατία;

Δεν αρκεί να ξιφουλκούμε  κατά του Μνημονίου, ή να δημαγωγούμε εναντίον των «βαρβάρων», διότι ξέρουμε, και ο ίδιος ξέρω κυρία Παπαρήγα, τι σημαίνουν οι άγριες διαθέσεις των διεθνών αγορών. Τις έζησα. Τις έζησα αυτούς τους μήνες και ξέρω τις αναγκαίες ανατροπές σ’ αυτό το διεθνές σύστημα. Και εμείς, ως σοσιαλιστές, αυτά έχουμε προτείνει – πολύ συγκεκριμένες ανατροπές.

Αλλά τώρα, είμαστε εδώ, στην Ελλάδα. Γιατί η Ελλάδα να είναι ο αδύναμος κρίκος της κρίσης; Γιατί η Ελλάδα να είναι ευάλωτη; Γιατί να εξάγουμε πολίτες, αντί να εξάγουμε προϊόντα; Γιατί να εξάγουμε φοιτητές, αντί να εξάγουμε γνώση; Γιατί να μου λέει ο Γκόρντον Μπράουν, ο πρώην Πρωθυπουργός της Αγγλίας, ότι σε δύο χρόνια, η μεγαλύτερη εξαγωγική βιομηχανία της Αγγλίας δεν θα είναι τα ορυχεία, δεν θα είναι τα αυτοκίνητα, αλλά τα Πανεπιστήμιά της; Σωστά διαμαρτύρονται οι νέοι για το εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο τους οδηγεί σε αδιέξοδα.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αντί να επιδιώξουμε την ενεργή συμμετοχή των νέων, αντί να ζητήσουμε την ειλικρινή τους άποψη, να τους βάλουμε πραγματικά στο παιχνίδι διαμόρφωσης της πολιτικής, για να εμπλουτίσουν πολιτικές, δυστυχώς, τους βάλαμε απέναντι σε ένα φαύλο πελατειακό σύστημα. Και ή έπρεπε να παραιτηθούν, να ιδιωτεύσουν, να φύγουν, ή να διαμαρτύρονται, δυστυχώς, ακόμα και με βία. Αλλά δεν είναι επιλογές αυτές. Είναι απλώς επιβεβαίωση των αδιεξόδων.

Δεν θέλω, ως Πρωθυπουργός στη χώρα αυτή, να έχουμε μια νεολαία ανενεργή, μια νεολαία απαισιόδοξη, μια νεολαία που δεν μπορεί να βρει διέξοδο στις αγωνίες της, που δεν μπορεί να πατήσει γερά στα πόδια της. Διότι ξέρω και ξέρουμε πολύ καλά ότι, χωρίς την ενεργή παρουσία της νέας γενιάς, η Ελλάδα δεν θα αλλάξει.

Δεν υποσχόμαστε λαγούς με πετραχήλια. Δεν πετάμε στους  νέους ένα ξεροκόμματο πολιτικής  και λίγες βαρύγδουπες υποσχέσεις για το μέλλον. Δεν υποσχόμαστε  stage μέσα από τα πολιτικά γραφεία, για μια κακοπληρωμένη δουλειά, χωρίς καμία προοπτική.

Δεν υποσχόμαστε τη δήθεν  αριστερή, αλλά τελικά πολύ δεξιά επιλογή του ανοίγματος των θυρών του Δημοσίου, ώστε να προσληφθούν εκεί όλοι οι νέοι, που βρίσκονται αντιμέτωποι με την ανεργία. Αυτό θα λύσει το αναπτυξιακό πρόβλημα στη χώρα μας; Να αποθηκεύσουμε το πιο πολύτιμο δυναμικό μας, ουσιαστικά, μέσα σε θέσεις απραξίας;

Αν αυτές είναι οι λύσεις που προτείνονται, να πω ξεκάθαρα ότι, για μας, ούτε λύσεις είναι, ούτε θα συμφωνήσουμε να καταφύγουμε στα ίδια λάθη. Αντίθετα, και προεκλογικά και σήμερα, υποσχόμαστε μια πραγματικά προοδευτική πολιτική για τους νέους, μια πολιτική δικαιοσύνης ανάμεσα στις γενιές, που επιβάλλει να αλλάξουμε ολόκληρη την πολιτική αντίληψη για το σύστημα, όπως λειτουργεί μέχρι σήμερα.

Ναι, θα στηρίξουμε και  τον αδύναμο νέο, μέσα από ένα  νέο προνοιακό σύστημα που  δημιουργούμε, αλλά θα βοηθήσουμε ώστε να απελευθερώσουμε και κάθε νέο  που θέλει να δημιουργήσει. Οι νέοι χρειάζονται απελευθέρωση των δυνάμεων και των δυνατοτήτων τους, όχι ακόμα περισσότερους περιορισμούς στις επιλογές και τη ζωή τους. Και αυτό είναι που κάνει η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Θα αναφερθώ σε μερικές μόνο από τις πολιτικές που αφορούν στην πολιτική μας για τους νέους. Πριν όμως από αυτό, θέλω να σας πω ότι έχω υποσχεθεί εδώ, στη Βουλή, πως θα αξιοποιήσουμε και τις καλύτερες πρακτικές διεθνώς. Θα αξιοποιήσουμε όποιους μπορούμε να βρούμε, που μπορούν να συμβάλουν στις αλλαγές στη χώρα μας, μεταφέροντας εμπειρία και γνώση, δουλεύοντας βεβαίως με τους Έλληνες εμπειρογνώμονες, αλλά αξιοποιώντας το καλύτερο που έχει να προσφέρει η ανθρωπότητα.

Έχω ζητήσει, λοιπόν, από μια κορυφαία προσωπικότητα, να ηγηθεί μιας διεθνούς ομάδας, η οποία θα αξιολογήσει όλο το προνοιακό μας σύστημα και, παράλληλα, θα κοιτάξει και τα θέματα της νέας γενιάς, καθώς είναι και υπεύθυνος για δύο Ινστιτούτα. Το ένα για τις μελλοντικές σπουδές, δηλαδή για μια στρατηγική για τη χώρα του, αλλά επίσης είναι κι ένας άνθρωπος, ο οποίος αναδείχθηκε ως ένας κεντρικός για την υφήλιο γνώστης του κράτους πρόνοιας και της αντιμετώπισης της φτώχειας.

Είναι Σουηδός. Είναι  ο Γιοακίμ Πάλμε, ο γιος του  αείμνηστου Ούλοφ Πάλμε. Και μόλις πρόσφατα, ανακηρύχθηκε Πρόεδρος του Παγκόσμιου Κοινωνιολογικού Ερευνητικού Ινστιτούτου και της Επιτροπής για το Κράτος Πρόνοιας, που μάχεται ενάντια στη φτώχεια.

Θέλω να τον ευχαριστήσω  και από το βήμα της Βουλής, για την προσφορά του στην Ελλάδα και, βεβαίως, θα έχει στενή συνεργασία με διεθνείς προσωπικότητες και Έλληνες εμπειρογνώμονες προς αυτή την κατεύθυνση.

Όμως, αν δούμε λίγο την εμπειρία των άλλων χωρών, που έχουν σοβαρά συστήματα πρόνοιας και τα οποία δεν είναι πελατειακά, ένα είναι το βασικό τους στοιχείο, ότι είναι αποκεντρωμένα. Δεν είναι πελατειακά, συγκεντρωτικά, σε ένα κεντρικό κράτος – γιατί αυτό λειτουργούσε στο δικό μας σύστημα – για να μπορεί να παίζει ο εκάστοτε Βουλευτής και πολιτικός με τις ανάγκες του πολίτη, αντί να εξασφαλίζει δικαιώματα. Γιατί έτσι, γίνονταν πολύ πιο σύνθετα τα προβλήματα και πολύ πιο αναποτελεσματικές οι πολιτικές.

Θα σας πω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, που δείχνει πόσο θα βοηθήσει και η μεγάλη αλλαγή του «Καλλικράτη» στο σύστημα της πρόνοιας. Προχθές, κάναμε μία συνάντηση, την πρώτη Διυπουργική για το θέμα των ναρκωτικών, για να θέσουμε σε λειτουργία το Εθνικό Σχέδιο κατά των Εξαρτήσεων. Ξέρετε πόσα Υπουργεία εμπλέκονται σε αυτή την προσπάθεια; Δέκα Υπουργεία. Άλλα για την πρόληψη, άλλα για τη θεραπεία, άλλα για τις εξαρτήσεις, άλλα για την καταπολέμηση της εμπορίας, άλλα για την κοινωνική επανένταξη και το σωφρονισμό.

Φανταστείτε λοιπόν τη δουλειά  και το συντονισμό που χρειαζόμαστε, για να αντιμετωπίσουμε ακόμα πιο σύνθετα προβλήματα, όπως η ανεργία και το έλλειμμα αναπτυξιακής προοπτικής των νέων στη χώρα μας. Άρα, λοιπόν, εμείς πάμε σε ένα επιτελικό κράτος, με γενικές πολιτικές, όπου όμως οι συνέργειες και οι πολιτικές θα εφαρμόζονται – και θα εφαρμόζονται αποτελεσματικά, σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, συμμετοχικά και αποκεντρωμένα.

Μέσα από αυτές τις  πολιτικές, βεβαίως, έχουμε συγκεκριμένες αρχές. Πρώτη και βασική, είναι η συνοχή της κοινωνίας μας και η απόφασή μας να αλλάξουμε τα πράγματα στο ασφαλιστικό, με τον τρόπο που το κάνουμε. Είναι μία επιλογή, που έχει στο επίκεντρό της την αρχή της αλληλεγγύης, πρώτα και κύρια μεταξύ των γενεών, όπως ακριβώς είπαμε και προεκλογικά. Μια μεταρρύθμιση, που κατοχυρώνει το δικαίωμα στο μεγαλύτερο επίτευγμα του κοινωνικού κράτους, δηλαδή τη διασφάλιση της κοινωνικής ασφάλισης στα σημερινά παιδιά και στους νέους ανθρώπους.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι ότι έχουμε την επιλογή, ιδιαίτερα στην οικονομική κρίση, που δημιουργεί δυσκολίες σε κάθε οικογένεια, να προωθήσουμε και σημαντικές ρυθμίσεις στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, που ευνοούν ιδιαίτερες, ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες. Γι’ αυτά, θα σας μιλήσει αργότερα η κυρία Διαμαντοπούλου.

Προχωρούμε όμως και  σε άλλες πολιτικές, ιδιαίτερα για  την εξασφάλιση της εργασιακής και  οικονομικής προοπτικής, χτυπώντας  στη ρίζα το πρόβλημα της ανεργίας και αλλάζοντας τη φιλοσοφία τού σημερινού κράτους πρόνοιας, περνώντας από παθητικές πολιτικές επιδότησης, σε επιθετικές πολιτικές δημιουργίας θέσεων εργασίας και νέων ευκαιριών. Να δώσουμε νέα εργαλεία, όπως είναι το πρόγραμμα του ΟΑΕΔ για την προώθηση προγραμμάτων παροχής κινήτρων, μέσω επιδότησης των ασφαλιστικών εισφορών. Έχουμε τρία μεγάλα προγράμματα 115.000 νέων θέσεων εργασίας, με γενναίες επιδοτήσεις, για μακροχρόνια άνεργες γυναίκες, πολύτεκνες, τρίτεκνες, ή τρίτεκνους, και για αρχηγούς μονογονεϊκών οικογενειών.

Ενίσχυση της δημιουργικότητας, με νέες πρωτοβουλίες, που θα  χρηματοδοτηθούν σε καινοτόμες επιχειρηματικές δραστηριότητες, αλλά επίσης και σε επιταγές, που θα εξαργυρώνονται για κατάρτιση και για θέσεις εργασίας, τόσο με  επιχορηγήσεις για καινοτόμες δράσεις, όσο βεβαίως και για στήριξη συνολικά 2.500 επιχειρήσεων νεανικής επιχειρηματικότητας.

Πρόκειται για προγράμματα, και ευρωπαϊκά και εθνικά, ώστε να αξιοποιήσουμε όλο το ανθρώπινο δυναμικό, σε αυτή την προσπάθεια ανάπτυξης της χώρας μας.

Έχουμε όμως και την  παιδεία. Η μεγάλη αλλαγή, εδώ θα έρθει. Μια εκπαίδευση, που χρειάζεται συνεχώς να αλλάζει, να εξελίσσεται και να στηρίζει την οικογένεια, από το ολοήμερο σχολείο και το βρεφονηπιακό σταθμό, που δυστυχώς δεν υπάρχει σήμερα, μέχρι το ηλεκτρονικό σχολείο, ώστε να έχει πρόσβαση ο κάθε πολίτης, ο κάθε νέος, στον πλούτο, την κοινοκτημοσύνη της γνώσης, σε παγκόσμιο επίπεδο.

Σημαντικές αλλαγές  χρειάζονται, επίσης, στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Και πρόσφατα, η κυρία Διαμαντοπούλου περιέγραψε τις γενικές γραμμές στη Σύνοδο των Πρυτάνεων, για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν.

Πρέπει να δημιουργήσουμε αυτοτελή Πανεπιστήμια, ώστε να παίρνουν πρωτοβουλία, να αποφασίζουν για τα Τμήματά τους, να αποφασίζουν ποιες Σχολές θα έχουν, να αποφασίζουν ποια πτυχία θα δώσουν. Αυτό δεν γίνεται σήμερα. Σήμερα, αυτό γίνεται στα γραφεία του Υπουργείου Παιδείας.

Θα πρέπει να υπάρχει αυτοτέλεια, ώστε να μπορούν να πάρουν πρωτοβουλίες και οι ίδιοι, αλλά και σε συνεργασία με τις τοπικές κοινωνίες και την Περιφέρεια. Και επίσης, να προσελκύουν φοιτητές και ερευνητές διεθνώς και άρα, από εκεί όπου λέγαμε, «κάθε χωριό και ΤΕΙ», να πούμε «κάθε ΤΕΙ και διεθνής παρουσία».

Και είναι σημαντικό, σε αυτό το σχέδιο, να έχουμε την Ακαδημαϊκή Κοινότητα δίπλα μας, όπως πιστεύω ότι έχουμε δίπλα μας και την συντριπτική πλειοψηφία των νέων.

Παράλληλα, θέλουμε να εξασφαλίσουμε σε ολόκληρη την κοινωνία, τη δυνατότητα συνεχούς πρόσβασης στην εκπαίδευση, τη δια βίου εκπαίδευση, δίνοντας νέο νόημα στην παιδεία και στα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Να είναι ο χώρος, όχι μόνον για τα παιδιά μας, που θα σπουδάζουν σε αυτά, αλλά να είναι ανοιχτά Πανεπιστήμια για όλους, για συνεχή μάθηση, για δεύτερες ευκαιρίες, για συνεχή εξέλιξη, για συνεχή έρευνα. Ένα θερμοκήπιο καινοτομιών, σκέψης και επίλυσης προβλημάτων, είτε είναι τεχνολογικά προβλήματα, είτε κοινωνικά, είτε για την ανάπτυξη της κάθε περιοχής και Περιφέρειας.

Για να γίνουν όμως αυτά, χρειάζεται η συμμετοχή του νέου, το δικαίωμα της συμμετοχής. Γι’ αυτό και δίνουμε οξυγόνο, η Κυβέρνησή μας δίνει οξυγόνο στη Δημοκρατία, με πολιτικές εναντίον κάθε είδους αποκλεισμού, ηλικιακού, οικονομικού ή και γεωγραφικού. Με όλες μας τις πρωτοβουλίες, που ξεκινήσαμε από την πρώτη ημέρα που αναλάβαμε τη διακυβέρνηση της χώρας, όπως είναι η ανοιχτή διαβούλευση όλων των νομοσχεδίων, στο διαδίκτυο.

Για να μπορεί να συμμετέχει ο νέος, όχι μόνο μέσα από οργανωμένα κόμματα, αλλά να συμμετέχει, είτε συλλογικά είτε ατομικά, με τη γνώμη του, με το λόγο του.

Με την ανάρτηση όλων των αποφάσεών μας στο διαδίκτυο. Να μας κρίνουν, να συμμετέχουν με δημιουργική κριτική. Με την απόφασή  μας να κατεβάσουμε το ηλικιακό όριο εκλογής στην Τοπική Αυτοδιοίκηση στα 18 έτη. Γιατί πιστεύουμε και εμπιστευόμαστε τους νέους και τις νέες μας.

Και τελειώνω με μια προτροπή: στις εκλογές της Αυτοδιοίκησης, που έρχονται, βάλτε νέους ανθρώπους, βάλτε νέες και νέους. Είναι μια έκκληση προς όλα τα κόμματα.

Δώστε λόγο και ρόλο στη  νέα γενιά. Η νέα γενιά και  ξέρει, η νέα γενιά και μπορεί, η νέα γενιά και θέλει.

Κάντε τον «Καλλικράτη» μοχλό αλλαγών και ανατροπών, με τους νέους πρωτοπόρους.

Σας ευχαριστώ.

>> Δείτε το βίντεο.

ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣΑΣΦΑΛΙΣΗΣ: «ΝΕΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ  ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΣΥΝΑΦΕΙΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ, ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ»

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τις τελευταίες μέρες, πολλοί με ρωτούν αν η ψήφιση του νομοσχεδίου που συζητάμε, του ασφαλιστικού νομοσχεδίου, αποτελεί για την Κυβέρνηση ψήφο εμπιστοσύνης. Είναι μια ερώτηση που τίθεται σε λάθος βάση, ή θα έλεγα πως είναι μια τελείως λάθος ερώτηση.

Το ερώτημα είναι, αν θα αφήσουμε πίσω πολιτικές και αντιλήψεις, που μας έκαναν να φτάσουμε ως εδώ, στη σημερινή κατάσταση. Ή, από την άλλη, αν θα τολμήσουμε σήμερα να πάρουμε αποφάσεις, που συμφέρουν μακροπρόθεσμα την κοινωνία, την πατρίδα, την Ελλάδα, ιδιαίτερα τους πιο αδύναμους, και όχι κατ’ ανάγκη τις εντελώς πρόσκαιρες εκλογικές μας ανάγκες, ως κόμματα και ως βουλευτές. Αυτή είναι η πρόκληση.

Η πρόκληση λοιπόν είναι  ξεκάθαρη και είναι το, αν θα λάβουμε αποφάσεις που επιτείνουν την αδράνεια, την ατολμία και συντηρούν ένα σύστημα καταδικασμένο ή, αν θα σταθμίσουμε όχι μόνο το σήμερα, αλλά και το συμφέρον αυτών που δεν έχουν ακόμη δικαίωμα ψήφου, ή και αυτών που δεν έχουν ακόμη καν γεννηθεί.

Προσωπικά, δεν έχω τέτοιο δίλημμα και νομίζω πως κανένας προοδευτικός πολιτικός, δεν έχει τέτοια διλήμματα. Και η βούληση αυτής της Κυβέρνησης είναι να μην αντιμετωπίσουν ποτέ οι μελλοντικές γενιές τις συνέπειες μιας ενδεχόμενης σημερινής φυγομαχίας, να μην αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο ακόμη και να στερηθούν το βασικό δικαίωμα της σύνταξης.

Γι’ αυτό, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η μεγάλη ανατροπή που κάνουμε με το σημερινό νομοσχέδιο, αποτελεί κάτι πολύ σημαντικότερο από μια μικροκομματική συζήτηση περί παροχής ή όχι ψήφου εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση. Δεν έχει καν να κάνει με τα ασφυκτικά όρια μιας τετραετίας. Και επισημαίνω ότι πολλοί πολίτες κατηγορούν το πολιτικό σύστημα ότι αδυνατεί να κοιτάξει πέραν των μικροκομματικών σκοπιμοτήτων, στην προσπάθεια άγρας ψήφων.

Όχι κύριοι συνάδελφοι, δεν είναι η Κυβέρνηση, ούτε το ΠΑΣΟΚ που θα κινδυνεύσει, αν τα πράγματα στο ασφαλιστικό μείνουν ως έχουν, αν η Πολιτεία μας συνεχίσει να κάνει σαν να μην υπάρχει πρόβλημα, αν συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο, ο οποίος οδήγησε τα Ασφαλιστικά μας Ταμεία στο μη παρέκει.

Αυτοί που κινδυνεύουν  από ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι  οι πολίτες, είναι οι σημερινοί συνταξιούχοι, είναι οι παλαιότεροι εργαζόμενοι, είναι οι νέοι εργαζόμενοι και, πάνω απ’ όλα, εκείνοι που θα ενταχθούν στην αγορά εργασίας από εδώ και στο εξής, τα επόμενα χρόνια.

Και αναρωτιέμαι, πώς μπορεί σήμερα κάποιος να εθελοτυφλεί, μπροστά στο ενδεχόμενο να μην μπορούν αύριο να πληρωθούν συντάξεις, μπροστά στο ενδεχόμενο τα παιδιά μας να πρέπει να δουλέψουν χωρίς να πάρουν ποτέ σύνταξη. Γιατί αυτό είναι το δίλημμα. Όχι άλλο.

Αναρωτιέμαι, πώς μπορεί κανείς να υποστηρίζει ότι πρέπει να αφήσουμε το ασφαλιστικό σύστημα να καταρρεύσει, γιατί περί αυτού πρόκειται – να μην παραπλανάμε τους πολίτες.

Γιατί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η προσπάθεια που καταβάλλει αυτή την περίοδο η πατρίδα μας, να εξέλθει από την κρίση και να κάνει ένα νέο ξεκίνημα, αφορά πρώτα απ’ όλα στους νέους, στις επόμενες γενιές. Και είναι ευθύνη δική μας, της σημερινής γενιάς, να διορθώσουμε τα δικά μας κακώς κείμενα. Αυτά που η ίδια δημιούργησε και δεν δικαιούται να τα κληροδοτήσει στις επόμενες γενιές.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ζούμε το τέλος του πελατειακού κράτους. Εμείς είμαστε υπέρ ενός ισχυρού κράτους, όχι ενός πελατειακού κράτους. Αυτό πληρώνει σήμερα ο Ελληνικός λαός. Αυτή η Κυβέρνηση θα το αποτελειώσει το πελατειακό κράτος, αυτό το κράτος που κινδύνευσε να αποτελειώσει την ίδια τη χώρα.

Αυτό το πελατειακό κράτος, το διογκωμένο, το χαλαρό, το άδικο, είναι που έθεσε σε κίνδυνο το ασφαλιστικό σύστημα. Είναι αυτό, που μας εμπόδισε να λάβουμε σωστές και δίκαιες αποφάσεις, τότε που έπρεπε. Είναι αυτό, που οδήγησε σε επιμέρους συντεχνιακές ρυθμίσεις, που ευνόησαν επιμέρους ομάδες πίεσης, σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.

Είναι το πελατειακό κράτος, που γνωρίσαμε στην πιο ακραία εκδοχή του τα τελευταία χρόνια, που μας οδήγησε στις πρακτικές των ομολόγων, που τίναξαν τα Ασφαλιστικά Ταμεία στον αέρα, και το οποίο οδήγησε στην απίστευτη λεηλασία του Δημόσιου Ταμείου, μέσω ενός οργίου πελατειακών διορισμών, με αποκορύφωμα, πρόσφατα – και παράδειγμα, διότι δεν είναι μόνο αυτό, είναι παντού δυστυχώς – τα θλιβερά φαινόμενα που αποκαλύφθηκαν με την υπόθεση «ΑΓΡΟΓΗ», αλλά και το ακόμη πιο θλιβερό και επικίνδυνο, ότι η σημερινή ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας παρείχε και συνεχίζει να παρέχει πλήρη κάλυψη στα φαινόμενα αυτά.

Πραγματικά, αυτά τα φαινόμενα, εσείς τα πιστεύετε; Πραγματικά, αυτές τις πρακτικές, εσείς τις υιοθετείτε και σήμερα; Και σήμερα, μετά από την κρίση, την κρίση αυτή που πέρασε ο Ελληνικός λαός, για την οποία ευθύνεστε; Τον κίνδυνο να χρεοκοπήσουμε; Τον φόβο, το φάσμα της χρεοκοπίας;

Ούτε μισή λέξη καταδίκης, ούτε μισή συγνώμη για τη λεηλασία και για την αδικία, απέναντι σε όσους δεν είχαν το μέσο, τα «κονέ». Και αυτό, γιατί απλούστατα φαίνεται ότι η ΝΔ δεν μετανιώνει. Δεν μετανιώνει! Μάλιστα, έφτασε στο αδιανόητο σημείο να καταψηφίσει τον πρώτο νόμο της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, την καθολική εφαρμογή του ΑΣΕΠ, που βάζει οριστικό και αμετάκλητο τέλος σε κάθε πελατειακή πρόσληψη στο Δημόσιο.

Το ότι η Νέα Δημοκρατία δεν έχει μετανιώσει για τίποτα, μας το απέδειξε σήμερα και πάλι. Και ο Αρχηγός της, συνεχίζει να αρνείται την πραγματικότητα, αγνοεί ότι δεν είμαστε εμείς, αλλά η Νέα Δημοκρατία που διόγκωσε το έλλειμμα – και αυτό πιστοποιήθηκε από την ίδια την Ευρωπαϊκή Επιτροπή που, δυστυχώς για τη Νέα Δημοκρατία, το εκτίμησε ακόμα υψηλότερα απ’ ό,τι και η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Ας εφάρμοζαν, λοιπόν, 5,5 χρόνια, αυτά που σήμερα δήθεν προτείνουν, για να μην είχαμε επιτηρήσεις, για να μην είχαμε Μνημόνια. Αυτά είναι που θέλει να ξεχάσει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, που μας έβαλε υπό αυτή την ιδιότυπη κηδεμονία και επιτήρηση.

Τότε, όταν τα λέγαμε, δεν τα αναγνωρίζατε. Τώρα, δεν τα αποδέχεστε. Και η επίκληση του πατριωτισμού που κάνετε, είναι ο τρόπος να κρύψετε τις ευθύνες σας, τις ιστορικές σας ευθύνες για την σημερινή κρίση. Και το Μνημόνιο αποτελεί απλά το μνημόσυνο στις πολιτικές και αντιλήψεις της δικής σας διακυβέρνησης, της «σεμνής και ταπεινής» σας διακυβέρνησης!

Ευθύνη σήμερα έχουμε όλοι, όχι να επικαλούμαστε την πατρίδα, αλλά να υπηρετούμε την πατρίδα. Και εκεί, η παράταξή σας, η κυβέρνησή σας, δεν υπηρέτησε το συμφέρον της πατρίδας, ίσως υπηρέτησε κάθε άλλο συμφέρον, πάντως όχι το συλλογικό.

Εμείς κάναμε και κάνουμε  το ελάχιστο, το χρέος μας απέναντι στο λαό και στην πατρίδα. Μία υπερπροσπάθεια για να πείσουμε τη Διεθνή Κοινότητα, τους εταίρους μας, προκειμένου να δημιουργήσουμε τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης. Το βασικό διακύβευμα σήμερα είναι να αλλάξουμε τόσο ριζικά την Ελλάδα, ώστε να μην χρειαστούμε ποτέ πια Μνημόνια, να μην βρεθούμε ποτέ πια σε επιτήρηση, να μην κινδυνεύσουμε ποτέ πια με χρεοκοπία. Ποτέ πια!

Και βέβαια, να φτιάξουμε μια Ελλάδα, που να στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις, στις δικές μας παραγωγικές δυνάμεις, στο δικό μας ανθρώπινο δυναμικό, στις δικές μας δυνατότητες ανάπτυξης, στα συγκριτικά πλεονεκτήματα που έχουμε ως χώρα και ως λαός, και όχι σε δανεικές δυνάμεις, που δημιουργούν μόνιμη εξάρτηση.

Αυτό είναι το πατριωτικό καθήκον, αυτή είναι η λαϊκή επιταγή. Αποφασίστε, αν υπάρχετε για να προστατεύετε εξαφανισμένους και μοιραίους για τη χώρα πρωθυπουργούς, ή αν υπάρχετε για να είστε πράγματι χρήσιμοι για τον τόπο. Αποφασίστε, αν θέλετε να βοηθήσετε να αλλάξουμε την Ελλάδα, ή αν θα στηρίξετε τη συντήρηση, κάθε κατεστημένο, πρακτικές και αντιλήψεις, είτε με δεξιόστροφη, είτε με αριστερόστροφη δημαγωγία.

Για εμάς, τώρα είναι η ώρα της μεγάλης αλλαγής.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αν κάποιοι παραμένουν αμετανόητοι, αν κάποιοι δεν λένε να βγάλουν τις παρωπίδες τους και να καταλάβουν ότι αυτή η χώρα δεν μπορεί να προχωρήσει άλλο έτσι, η σημερινή Κυβέρνηση, είναι αποφασισμένη όλα αυτά να τα αλλάξει. Και τα αλλάζει.

Όσον αφορά το ασφαλιστικό, για δεκαετίες, κάποιοι εξασφάλιζαν προνόμια, το κόστος των οποίων αναγκαζόταν να χρηματοδοτεί συνεχώς το κράτος, ο φορολογούμενος, με αποτέλεσμα μάλιστα να μην μένει τίποτα για τους νέους εργαζόμενους, αλλά και με αποτέλεσμα όσοι κλάδοι εργαζομένων δεν είχαν ως διαπραγματευτικό εργαλείο σχέσεις με την εξουσία, να υπόκεινται σε απείρως χαμηλότερες συντάξεις, δουλεύοντας πολύ περισσότερα χρόνια.

Μιλούσαμε χρόνια για  κράτος πρόνοιας, όμως εννοούσαμε κράτος χαριστικών προνομίων, το λογαριασμό των οποίων τον πλήρωναν μονίμως όσοι δεν τα είχαν, δηλαδή και οι επόμενες γενιές.

Γι’ αυτό και σήμερα προχωράμε  σε αυτή τη μεγάλη αλλαγή, σε ένα κράτος Δικαίου για όλους, αντί προνομίων για τους λίγους. Γιατί φτάσαμε σε μια πραγματική μαύρη τρύπα, χωρίς τέλος. Και δεν είναι μόνο η αύξηση του προσδόκιμου ζωής ή η γήρανση του πληθυσμού, που επιβάλλουν τη στροφή σε ένα βιώσιμο σύστημα, είναι οι πελατειακές αποφάσεις που επί δεκαετίες έπαιρναν, ναι, όλες οι κυβερνήσεις, με αποκορύφωμα, όμως, όλα όσα έγιναν την περασμένη εξαετία.

Είναι η ένταξη των  Ταμείων των ΔΕΚΟ στο ΙΚΑ, με εξωφρενικά μεγάλες συντάξεις, χωρίς όμως να έχουν ποτέ κατατεθεί οι αντίστοιχοι πόροι, χωρίς δηλαδή να έχουν ποτέ πληρωθεί οι αντίστοιχες ασφαλιστικές εισφορές. Είναι οι χαριστικές πράξεις της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας προς τις τράπεζες, σε εποχή παχιών αγελάδων, προκειμένου να μην πληρώσουν δισεκατομμύρια σε εισφορές.

Τι σημαίνει αυτό; Εργαζόμενοι  στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ουσιαστικά, διεκδικούσαν από τις κυβερνήσεις και έπαιρναν πολλοί απ’ αυτούς, αν όχι όλοι, κάποια προνόμια, τα οποία πλήρωναν οι υπάλληλοι στον ιδιωτικό τομέα.

Είναι και οι εγκληματικές εθελούσιες έξοδοι, όπου η διαπραγμάτευση κατέληγε στην αναγνώριση πολλών πλασματικών ετών εργασίας, για τα οποία επίσης δεν είχε πληρωθεί ούτε ένα ευρώ εισφορών στα Ταμεία.

Κορυφαία παραδείγματα, αυτά της Ολυμπιακής, αλλά και του ΟΤΕ, όπου η Πολιτεία χάρισε το δικαίωμα στη σύνταξη σε εργαζόμενους με 12 ή και 15 χρόνια εργασίας. Ήταν οι ρυθμίσεις που επέτρεπαν σε κάποιες κατηγορίες εργαζομένων να συνταξιοδοτούνται στην ηλικία των 40 ή των 45 ετών, με ελάχιστα χρόνια εργασίας, και το κράτος να καλείται τελικά να χρηματοδοτεί τις συντάξεις τους για 40 ή και για 50 χρόνια, σε βάρος των άλλων.

Όλα αυτά οδήγησαν στη  μη βιωσιμότητα του συστήματος. Βεβαίως, μέσα σε αυτό, εντάσσεται και το μεγάλο θέμα της εισφοροδιαφυγής, που δημιουργήθηκε ως ένας φαύλος κύκλος, διότι δεν υπήρχε αξιοπιστία στην Πολιτεία, όχι μόνο στο ασφαλιστικό σύστημα, αλλά και γενικότερα στην απόδοση της Πολιτείας, που δεν έδινε επαρκείς υπηρεσίες υγείας και παιδείας και πλήρωνε ο άλλος από την τσέπη του.

Αυτά είναι που πρέπει να αλλάξουν. Δίχως τη σημερινή μας παρέμβαση, η δαπάνη για τις συντάξεις από το 13,5%, σε δεκαετίες, μαζί με τις επικουρικές, θα έφτανε στο 26% του ΑΕΠ. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι το σύνολο της οικονομίας θα τιναζόταν στον αέρα. Σημαίνει ότι δεν θα μπορούσαμε πρακτικά να διαθέτουμε κανένα απολύτως ποσό, ούτε για τα σχολεία μας, ούτε για τα δημόσια νοσοκομεία μας, ούτε για την καταπολέμηση της ανεργίας, ούτε για καμία άλλη ουσιαστική δημόσια πολιτική, από εκείνες που αποτελούν σήμερα αυτό που ονομάζεται «κοινωνικό κράτος» και το οποίο κατακτήσαμε με αγώνες.

Σήμερα, αυτό το κοινωνικό κράτος οφείλουμε να το αλλάξουμε, να το προστατέψουμε, να το ενδυναμώσουμε, όχι να το καταργήσουμε, με ολόκληρη τη χώρα να εργάζεται για να πληρώνει συντάξεις και τίποτε άλλο.

Ένα σωστό κοινωνικό  κράτος, για εμάς, τους σοσιαλιστές, είναι απαραίτητο και για την ανταγωνιστικότητα, και για τη σιγουριά που δίνει στον εργαζόμενο, ώστε να μπορεί και πρωτοβουλίες να πάρει, και να είναι δημιουργικός, καινοτόμος.

Σήμερα, δημιουργείται ένα αξιόπιστο κοινωνικό κράτος, το οποίο θα χαίρει του σεβασμού του φορολογούμενου και θα σπάσει και τον φαύλο κύκλο της εισφοροδιαφυγής.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, υπάρχει έστω και ένας από εμάς, που πιστεύει ότι μπορούμε να εθελοτυφλούμε απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα; Η Κυβέρνηση αυτή, με τη στήριξη της κοινωνίας, είναι αποφασισμένη να γυρίσει οριστικά σελίδα. Για να μην ξαναζήσουμε ποτέ πια τέτοια εθνική περιπέτεια.

Είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε την κρίση ευκαιρία, διορθώνοντας λάθη δεκαετιών. Ακριβώς όπως κάνουμε στο κράτος, στην οικονομία, στους θεσμούς, έφτασε η ώρα να λάβουμε ιστορικές αποφάσεις και για το ασφαλιστικό σύστημα.

Η αλληλεγγύη, η βιωσιμότητα, η διανεμητική δικαιοσύνη, η κοινωνική δικαιοσύνη και η αλληλεγγύη μεταξύ των γενεών, είναι οι αρχές που διέπουν το νέο ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό σύστημα.

Βεβαίως, μέσα σε μια δύσκολη εποχή, μέσα σε μια κρίση, μέσα σε μια εποχή όπου αμφισβητείται η ικανότητα της Ελλάδας, από πολλούς στο εξωτερικό – αν και αυτό αρχίζει και αλλάζει – να μπορεί να αντιμετωπίσει τα δημοσιονομικά της, είναι αποφάσεις δύσκολες, πολλές από τις οποίες πονάνε. Αλλά είναι αποφάσεις που, τουλάχιστον, έχουν ως βάση αυτές τις αρχές: αλληλεγγύη, βιωσιμότητα, κοινωνική δικαιοσύνη.

Ένα σύστημα, που εξασφαλίζει ότι δεν θα υπάρχουν κερδισμένες και χαμένες γενιές. Ένα σύστημα, που θα επιμερίζει δικαιότερα τα βάρη ανάμεσα στους παλιούς και τους νέους ασφαλισμένους. Ένα σύστημα, τελικά, βιώσιμο.

Ήδη, με την παρέμβασή μας, εξασφαλίζουμε τη βιωσιμότητα. Στο μέλλον, αυτό το σύστημα θα είναι βιώσιμο. Ακόμη και μέσα στις σημερινές δύσκολες οικονομικές συνθήκες, μέσα σε περίοδο ύφεσης, εξασφαλίζουμε τη βιωσιμότητα, που είναι τελικά και σιγουριά και ασφάλεια για τον εργαζόμενο και τον συνταξιούχο. Πράγμα που σημαίνει ότι, όταν η οικονομία μας σταθεί στα πόδια της, όταν μπούμε πάλι σε ρυθμούς ανάπτυξης, θα μπορέσουμε –και δεσμευόμαστε γι’ αυτό – να βελτιώσουμε τις συντάξεις, θα μπορέσουμε να πετύχουμε καλύτερες υπηρεσίες στους εργαζόμενους, στους ασφαλισμένους και στους συνταξιούχους.

Γιατί αυτός είναι ο στόχος μας. Αυτός είναι ο στόχος μας, παρά τις δύσκολες αποφάσεις που είμαστε αναγκασμένοι σήμερα να πάρουμε, για να σώσουμε όχι μόνο την οικονομία μας, αλλά και το ασφαλιστικό σύστημα.

Γι’ αυτό και ρητά προβλέπουμε  ότι, για παράδειγμα, το επίδομα των 800 ευρώ θα μπορεί να αναπροσαρμόζεται με κοινή απόφαση των Υπουργείων Εργασίας και Οικονομικών, στο βαθμό που τα οικονομικά της χώρας θα το επιτρέψουν.

Εγγυώμαι λοιπόν προσωπικά  ότι, όταν η οικονομία μας σταθεί στα πόδια της, όταν ξεπεράσουμε την κρίση, αυτό θα γίνει. Και γι’ αυτό επιμένω. Δεν χρειαζόταν καμία Τρόικα να μας επισημάνει τα χάλια του ασφαλιστικού μας συστήματος. Μην ψάχνουμε για βαρβάρους, όταν η βαρβαρότητα ήταν προ των πυλών, ιδιαίτερα για τις γενιές που έρχονται. Και αυτό δεν το λέμε σήμερα. Το λέγαμε και προεκλογικά.

Αναρωτηθείτε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αν δεν υπήρχαν οι δεσμεύσεις, στο πλαίσιο του Μηχανισμού Στήριξης, τι θα κάναμε; Ακόμη κι αν δεν ήμασταν σε επιτήρηση, ακόμη κι αν δεν είχαμε υποχρεώσεις απέναντι στους εταίρους μας, θα ήταν ποτέ δυνατόν να αγνοήσουμε την ανάγκη να εξασφαλίσουμε συντάξεις και περίθαλψη για όλους τους Έλληνες, και σήμερα, και στο μέλλον; Θα καθόμασταν με σταυρωμένα τα χέρια, να βλέπουμε το καράβι του ασφαλιστικού να βουλιάζει;

Στο ερώτημα αυτό, απαντώ, απαντούμε εμφατικά όχι. Δεν θα ήταν δυνατόν. Όχι τουλάχιστον γι’ αυτή την Κυβέρνηση.

Αρχή μας, πρώτο μέλημά μας, είναι οι πολίτες. Το μέλλον τους. Αρχή μας, είναι η συνοχή της κοινωνίας μας. Αρχή μας, είναι η παραγωγικότητα της οικονομίας μας. Και θα ξαναπώ, με απόλυτη βεβαιότητα: η απόφασή μας να αλλάξουμε τα πράγματα στο ασφαλιστικό, με τον τρόπο που το κάνουμε, είναι μια επιλογή που έχει στο επίκεντρό της την αρχή της κοινωνικής και διαγενεακής αλληλεγγύης, όπως ακριβώς είπαμε και προεκλογικά.

Και για εμάς, κοινωνική  αλληλεγγύη σημαίνει ενιαίοι συνταξιοδοτικοί  κανόνες, όχι προνομιακές ρυθμίσεις  για κάποιες συντεχνίες ή ισχυρές  ομάδες πίεσης. Σημαίνει ισομερής καταμερισμός των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων, όχι αδικαιολόγητες ανισότητες. Σημαίνει εναρμονισμός με τις σύγχρονες εργασιακές πρακτικές και την πολυπλοκότητα της σύγχρονης αγοράς εργασίας, όχι τιμωρία της διαδοχικής ασφάλισης.

Σημαίνει εξασφαλισμένες συντάξεις στους πολίτες, όχι  μόνο για το σήμερα, αλλά για πάντα. Σημαίνει σιγουριά ότι η χώρα διαθέτει δημόσιο σύστημα προστασίας και ασφάλειας για όλους. Σημαίνει μετάβαση από ένα κράτος και μια κοινωνία παθητικής αντίληψης για την πρόνοια, την εργασία και τα δικαιώματα, σε ένα κράτος που υποστηρίζει τη δημιουργικότητα των πολιτών, των εργαζομένων, που τους δίνει εργαλεία προσωπικής και οικονομικής στήριξης και ανάπτυξης, που απελευθερώνει τους πολίτες από τα ασφυκτικά πλαίσια μέσα στα οποία ζουν εδώ και χρόνια, και ιδιαίτερα τη νέα γενιά.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, με τη μεγάλη αλλαγή που δρομολογούμε, βάζουμε τέλος σε όλες τις φαυλότητες που μας οδήγησαν στο σημερινό σημείο. Διασφαλίζουμε ότι οι σημερινοί 20σάρηδες, 30ντάρηδες, αλλά και τα παιδιά που θα μπουν στον εργασιακό αγώνα στο μέλλον, όταν φτάσουν σε ηλικία συνταξιοδότησης, θα πάρουν τελικά σύνταξη, θα έχουν την Πολιτεία δίπλα τους να εγγυάται το δικαίωμα στη σύνταξη. Κι αυτό, γιατί αλλάζουμε οριστικά, προς το καλύτερο, προς το δικαιότερο, προς το λογικότερο, τον τρόπο με τον οποίο χορηγούνται οι συντάξεις στη χώρα.

Όχι μόνο εξασφαλίστηκε  η βασική σύνταξη, όχι μόνο αναγνωρίζεται  το δικαίωμα εξαγοράς – με πολύ μικρά ποσά – χρόνου ασφάλισης, για περιπτώσεις όπως η λοχεία, οι στρατιωτικές υποχρεώσεις ή οι σπουδές, όχι μόνο αποφύγαμε μέσα σε περίοδο τεράστιας κρίσης περικοπές σε συντάξεις χηρείας, αλλά και στο σύνολο των καταβαλλόμενων συντάξεων άγαμων θυγατέρων, αλλά ουσιαστικά, πάμε σε ένα αναδιανεμητικό σύστημα, που δεν θίγει καθόλου τους χαμηλοσυνταξιούχους και κλείνει ουσιαστικά την ψαλίδα μεταξύ πολύ μεγάλων και πολύ μικρών συντάξεων, σε όφελος εκείνων των συμπολιτών μας με τις μικρότερες συντάξεις. Αποκαθιστά την ανισότητα στο εισόδημα και τη σύνταξη.

Βεβαίως, θα ήταν πολύ εύλογο και ευχάριστο να μπορούσαμε να ανεβάσουμε όλους – αυτή την ψαλίδα, να την κλείσουμε – προς τα πάνω. Σήμερα, δεν είναι οι συνθήκες τέτοιες που να μας το επιτρέπουν, αλλά δημιουργούμε ένα βιώσιμο σύστημα, που αύριο, όταν θα έχουμε τη δυνατότητα να βελτιώσουμε – και θα έχουμε αυτή τη δυνατότητα – να βελτιώσουμε με δίκαιο τρόπο και με σωστή αναδιανομή, ιδιαίτερα υπέρ εκείνων που είναι πιο αδύναμοι, που έχουν μεγαλύτερες ανάγκες.

Γι’ αυτό, παράλληλα, αίρουμε και αδικίες. Τελειώνουμε με τις αδικίες, που οδήγησαν άλλους σε παχυλές συντάξεις, και άλλους σε συντάξεις πείνας, κυριολεκτικά. Φροντίζουμε να διευκολύνουμε όσους έχουν πραγματική ανάγκη στήριξης από το κράτος και το ασφαλιστικό σύστημα.

Για τους περιστασιακά απασχολούμενους, για παράδειγμα, το κατ’ οίκον προσωπικό, υπάρχει ειδική πρόβλεψη για την πληρωμή τους, με το εργόσημο, δηλαδή μια επιταγή, η οποία ενσωματώνει τόσο την αμοιβή του εργαζόμενου, όσο και τις εισφορές για την ασφάλισή του.

Δημιουργείται ενιαίος  φορέας Πρωτοβάθμιας Φροντίδας και  διαχωρίζονται οι υπηρεσίες υγείας και οι υπηρεσίες συντάξεων στα  Ταμεία. Παύει να υπάρχει η διαφορά ανάμεσα στο Ιατρικό Κέντρο του ΕΣΥ και του ΙΚΑ και, κατά συνέπεια, όλοι οι πολίτες ανεξαιρέτως θα απολαμβάνουν καλύτερες, πιο ποιοτικές υπηρεσίες υγείας.

Μας δίδεται έτσι η ευκαιρία να αναδιαρθρώσουμε το Εθνικό Σύστημα Υγείας, ώστε να γίνει πραγματικά πιο σύγχρονο, πιο αποτελεσματικό, πιο σωστό, για τον ασθενή και τον πολίτη. Πρόκειται για πάγια δέσμευσή μας, που σήμερα κάνουμε πράξη.

Εξασφαλίζεται επίσης η  ασφαλιστική κάλυψη για υγειονομική  περίθαλψη των ελεύθερων επαγγελματιών, όταν για κάποιο λόγο διακόπτουν την επαγγελματική τους δραστηριότητα. Επιτυγχάνουμε έτσι την εφαρμογή της αρχής: κανένας πολίτης χωρίς ιατροφαρμακευτική κάλυψη και περίθαλψη.

Την ίδια στιγμή, δίνουμε λύση στο πρόβλημα, που όντως αντιμετωπίζουν οι συμπολίτες μας, που χάνουν τη δουλειά τους σε μεγάλη ηλικία, και ειδικότερα όσοι και όσες δεν έχουν συμπληρώσει τις προϋποθέσεις των απαιτούμενων ενσήμων συνταξιοδότησης. Προβλέπουμε δηλαδή την δυνατότητα αυτασφάλισης έως την συνταξιοδότησή τους, με υποχρεωτική συμμετοχή των εργοδοτών κατά 50% έως και 80%, και με το υπόλοιπο να καταβάλλεται από τον ΟΑΕΔ.

Όμως, παράλληλα, αλλάζουμε όλη τη λογική που διέπει την έννοια του κοινωνικού κράτους, του κράτους πρόνοιας, γιατί ναι μεν φροντίζουμε με κάθε μέσο, όχι απλώς να διατηρήσουμε, αλλά και να ενδυναμώσουμε το ΕΣΥ και τους μηχανισμούς πρόνοιας – με πιο πρόσφατο παράδειγμα το νομοσχέδιο, που εγκρίθηκε πριν από λίγες μέρες στο Υπουργικό Συμβούλιο, για την ολοήμερη λειτουργία των Νοσοκομείων – φεύγουμε όμως πλέον και από τη λογική των παθητικών επιδοτήσεων, που οδηγούσαν στην αναπαραγωγή των κοινωνικών προβλημάτων, όπως αυτό της ανεργίας.

Πλέον, αντί να χρηματοδοτεί το κράτος αθέμιτα προνόμια, αμφιλεγόμενες επικουρικές συντάξεις, αντί να τροφοδοτεί τις παθητικές πολιτικές πρόνοιας, πάμε σε ένα μοντέλο που ενισχύει την εργασία, ανοίγει το πεδίο για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και διευρύνει τη δυνατότητα των εργαζομένων να κινούνται ελεύθερα στην αγορά εργασίας και να μην φοβούνται ότι, αλλάζοντας δουλειά, θα χάσουν μέρος από τη σύνταξη την οποία θα ελάμβαναν.

Δίνουμε βάρος στις αλλαγές  στο εκπαιδευτικό σύστημα, όπως  θα κάνουμε με το Ολοήμερο Σχολείο και την ενίσχυση των Βρεφονηπιακών Σταθμών, ώστε να μειώσουμε το κόστος για την οικογένεια και να δώσουμε κίνητρα στις νέες γυναίκες να εργάζονται και να ζουν μια δημιουργική ζωή που, μέχρι σήμερα, ειδικά στον ιδιωτικό τομέα, είναι πολυτέλεια.

Και σ’ αυτό το σημείο, θέλω να εξάρω και τις παρατηρήσεις των βουλευτών της πλειοψηφίας, αλλά και της Αντιπολίτευσης, στην προσπάθεια βελτίωσης του νομοσχεδίου και στη συνεισφορά τους, με εποικοδομητικές προτάσεις, σε αλλαγές, μέσα στο πλαίσιο των δυνατοτήτων μας. Και παροτρύνω τους συναρμόδιους Υπουργούς, και σήμερα και αύριο και την άλλη εβδομάδα, που θα συζητηθεί το άλλο νομοσχέδιο για το Δημόσιο, να εξαντλήσουν κάθε περιθώριο.

Υπενθυμίζω επίσης ότι  και για τα εργασιακά θέματα, έχω και έχουμε δηλώσει ότι, εμείς είμαστε έτοιμοι να αποδεχτούμε την κοινή συμφωνία των κοινωνικών εταίρων, εφόσον υπάρξει, κάτι το οποίο και παροτρύνουμε και υποστηρίζουμε. Πιστεύω ότι υπάρχει κάποιο φως και παροτρύνω να υπάρξει συλλογική συμφωνία και για τα εργασιακά θέματα, που αφορούν και στο θέμα της διαιτησίας.

Επίσης, με αυτό το νομοσχέδιο που συζητάμε, έχουμε τη δυνατότητα να αποκαθίσταται πλήρως πια η αδικία, που οδηγούσε έναν ασφαλισμένο μέχρι και σε 30% απώλειες από τη σύνταξή του, αν άλλαζε κατά τη διάρκεια του εργασιακού του βίου φορέα ασφάλισης.

Πραγματικά, ιδιαίτερα η σημερινή νέα γενιά, με τις ραγδαίες εξελίξεις που υπάρχουν στο χώρο της οικονομίας, θα έχει πολλές φορές πολλά επαγγέλματα, αν όχι και πολλές δουλειές, στη διάρκεια της ζωής της. Θα ήταν άδικο να μην την αφήσουμε να εξελιχθεί, να αναζητήσει και να βρει αλλού τη δουλειά που της αρμόζει, διότι ακριβώς με αυτό τον τρόπο θα έχανε το βασικό δικαίωμα της σύνταξης.

Είναι βασικό στοιχείο και  για την κινητικότητα στην αγορά  εργασίας, η οποία, ενώ είναι μια πραγματικότητα, μέχρι σήμερα, είχε ως αποτέλεσμα αδιανόητες αδικίες σε βάρος των εργαζομένων.

Παράλληλα, όλος ο σχεδιασμός μας για την ανάπτυξη της χώρας στοχεύει στη δημιουργία νέων καινοτόμων επιχειρήσεων, που θα απορροφήσουν όλους εκείνους τους νέους, που σήμερα είναι πτυχιούχοι και άνεργοι, ή επιλέγουν δυστυχώς να φύγουν στο εξωτερικό. Είναι μια φυγή που μας πονά, στερώντας από τη χώρα μας πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό.

Εκεί άλλωστε στοχεύουν  και τα νέα προγράμματα του  ΟΑΕΔ, όχι στην επιδότηση της ανεργίας, αλλά στην επιδότηση της ευκαιρίας και της δυνατότητας για δουλειά, στη δημιουργία θέσεων εργασίας και στην κατάρτιση των νέων, για να μπορούν να διεκδικήσουν καλύτερες πιθανότητες δουλειάς και να ανταγωνιστούν σε ένα δύσκολο διεθνές ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Και μια και μιλάμε για τους νέους και την εργασία  και επειδή πολύς λόγος έχει γίνει  για τους νέο-εισερχόμενους στην αγορά εργασίας, κάτω των 25 ετών, ας δούμε ποια είναι η πραγματικότητα. Θίγονται ή ωφελούνται από τις ρυθμίσεις που εισάγουμε; Και ξέρουμε πολύ καλά ότι είναι πολλές οι ελληνικές οικογένειες, που έχουν παιδιά 25 και 30 χρονών, τα οποία δεν έχουν βγει ακόμα στην αγορά εργασίας.

Η πραγματικότητα είναι  ότι υπάρχει ονομαστική μείωση του  βασικού μισθού, όμως οι νέοι εργαζόμενοι  δεν θα χάσουν ούτε ένα ευρώ από  το σημερινό μισθό του νέο-εισερχόμενου, αφού αναλαμβάνει ο ΟΑΕΔ να καλύπτει τη διαφορά.

Στην πραγματικότητα, υπάρχει μόνο μείωση του κόστους εργασίας για τον εργοδότη – και αυτό θα είναι κίνητρο για την πρόσληψη νέων ανέργων. Κατά συνέπεια, οι νέοι όχι μόνο δεν θίγονται, διότι δεν αλλάζει σε τίποτε αυτό που εισπράττουν κάθε μήνα στην τσέπη τους, αντιθέτως, αυξάνεται ουσιαστικά η δυνατότητά τους να βρουν δουλειά, σε ώρα κρίσης. Και αυτό, κάποιοι είχαν το θράσος να το παρουσιάσουν ως καταστροφή, ενώ είναι ένα γνήσιο προοδευτικό μέτρο κοινωνικής συνοχής.

Ποιοι λοιπόν και γιατί  κάνουν κριτική σήμερα σε αυτή την  ιστορική αλλαγή που κάνουμε; Ποιοι θίγονται τελικά από τις νέες ρυθμίσεις; Γιατί ορισμένοι θέλουν να προκαλέσουν πανικό στους πολίτες, αντί να τους εξηγούν ότι, με την αλλαγή στο ασφαλιστικό, εξασφαλίζονται και τα δικά τους δικαιώματα, αλλά και αυτά των παιδιών τους;

Όπως ακριβώς κάνουμε  και με τις γυναίκες στο δημόσιο  τομέα, παραδείγματος χάριν με τις εκπαιδευτικούς που, ενώ ρητά λέμε ότι όσες θεμελιώνουν – το τονίζω αυτό, όσες θεμελιώνουν – ασφαλιστικό δικαίωμα μέσα στο 2010, δεν θα θιγούν καθόλου από τις νέες ρυθμίσεις, κάποιοι, με την ανευθυνότητά τους, τις οδηγούν στον πανικό και στη σκέψη να σπεύσουν να υποβάλουν αίτηση συνταξιοδότησης.

Μήπως είναι όλοι εκείνοι, που μέχρι σήμερα κάθονταν πάνω στα κακώς εννοούμενα κεκτημένα τους, αψηφώντας την ανάγκη να εξασφαλίσουν ένα σύγχρονο δημόσιο και βιώσιμο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης στα ίδια τους τα παιδιά;

Κυρίες και κύριοι, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Πολιτεία στη χώρα μας έκανε πολλά σφάλματα στο παρελθόν στο ζήτημα του ασφαλιστικού. Όπως πάντα συμβαίνει με μια τέτοια αλλαγή, πόσο μάλλον σε εποχή κρίσης, πρόκειται για μια πολύ δύσκολη αλλαγή. Το κατανοούμε.

Όμως, και σε πολλά άλλα θέματα έχουν γίνει λάθη στο δημόσιο βίο της χώρας. Καθυστέρησε και ευνόησε λίγους, αδικώντας πολλούς, ενώ έκλεισε τα μάτια μπροστά σε ένα πρόβλημα, που απειλούσε να τινάξει την κοινωνική συνοχή στον αέρα.

Ευθύνη είχαμε όλοι: πολιτικά κόμματα, κυβερνήσεις, κοινωνικοί εταίροι. Είτε δεν θελήσαμε, είτε δεν τολμήσαμε, είτε δεν μπορέσαμε να κάνουμε εκείνες τις αναγκαίες αλλαγές, που θα επέτρεπαν στην κοινωνική ασφάλιση της πατρίδας μας να ορθοποδήσει οικονομικά και να παραμείνει βιώσιμη για το μέλλον.

Αυτό είναι που σήμερα αλλάζει. Σήμερα, και αυτό αλλάζει, όπως αλλάζουν όλα τα, εδώ και δεκαετίες, κακώς κείμενα της κοινωνίας μας και της οικονομίας μας.

Και καλώ όλους τους Έλληνες, όλες τις Ελληνίδες, να είναι σίγουροι, να είναι βέβαιοι, ότι μπορεί σήμερα να καταβάλουμε όλοι μαζί μια μεγάλη προσπάθεια, που ενέχει ένα βαθμό δυσκολίας για όλους – ναι, και πόνο – αλλά να είναι βέβαιοι ότι, αύριο, θα ζήσουμε όλοι μαζί σε μια καλύτερη Ελλάδα. Ότι η ζωή, η καθημερινότητά μας, η εργασία μας, η προοπτική μας, θα γίνουν καλύτερες.

Και να είστε βέβαιοι, το τονίζω ξανά, ότι όσο ολοκληρώνουμε τον τιτάνιο αγώνα που δίνουμε, για να βάλουμε τάξη στο χάος που παραλάβαμε, στο κράτος και στα δημόσια οικονομικά μας – και είμαστε σε καλό δρόμο, ναι, οι κόποι πιάνουν τόπο – τόσο περισσότερο θα είμαστε σε θέση να στρέψουμε όλες τις δυνάμεις μας στις μεγάλες, θετικές αλλαγές στη χώρα, για να έρθει πιο γρήγορα η ανάπτυξη, να αλλάξουμε το παραγωγικό πρότυπο της χώρας και να χτίσουμε ένα πραγματικό, ισχυρό κράτος πρόνοιας, που προστατεύει τους αδύναμους. Αυτό αποτελεί και δέσμευσή μου.

Και για να πάμε όσο  το δυνατόν πιο γρήγορα σε αυτή την Ελλάδα, καλώ τους συναδέλφους από όλες τις πτέρυγες της Αντιπολίτευσης, να υπερβείτε το μικροκομματικό συμφέρον και ξεπερασμένες ιδεοληψίες και να συνταχτείτε μαζί μας, στην προσπάθεια που κάνουμε να δημιουργήσουμε μια διαφορετική, καλύτερη και δικαιότερη Ελλάδα.

Μια Ελλάδα, για την οποία θα είμαστε όλοι περήφανοι. Μια Ελλάδα, στην οποία θα αξίζει να ζουν τα παιδιά μας.

Σας ευχαριστώ.

>> Δείτε το βίντεο.

>> Φωτογραφικό υλικό.

Υπό την προεδρία του Πρωθυπουργού, Γιώργου Α. Παπανδρέου, πραγματοποιήθηκε σήμερα, στο Κέντρο Πρόληψης της χρήσης των Εξαρτησιογόνων Ουσιών, στο Ίλιον, Κυβερνητική σύσκεψη.

Στη σύσκεψη  συμμετείχαν η Υπουργός και η Υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου και Φώφη Γεννηματά, οι υπουργοί, Εσωτερικών Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Γιάννης Ραγκούσης, Δικαιοσύνης Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Χάρης Καστανίδης, Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, Πολιτισμού και Τουρισμού, Παύλος Γερουλάνος, ο Αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Πάνος Μπεγλίτης, οι Υφυπουργοί, Εσωτερικών Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Γιώργος Ντόλιος, Οικονομικών, Φίλιππος Σαχινίδης, Προστασίας του Πολίτη, Σπύρος Βούγιας, η Πρόεδρος του ΟΚΑΝΑ, Μένη Μαλλιώρη, καθώς και οι Δήμαρχοι, Ιλίου, Νίκος Ζενέτος, Πετρούπολης, Στέφανος Βλάχος, Αγίων Αναργύρων, Νίκος Σαράντης, και Καματερού, Νικήτας Καμαρινόπουλος.

Στην αρχή της σύσκεψης, ο Πρωθυπουργός, είπε τα εξής:

Κυρίες και  κύριοι, αποφασίσαμε να κάνουμε αυτή τη διυπουργική συνάντηση εδώ, στο  Δήμο Ιλίου, όπου μας φιλοξενεί ο  Δήμαρχος, Νίκος Ζενέτος, έχοντας  μαζί μας όμως και τους υπολοίπους Δημάρχους της περιοχής. Είναι  μαζί μας ο Στέφανος Βλάχος από το Δήμο της Πετρούπολης, ο Νίκος Σαράντης από τους Αγίους Αναργύρους και ο Νικήτας Καμαρινόπουλος από το Καματερό.

Να τους ευχαριστήσουμε για την παρουσία τους και βεβαίως για τη φιλοξενία  εδώ, στην περιοχή. Μια περιοχή, που  εμείς έχουμε ως στόχο να αναβαθμίσουμε, όχι μόνο με τα θέματα τα οποία συζητούμε σήμερα, αλλά και γενικότερα, σε ό,τι αφορά την συμμετοχή, την οικονομική ανάπτυξη, την κοινωνική πρόνοια, την περιβαλλοντική προστασία, τη χωροταξική αναδιάρθρωση, στα οποία, βεβαίως, και η νέα διάρθρωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, με τον «Καλλικράτη», θα συμβάλλει τα μέγιστα.

Θέλω όμως να ξεκινήσω, λέγοντας ότι η χώρα μας βρέθηκε στο επίκεντρο  μιας βαθιάς οικονομικής κρίσης και, αυτή τη χρονιά, ζήσαμε όλοι τα αρνητικά αποτελέσματα αυτής της κρίσης. Κάνουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε τους τελευταίους μήνες, υποχρεωτικά, όλοι μας, Ήταν μια περίοδος πρωτόγνωρη, όπου μέσα σε πολύ πιεστικά χρονικά περιθώρια συμμαζεύουμε τα δημόσια οικονομικά και βάζουμε τάξη σ’ ένα χάος το οποίο υπήρχε. Και ο μεγάλος ασθενής, το κράτος, η Πολιτεία, δυστυχώς, είδαμε ότι τα τελευταία χρόνια ούτε σεβάστηκε τα χρήματα του Ελληνικού λαού, ούτε όμως μπόρεσε και να προστατεύσει επαρκώς τον πολίτη, τα δικαιώματά του και ιδιαίτερα εκείνα τα τμήματα της κοινωνίας, που έχουν μεγαλύτερες ανάγκες, καθώς είναι οι πιο αδύναμοι και έχουν συγκεκριμένα προβλήματα.

Όμως, για  εμάς, αυτό δεν σημαίνει ότι επειδή είχαμε τα πιεστικά προβλήματα, δεν  δίνουμε βάρος. Το αντίθετο θα έλεγα, δίνουμε βάρος στην προσπάθειά μας  να αντιμετωπίσουμε πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας, μεγάλα θέματα που επηρεάζουν την καθημερινότητα των συνανθρώπων μας, που αγγίζουν κάθε οικογένεια. Είναι και πολλά ζητήματα που δεν απαιτούν μεγάλα κονδύλια, απαιτούν όμως διαφορετική αντίληψη και μια διαφορετική πρακτική, απαιτούν ανθρωπιά, απαιτούν ένα ανοιχτό μυαλό στην αντιμετώπιση των προβλημάτων.

Γι’ αυτό είμαστε  εδώ σήμερα, για την αντιμετώπιση ενός από τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα, που είναι τα ναρκωτικά και  οι εξαρτήσεις. Όπως ξέρετε, πριν από  περίπου τρεις μήνες, επισκέφθηκα μαζί με την ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, με την Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου και την Φώφη Γεννηματά, αλλά και με την Μένη Μαλλιώρη, που είναι υπεύθυνη για τον ΟΚΑΝΑ, τη μία από τις Μονάδες στο κέντρο της Αθήνας, όπου διαπιστώσαμε και από κοντά ποια είναι η κατάσταση. Θα έλεγα ότι, δυστυχώς, ήταν μια δραματική διαπίστωση για τους ανθρώπους που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της εξάρτησης, καθώς χιλιάδες άνθρωποι περίμεναν να ενταχθούν σε προγράμματα και ήταν αναγκασμένοι να περιμένουν πολλά χρόνια στις λεγόμενες λίστες.

Όλοι μας  γνωρίζουμε καλά αυτή την κατάσταση. Τα προηγούμενα χρόνια, δεν υπήρξε απολύτως καμία πολιτική βούληση  για να αντιμετωπισθεί αυτό το μεγάλο πρόβλημα της μακράς παραμονής στη  λίστα, με υπηρεσίες δυστυχώς εγκαταλελειμμένες, διαλυμένες, με καταχρεωμένους λογαριασμούς και, βέβαια, με αποτέλεσμα μηδενικό, μέχρι και αρνητικό.

Το αδιανόητο, που συνέβη τα προηγούμενα χρόνια, είναι ότι η Πολιτεία δεν σεβάστηκε  ούτε καν ένα τραγικό κοινωνικό  πρόβλημα, όπως είναι το θέμα των ναρκωτικών, δεν σεβάστηκε καν τον ανθρώπινο πόνο. Ακόμα και στον ΟΚΑΝΑ, στήθηκε δυστυχώς ένα «πάρτι» κακοδιαχείρισης και διασπάθισης του δημόσιου χρήματος.

Αυτή είναι  η κατάσταση, την οποία εδώ  και μήνες το Υπουργείο Υγείας προσπαθεί να αναστρέψει. Όμως, το πρόβλημα είναι βέβαια ευρύτερο, αφορά σε πολλά Υπουργεία, πολλούς φορείς και τομείς. Δεν είναι μόνο η απεξάρτηση, για  την οποία οφείλουμε να μεριμνήσουμε. Μια ευαίσθητη Πολιτεία κάνει ό,τι μπορεί για την πρόληψη των εξαρτήσεων, γι’ αυτό και συγκάλεσα σήμερα αυτή τη σύσκεψη, με όλα τα Υπουργεία που εμπλέκονται, για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε αυτό το μεγάλο ζήτημα.

Και ναι  μεν η κρίση μπορεί να μας περιορίζει ως προς το γενικότερο ζήτημα των δημοσίων δαπανών, και οφείλουμε να είμαστε  πλέον πολύ προσεκτικοί ως προς το τι αποφασίζουμε και πού επενδύουμε το δημόσιο χρήμα, για εμάς, όμως, είναι βασική προτεραιότητα, ιδιαίτερα εν μέσω κρίσης, η κοινωνική προστασία.

Και αυτό σηματοδοτούμε  με την παρουσία μας και με τις  αποφάσεις μας σήμερα, εδώ, στο Ίλιον. Τώρα είναι η ώρα της αλληλεγγύης, στις δύσκολες περιόδους. Και αυτή η Κυβέρνηση στέκεται δίπλα στους πολίτες, όταν έρχονται αντιμέτωποι με προβλήματα, πόσο μάλλον με ένα πρόβλημα όπως είναι η εξάρτηση, το θέμα των ναρκωτικών, που αφορά πολλούς, περισσότερο τη νέα γενιά, αλλά και κάθε οικογένεια που αντιμετωπίζει ένα τέτοιο πρόβλημα.

Γι’ αυτό, σήμερα, θα ήθελα να ξεκινήσει ο διυπουργικός συντονισμός για την κατάρτιση, αλλά κυρίως την εφαρμογή του λεγόμενου  «Εθνικού Σχεδίου Καταπολέμησης  των Εξαρτήσεων», με στόχους, χρονοδιάγραμμα, αλλά και αξιολόγηση των αποτελεσμάτων.

Το Υπουργείο  Υγείας και ο ΟΚΑΝΑ επισημαίνουν σωστά τις προτεραιότητές μας: από  τις λίστες των συμπολιτών μας, που  έχουν κάνει αιτήσεις για τη συμμετοχή  τους στα προγράμματα απεξάρτησης, οι οποίες πρέπει άμεσα να εκμηδενιστούν, δηλαδή πρέπει να βρουν θέσεις στο πρόγραμμα της υποκατάστασης τα άτομα που το έχουν ανάγκη, μέχρι βέβαια και την πολλή δουλειά που πρέπει να γίνει σε σωφρονιστικά ιδρύματα. Εξακολουθούμε να είμαστε η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα, που δεν έχει εντάξει αντίστοιχα προγράμματα για τους ασθενείς που φυλακίζονται και, ουσιαστικά, δεν έχουν σήμερα το δικαίωμα σε μια ομαλή επανένταξη στην κοινωνία, στην αγορά εργασίας, στην ουσιαστική συμμετοχή στη γειτονιά τους και στη χώρα μας.

Αισθάνονται δηλαδή μια μόνιμη εξορία από την  κοινωνία. Και αυτό είναι κάτι, το οποίο πρέπει εμείς να αναστρέψουμε, μέσα από τα προγράμματα, μέσα από  την ανθρωπιά μας, μέσα από συγκεκριμένες  δράσεις.

Θυμίζω επίσης και μια βασική αντίληψη, που προσωπικά έχω εκφράσει εδώ και χρόνια: άλλο ο χρήστης, άλλο η εμπορία ναρκωτικών. Ο πρώτος, ο χρήστης, ιδιαίτερα εάν είναι εθισμένος σε σκληρά ναρκωτικά, χρειάζεται βοήθεια, χρειάζεται προστασία, χρειάζεται είτε προγράμματα υποκατάστασης, είτε αποτοξίνωσης. Δεν ποινικοποιούμε τον χρήστη, θέλουμε να του συμπαρασταθούμε και να χτυπήσουμε τα κυκλώματα της παραοικονομίας, της εμπορίας των ναρκωτικών.

Αλλά και  σε επίπεδο πρόληψης, η συζήτηση και η ενημέρωση στα σχολεία μας είναι βασική, ως προς το πώς η ίδια η εκπαίδευση και η δουλειά μέσα στην τάξη γίνεται εργαλείο ενημέρωσης του κάθε νέου, για το τι θα αντιμετωπίσει και ποια είναι η πραγματικότητα γύρω του. Και φυσικά, σημαντική είναι και η πολιτική της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που έχει ήδη ξεκινήσει να γίνεται σε κέντρα πρόληψης, όπως σε αυτό εδώ όπου βρισκόμαστε σήμερα, στο Ίλιον.

Είναι πολλές και οι δυνατότητες που υπάρχουν πια μέσω του «Καλλικράτη», που  δίνει νέα δυναμική στο θεσμό  της Αυτοδιοίκησης. Σε συνεργασία με την Αυτοδιοίκηση, σε συνεργασία με τοπικούς φορείς, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, περιβαλλοντικές οργανώσεις, πολιτιστικούς συλλόγους, πρέπει να δώσουμε χώρο στη δημιουργία των νέων, στη συμμετοχή των νέων, στην καινοτομία των νέων.

Ιδιαίτερα ενόψει της εφαρμογής του «Καλλικράτη», είναι ευκαιρία να δούμε πώς οι τοπικές κοινωνίες, η Αυτοδιοίκηση, παίρνει σιγά – σιγά στα χέρια  της ολοένα και μεγαλύτερο – ολόκληρο, αν θέλετε – κομμάτι της διαχείρισης  των κοινωνικών ζητημάτων, του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας, διότι αυτοί ξέρουν τα προβλήματα, είναι δίπλα στον πολίτη, ξέρουν ποιοι έχουν πράγματι ανάγκη και μπορούν να αξιολογούν άμεσα και τις δράσεις.

Γι’ αυτό, η  στενή συνεργασία της Πολιτείας  με την Αυτοδιοίκηση, της Κεντρικής  Διοίκησης με την Αυτοδιοίκηση, είναι καθοριστικό στοιχείο για να μπορούμε να μεταφέρουμε αρμοδιότητες, πόρους και προγράμματα, αλλά και για να ενδυναμωθούν οι φορείς της Αυτοδιοίκησης και της τοπικής κοινωνίας, ώστε να μπορούν να διαχειρίζονται αυτά τα προβλήματα με αποτελεσματικό τρόπο.

Είναι κάτι που γίνεται στις περισσότερες, αν όχι σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου η Αυτοδιοίκηση παίζει αυτό τον καθοριστικό ρόλο. Και  ένας λόγος για τον οποίο, σήμερα, δεν έχουμε ένα σοβαρό σύστημα  πρόνοιας, είναι ακριβώς επειδή είναι συγκεντρωτικό, δυστυχώς και πελατειακό, καθώς χρησιμοποιήθηκε για λόγους πελατειακής διαχείρισης και εξυπηρέτησης διαφόρων ομάδων, φίλων, γνωστών ή συντεχνιών, αντί να κοιτάει πρώτα απ’ όλα ποιες είναι οι πραγματικές ανάγκες του πολίτη, κάτι το οποίο μπορεί να κάνει η Δημοτική Αρχή, που είναι κοντά στον πολίτη.

Δεν χρειάζεται να αναφερθώ, βεβαίως, και σε άλλα ζητήματα, που αφορούν στην αντιμετώπιση της  εμπορίας των ναρκωτικών, στην εξωτερική  μας πολιτική, στις σχέσεις μας, της  Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις γειτονικές χώρες, στις δικές μας διμερείς σχέσεις με χώρες όπως η Τουρκία, στην διασυνοριακή αστυνόμευση κ.λπ. Γι’ αυτό, είναι εδώ μαζί μας και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, και ο Πάνος Μπεγλίτης από το Υπουργείο Άμυνας, που έχουν σημαντικό ρόλο σε αυτό τον τομέα.

Θα ήθελα  όμως να ξεκινήσω, δίνοντας το λόγο στην Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου και, μετά, στην Φώφη Γεννηματά και στην Μένη Μαλλιώρη, για να μας κάνετε μια  πρώτη εισήγηση σχετικά με αυτά τα προβλήματα.

Και πάλι ευχαριστώ  τον Δήμαρχο, τον Νίκο Ζενέτο, για  την φιλοξενία.

Ο Πρωθυπουργός, Γιώργος  Α. Παπανδρέου, κλείνοντας την Κυβερνητική  σύσκεψη, είπε, μεταξύ άλλων, τα εξής:

Κλείνοντας  να πω δυο λόγια, για να καταλήξουμε  σε κάποια σημεία. Το ένα είναι να ορίσουμε και τυπικά την Μένη Μαλλιώρη, να είναι η εθνική συντονίστρια αυτής της υπόθεσης. Επίσης το κάθε Υπουργείο, ο κάθε Υπουργός, θα ορίσει είτε έναν συνεργάτη, είτε έναν υπηρεσιακό παράγοντα, είτε έναν Σύμβουλο, είτε έναν Γραμματέα – Ειδικό ή Γενικό, είτε έναν Διευθυντή, οι οποίοι θα αποτελούν την ομάδα προετοιμασίας αυτού του οργάνου και του καθημερινού συντονισμού του, ώστε την επόμενη φορά που θα βρεθούμε, να έχουν προχωρήσει αυτά τα οποία αποφασίσαμε και να μπορούμε να αξιολογήσουμε πού πήγαμε καλά και πού δεν πήγαμε καλά.

Επόμενο θέμα: συντονισμό και πιθανώς συγχώνευση Υπηρεσιών πρόνοιας, μέσω «Καλλικράτη». Θα κάνουμε μια Επιτροπή στο Υπουργικό  Συμβούλιο – θα το ανακοινώσω, αρχές  Σεπτεμβρίου – για την κοινωνική  μέριμνα, ώστε να συνεργαστούν μεταξύ τους όλα τα Υπουργεία. Το Υπουργείο Εσωτερικών θα πρέπει εδώ να παίξει έναν πολύ καθοριστικό ρόλο, προκειμένου όλα τα προγράμματα και όλες οι δομές, να δούμε πώς συνδέονται με την Αυτοδιοίκηση, πώς περνούν στην Αυτοδιοίκηση.

Να παρουσιάσουμε  τον Σεπτέμβριο ένα συνολικό πρόγραμμα κοινωνικής μέριμνας, αλλά συνδέοντάς το με την Αυτοδιοίκηση. Μιλήσαμε για συμβουλευτικές υπηρεσίες, κέντρα πρόληψης, σχολεία δεύτερης ευκαιρίας, πολιτιστικές και αθλητικές δράσεις στις φυλακές, ακόμα και για επιχειρηματικές δράσεις – είτε μέσω Υπουργείου Παιδείας, είτε μέσω ΟΑΕΔ – καθώς και για συλλογικές δράσεις νέων συνεταιριστικών στελεχών, κοινωνικοί Συνεταιρισμοί κ.λπ.

Σε ό,τι αφορά  την εκπαίδευση, έχουμε μιλήσει για  την αγωγή υγείας στα σχολεία, αλλά αξιοποιώντας και τις άλλες δομές, όχι δημιουργώντας πάλι στεγανά. Σε ό,τι αφορά την Αστυνομία – υπάρχει και η γενική πρόληψη, που γίνεται τώρα με το πρόγραμμα «Δίας» – τέθηκε και ένα θέμα προστασίας των κέντρων υποκατάστασης, όπου εκεί θα μπορούσε να βοηθήσει.

Θέλω να τονίσω και πάλι ότι, με τον «Καλλικράτη», θα μπορέσετε εσείς, η Τοπική Αυτοδιοίκηση πια να συντονίζετε. Δηλαδή, για παράδειγμα, το τοπικό γραφείο του ΟΑΕΔ, τα σχολεία, το Κέντρο Υγείας, τα Νοσοκομεία, να τα συντονίζετε εσείς πια. Οι προνοιακές δομές, όπως το «Βοήθεια στο Σπίτι», τα ΚΑΠΗ, αυτά θα μπορείτε να τα συντονίζετε εσείς, με τους κοινωνικούς λειτουργούς, ώστε να υπάρχει μια πιο ενιαία αντιμετώπιση και μια αλληλοσύνδεση στα προγράμματα για το συγκεκριμένο πρόσωπο. Μπορεί να είναι προσωποκεντρικά αυτά, να χρειάζεται μια προσωποκεντρική αντιμετώπιση.

Αν μείνουν  όλες οι κεντρικές Υπηρεσίες και  σας μεταφέρουμε τις αρμοδιότητες, τότε θα έχουμε και κεντρικές υπηρεσίες, και δικές σας αρμοδιότητες, με αποτέλεσμα να μην γίνεται τίποτα. Το θέμα είναι να μεταφερθούν ουσιαστικά αυτές οι υπηρεσίες σε εσάς, που σημαίνει ότι θα υπάρχουν και συνέργειες. Για παράδειγμα, ο ΟΑΕΔ, τα ΤΕΙ κλπ, γιατί να μην συνεργαστούν σε προγράμματα ανεργίας, ή για τα ναρκωτικά, που θα μπορείτε να τα συντονίζετε εσείς; Ποιος θα αποφασίζει για παράδειγμα, την ένταξη κάποιου στα προγράμματα αποτοξίνωσης; Θα πάει ο ενδιαφερόμενος στο κεντρικό Υπουργείο, για να αποφασίσει εάν κάποιο παιδί στο Καματερό πρέπει να ενταχθεί στο πρόγραμμα αποτοξίνωσης; Θα πρέπει να αποφασίσει η κεντρική Κυβέρνηση; Ή μπορείτε να το οργανώσετε εσείς, τοπικά;

Έτσι, με την  αποκέντρωση θα γίνει και οικονομία, σε μεγάλο βαθμό. Θα έχετε εργαλεία στα χέρια σας. Και αν αυτά τα εργαλεία δεν είναι σε χρήμα, εξαιτίας της  οικονομικής συγκυρίας, θα είναι  σε «είδος», σε δράσεις, τουλάχιστον. Και θα έχετε και τους απαραίτητους υπαλλήλους, γιατί το Δημόσιο έχει πολλούς υπαλλήλους.

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ Σ/Ν ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ: ΕΝΙΣΧΥΣΗ  ΤΗΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ  ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΝΟΜΩΝ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΩΝ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ – «ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΙΑΥΓΕΙΑ»

>> Δείτε το βίντεο.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το ΠΑΣΟΚ, στις πρόσφατες εκλογές, δεσμεύτηκε απέναντι στους πολίτες, να προχωρήσει σε εκείνες τις μεγάλες αλλαγές που έχει ανάγκη ο τόπος. Αλλαγές, που θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητες. Αλλαγές, που θα έπρεπε να έχουν γίνει πράξεις εδώ και πολύ καιρό.

Και αυτό κάναμε από την  πρώτη μέρα, έχοντας ως κοινό παρονομαστή, πάντα και σε ό,τι κάνουμε, το δημόσιο συμφέρον, την οικοδόμηση ενός κράτους, αλλά και ενός πολιτικού συστήματος στην υπηρεσία του πολίτη. Ενός πολιτικού συστήματος αυτόνομου, το οποίο με κάθε του πράξη θα εμπεδώνει, θα ενδυναμώνει τη Δημοκρατία.

Μάλιστα, στις συνθήκες όπου βρεθήκαμε, με τη χώρα ακυβέρνητο καράβι να οδεύει προς το χείλος του γκρεμού, αναγκαζόμαστε πλέον να τα κάνουμε όλα σε ρυθμούς πρωτόγνωρους για το πολιτικό σύστημα της χώρας. Γι’ αυτό και δεσμευτήκαμε ότι το 2010 θα είναι η χρονιά των ριζοσπαστικών τομών και αλλαγών, για την εκ θεμελίων αλλαγή του πελατειακού κράτους, το οποίο όλοι είδαμε να καταρρέει και να απειλεί να παρασύρει τη χώρα στον γκρεμό.

Είχαμε δεσμευτεί για  βαθιές αλλαγές μόνιμου χαρακτήρα, αλλαγές όχι για τα μάτια του  κόσμου, αλλά που αντιμετωπίζουν τα προβλήματα στη ρίζα τους, που κάνουν τη χώρα μας να γυρίσει σελίδα, που  ανοίγουν μια τελείως διαφορετική, νέα εποχή.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αυτό που βιώνουμε σήμερα, δεν είναι τίποτα άλλο από την υπερπροσπάθεια μιας χώρας, μιας κοινωνίας ολόκληρης, να βγει από τη μεγαλύτερη κρίση που ζήσαμε τις τελευταίες δεκαετίες.

Το πρώτο στάδιο ήταν να αποφύγουμε την προδιαγεγραμμένη, τη βέβαιη πορεία μας προς τη χρεοκοπία, στην οποία οδηγούταν η χώρα από τις επιλογές της προηγούμενης κυβέρνησης.

Αυτό που με βεβαιότητα χρεοκόπησε, όμως, είναι το φαύλο πελατειακό πολιτικό σύστημα, που διέλυσε το κράτος, τη Διοίκηση, απαξιώνοντας και το σύνολο του δημόσιου βίου. Φτάσαμε στο χείλος της καταστροφής και, πλέον, οτιδήποτε δεν αλλάζει οριστικά τα πράγματα, είναι ατελέσφορο, είναι ανεύθυνο.

Δεν έχει νόημα οτιδήποτε  δεν εξασφαλίζει, ότι τα προβλήματά μας, τα λύνουμε μια και καλή. Όλες μας οι επιλογές έχουν ένα και μοναδικό στόχο, να αλλάξουμε οριστικά την Ελλάδα. Να δημιουργήσουμε την Ελλάδα που πατάει γερά στα πόδια της, με τις δικές της δυνάμεις, όχι με δάνειες δυνάμεις που φέρνουν εξάρτηση. Να κάνουμε τους Έλληνες περήφανους για την πατρίδα και την Πολιτεία τους.

Και με σειρά πρωτοβουλιών μας, κάνουμε ακριβώς αυτό. Αλλάζουμε την Ελλάδα κάθε μέρα που περνάει, με σκοπό να τη βγάλουμε από την κρίση, αλλά και να την οδηγήσουμε στην ασφάλεια, στο δίκαιο, στην προοπτική.

Με τον «Καλλικράτη», με το νόμο για την αξιοκρατία στις προσλήψεις στο Δημόσιο, με τη δημόσια διαβούλευση για κάθε νομοσχέδιο, και στη Βουλή και στο διαδίκτυο, ακόμα και με τις Εξεταστικές Επιτροπές, που μπορεί να είναι επίπονες, έχουν ως στόχο, όμως, να πέσει φως σε σκοτεινές υποθέσεις, που ταλανίζουν το πολιτικό σύστημα.

Με τις ανοιχτές πια συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου. Με τον φορολογικό νόμο, που αποκαθιστά την οικονομική δικαιοσύνη και καταπολεμά τη φοροδιαφυγή.

Με το νόμο του Υπουργείου Δικαιοσύνης για τη διαφάνεια, με τον οποίο βάζουμε τέλος στις γκρίζες ζώνες της ανομίας στο δημόσιο τομέα, με αυστηρότατες ποινές για υπαλλήλους που εμπλέκονται σε πράξεις διαφθοράς.

Με την ουσιαστική δουλειά των Επιτροπών της Βουλής, όπως της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας, με την ανάδειξη του Συνηγόρου του Πολίτη, ως βασικού συνομιλητή με την Κυβέρνηση.

Όλα αυτά, αποτελούν αλλαγές, άλλες μεγάλες, άλλες μικρότερες, που έχουν ως στόχο τη δημιουργία ενός κράτους, το οποίο λειτουργεί υπέρ του πολίτη, προασπίζεται τα δικαιώματά του και δεν είναι απέναντί του.

Αυτά – και όχι μόνον – έπρεπε εδώ και καιρό να γίνουν. Δεν έγιναν. Και η χώρα μας διολίσθησε στην οικονομική κρίση και στη διεθνή ανυποληψία. Δεν θα ξεχάσω τους τελευταίους μήνες, τον αγώνα που δώσαμε σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, για να αποκαταστήσουμε την αξιοπιστία μας, την προσπάθειά μας, που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, να βάλουμε τάξη στο χάος της ανομίας, της διαφθοράς, της σπατάλης και να πείσουμε τους πολίτες και τους εταίρους μας.

Τις προσπάθειες που  κάναμε, για να εξασφαλίσουμε τη δημιουργία – και αργότερα τη χρήση – του μηχανισμού στήριξης, να προστατεύσουμε τους πολίτες μας, τους συνταξιούχους, τους εργαζόμενους, από τον κίνδυνο της πτώχευσης, που θα έφερνε στη χώρα άνευ προηγουμένου δυστυχία, μαρασμό, αλλά και ανυποληψία της πατρίδας μας, για πολλά χρόνια ακόμα.

Για να εξασφαλίσουμε  τη μοναδική στα παγκόσμια χρονικά, για οποιαδήποτε χώρα, οικονομική στήριξη ύψους 110 δις ευρώ και να μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας, για να αναστηλώσουμε τη χώρα μας και να δημιουργήσουμε μια νέα Ελλάδα.

Είναι αλήθεια ότι  έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας. Όμως, σας εγγυώμαι ότι δεν θα επιστρέψουμε ποτέ πια στην Ελλάδα της οικονομικής παρακμής, των αλλοιωμένων στοιχείων, της πολιτικής κατάπτωσης, της εξάρτησης ή και εξαγοράς της πολιτικής από άνομα συμφέροντα, της σπατάλης, των προνομίων των λίγων και της αδικίας.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θέλω να αναρωτηθούμε όλοι, πόσες φορές στο παρελθόν κυβερνήσεις, Υπουργοί, βουλευτές, είπαν τη φράση «να χυθεί άπλετο φως». Πόσοι είπαν τη φράση «διαφάνεια παντού».

Λόγια που φθάρθηκαν, όμως, σε σημείο που οι πολίτες να μην τα πιστεύουν πια. Γιατί κανείς δεν είχε τολμήσει να προχωρήσει στην πράξη. Με αποκορύφωμα την προηγούμενη κυβέρνηση, η οποία, με την υποκρισία και την ακατάσχετη ηθικολογία της, με τα μεγάλα λόγια περί «επανίδρυσης», πνίγηκε τελικά στις χειρότερες πρακτικές και αντιλήψεις διακυβέρνησης και κόντεψε να παρασύρει μαζί της ολόκληρη τη χώρα.

Αυτό δεν θα το επιτρέψουμε. Ήρθε η ώρα να βάλουμε τέλος στο χάσμα λόγων και πράξεων. Εμείς, το φως, τη διαφάνεια, τη διαύγεια, τα κάνουμε πράξη. Όχι επειδή είναι αυτοσκοπός, αλλά επειδή είναι αναγκαία προϋπόθεση για να αλλάξει η πατρίδα μας, να βγει το γρηγορότερο από την κρίση και να βγει πιο δυνατή.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κάθε μέρα που περνάει αποδεικνύεται όλο και περισσότερο, ότι η δραματική κατάσταση στην οποία βρέθηκε η χώρα μας έχει βαθύτερα αίτια. Τα είχαμε πει και προεκλογικά. Αυτά τα αίτια καταπολεμάμε, γιατί θέλουμε στο μέλλον να μην ξαναζήσουμε τέτοιες στιγμές ως έθνος.

Η λειτουργία του κράτους, είπαμε πολλές φορές, πως είναι η ρίζα του προβλήματος, ο μεγάλος ασθενής. Όχι δεν είναι το κράτος πρόνοιας. Και δυστυχώς, δεν είχαμε και δεν έχουμε ένα ισχυρό κράτος πρόνοιας. Αυτό πρέπει να το φτιάξουμε. Γιατί και αυτό, το όποιο κράτος πρόνοιας, ουσιαστικά, αφομοιώθηκε μέσα σε ένα πολυδαίδαλο, γραφειοκρατικό, χαλαρό, άδικο και πελατειακό κράτος. Είναι αυτό το πελατειακό κράτος, που βιώνουμε σήμερα. Και σήμερα, κάνουμε άλλη μια μεγάλη αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το κράτος, με το πρόγραμμα «Διαύγεια», με το οποίο αλλάζουμε οριστικά το πώς ασκείται η εξουσία και η διοίκηση στη χώρα μας.

Πρόκειται για μια  επανάσταση, τα αποτελέσματα της οποίας θα φανούν στο πολύ άμεσο μέλλον. Και δεν είναι απλά μια επανάσταση για την Ελλάδα. Επιχειρούμε και υιοθετούμε ένα σύστημα διαφάνειας, που αμφιβάλλω αν υπάρχει αλλού στον κόσμο. Η χώρα μας, από χαρακτηρισμένη ως η πιο αδιαφανής, κρύβοντας στοιχεία, κρύβοντας την αλήθεια, τώρα θα πρωτοστατεί ως η πιο διαφανής, η πιο ανοικτή Δημοκρατία στον κόσμο.

Και το κάνουμε, ακριβώς λόγω της πίστης μας στους δημοκρατικούς θεσμούς και τις δημοκρατικές αρχές. Γιατί δημιουργούμε ένα κράτος, που υπηρετεί αποκλειστικά – και δεν το φοβόμαστε – τον πολίτη και το δημόσιο συμφέρον. Βάζει τον πολίτη στο επίκεντρο, στη συμμετοχή. Αυτή είναι η φιλοσοφία μας, γιατί εμείς αυτόν και μόνο υπηρετούμε.

Φτάνουμε σε μια  ιστορική καμπή για την αντίληψη  της εξουσίας. Αλλάζουμε ριζικά τη νοοτροπία με την οποία ασκείται κάθε είδους δημόσια εξουσία, που μέχρι σήμερα υπήρξε ομιχλώδης, αδιαφανής, που έγινε εργαλείο στα χέρια επίορκων συμφεροντολόγων, δυνάμεων που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να εξυπηρετήσουν τους εαυτούς τους ή τρίτους, με αδρά αμοιβή, άμεσα ή έμμεσα υλικά ή άλλα οφέλη, με φέουδα στο Δημόσιο, που επέτρεπαν την ιδιοτέλεια, αλλά και την ιδιοποίηση του δημόσιου πλούτου.

Σκεφτείτε, το είπε και  προηγουμένως ο Πέτρος Ευθυμίου, μία προς μία, όλες τις υποθέσεις που μας ταλανίζουν, που μας οδηγούν σε αποφάσεις σαν την προχθεσινή, για την υπόθεση του Βατοπεδίου.

Σκεφτείτε όλα τα δεινά, που παλεύουμε να αντιμετωπίσουμε στα Ταμεία, στα δημόσια οικονομικά, παντού. Γεννήθηκαν και γιγαντώθηκαν μέσα στο σκοτάδι της αδιαφάνειας και, πίσω από το σκοτάδι της αδιαφάνειας, στην αυθαιρεσία της εξουσίας.

Υπάρχει κάτι που συνδέει  όλα τα σκάνδαλα, κάτι που γιγάντωσε  τη διαφθορά στη χώρα, ένας μίτος  που οδηγούσε συνεχώς στο λαβύρινθο  της διαφθοράς, αλλά και στην προκλητική κακοδιαχείριση του δημόσιου χρήματος. Ο μίτος της βεβαιότητας όλων όσοι εμπλέκονται σε αυτά, ότι κανείς ποτέ δεν θα μάθαινε τι συνέβη.

Και οι αποφάσεις που  παίρνουμε σήμερα, δεν είναι μόνο βαθιά δημοκρατικές, επειδή φέρνουν το δημοκρατικό έλεγχο εκεί όπου υπήρχε σκοτεινή άσκηση εξουσίας, αλλά και κάτι ακόμα, κάτι που πολλές φορές ξεχνούμε. Ήταν και στο επίκεντρο της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, ναι, ένα αδιαφανές, αλλά και πανίσχυρο χρηματοπιστωτικό σύστημα, εκτός δημοκρατικού ελέγχου, εκτός κανόνων διαφάνειας.

Για την Ελλάδα, σκεφτείτε, για παράδειγμα: θα είχαν επιδείξει ποτέ αυτό τον πρωτοφανή συντονισμό οι διοικητές των μεγαλύτερων Ασφαλιστικών Ταμείων της χώρας, στην περίπτωση των δομημένων ομολόγων – που μέσα σε τρεις μέρες, αποφάσισαν όλοι να επενδύσουν στα ίδια τοξικά προϊόντα – αν ήταν αυτοί υποχρεωμένοι να δημοσιοποιήσουν κάθε μία από τις αποφάσεις τους;

Εάν προκειμένου να είναι  εκτελεστέες οι αποφάσεις τους, έπρεπε πρώτα να τις αναρτήσουν στο διαδίκτυο; Αποφάσεις, συμβάσεις και πράξεις, που ψάχναμε απεγνωσμένα, και η προηγούμενη κυβέρνηση έκρυβε με κάθε τρόπο, προκειμένου να μη μαθευτεί ποτέ η αλήθεια.

Σκεφτείτε πόσο διαφορετικά  θα ήταν σήμερα τα πράγματα, αν όλες οι αποφάσεις που λαμβάνονται από την κυβέρνηση ήταν ανοικτές, προσβάσιμες στους πολίτες. Αν ίσχυε αυτό, θα συζητούσαμε χθες για την Προανακριτική για το Βατοπέδι; Θα είχαν υπογραφεί καν οι αμαρτωλές συμβάσεις και αποφάσεις για το Βατοπέδι; Θα είχαμε την κακοδιαχείριση, που οδήγησε στο άδειασμα των Ταμείων; Θα μπορούσαν οι διοικήσεις των νοσοκομείων να προχωρήσουν σε απευθείας αναθέσεις για την αγορά υπερκοστολογημένων προμηθειών;

Γιατί η αδιαφάνεια δεν δημιούργησε μόνο περιπτώσεις ανομίας, οδήγησε, και αυτό είναι εξίσου σημαντικό, σε ανυπολόγιστες σπατάλες που, τις περισσότερες φορές μάλιστα, ήταν και τυπικά σύννομες. Ήταν όμως την ίδια στιγμή ανορθολογικές και απαράδεκτες, γιατί και σε αυτή την περίπτωση, όσοι λάμβαναν τις αποφάσεις, ήταν βέβαιοι ότι κανένας δεν θα τους ελέγξει ούτε για τη σκοπιμότητα, ούτε για τη χρησιμότητα των αποφάσεών τους.

Θα τολμούσε ποτέ κάποιος Υπουργός να προβεί σε πολυέξοδες ανακαινίσεις των γραφείων του, εάν έπρεπε πρώτα να αναρτήσει αυτή την απόφαση στο διαδίκτυο;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σε αυτά τα νοσηρά φαινόμενα  καταφέρνουμε αποφασιστικό χτύπημα, με το νομοσχέδιο που συζητάμε σήμερα. Αυτό που τελειώνει σήμερα είναι όλα αυτά τα σκάνδαλα, οι γκρίζες ιστορίες που απαξίωσαν την πολιτική, που οδήγησαν στην σπατάλη, στις χαριστικές ρυθμίσεις, σε υπέρογκες αμοιβές, σε αδιανόητα επιβλαβείς για το Δημόσιο συμβάσεις, σε αθρόες προσλήψεις από πόρτες και παράθυρα στο Δημόσιο, που άδειασαν τα δημόσια Ταμεία, οδηγώντας την Ελλάδα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Γιατί όλοι οι υπαίτιοι των πρακτικών αυτών, αυτοί που καταχράστηκαν εξουσία και σπατάλησαν δημόσιο χρήμα, δεν ήταν απλώς βέβαιοι ότι δεν θα τους ελέγξει κανείς. Ήταν απολύτως βέβαιοι ότι κανείς δεν τους βλέπει καν.

Από σήμερα, αυτά τελειώνουν. Όλοι αυτοί που, σε άλλες εποχές θα έμπαιναν στον πειρασμό, πρέπει να γνωρίζουν εφεξής ένα πράγμα: θα τους βλέπει πια όλη η κοινωνία. Η απληστία, η ιδιοτέλειά τους, θα είναι στη δημόσια θέα. Και αυτό από μόνο του, είναι βέβαιο ότι θα μας γλιτώσει και από σκάνδαλα, θα μας απαλλάξει και από πολλές σπατάλες, θα φέρει και εξοικονόμηση δαπανών, και καλύτερη διαχείριση των φόρων των πολιτών.

Αυτή τη δημόσια λογοδοσία επιτρέπει η σημερινή τεχνολογία και είναι το στοίχημα για κάθε δημοκρατική κοινωνία, ώστε να συμμετέχει ο πολίτης στην κοινή προσπάθεια για το κτίσιμο μιας ευνομούμενης Πολιτείας. Μιας κοινωνίας αλληλοσεβασμού, ενεργών πολιτών, που ελέγχουν, αλλά και εμπιστεύονται μια εξουσία, που τους εμπιστεύεται.

Γι΄ αυτό, η τομή που συζητάμε σήμερα υπερβαίνει τις ανάγκες άσκησης ελέγχου της εξουσίας από τα Μέσα Ενημέρωσης, ή την ανάγκη του νομικού κόσμου να έχει πρόσβαση στις αποφάσεις της Διοίκησης, ή από την επιθυμία του ιστορικού να καταγράψει και να ερμηνεύσει τις κυβερνητικές πράξεις.

Η τομή αυτή αφορά στην καρδιά του ίδιου του δημοκρατικού πολιτεύματος. Δημοκρατική κοινωνία, σημαίνει ο πολίτης να έχει κατοχυρωμένο το θεμελιώδες δικαίωμα της πληροφόρησης, της ενημέρωσης για κάθε κυβερνητική και δημόσια δραστηριότητα. Να ξέρει τι κάνει η Διοίκηση και γιατί. Είναι ζητούμενο για την ουσιαστική συμμετοχή του.

Η δημοκρατική διαδικασία απαιτεί ενημερωμένους πολίτες, αλλιώς δεν μπορούμε να την ονομάζουμε «Δημοκρατία». Τουλάχιστον, όχι σύγχρονη, όχι ποιοτική, όχι πλήρη Δημοκρατία, όχι Δημοκρατία που αξίζει στους Έλληνες και στις Ελληνίδες, τον 21ο αιώνα.

Και έχουμε πια τα τεχνολογικά  μέσα για να το κάνουμε, όπως τα είχαμε βεβαίως και πριν από 5 ή και 10 χρόνια. Απλώς, η απόφαση χρειαζόταν, η βούληση χρειαζόταν, να αφήσουμε πίσω μας ένα σάπιο και διάτρητο σύστημα διακυβέρνησης και να ανοίξουμε μια νέα σελίδα.

Δεν το τόλμησε κανείς. Σήμερα, το κάνουμε εμείς. Για πρώτη φορά, η Κυβέρνηση προβαίνει σε μια τόσο ριζική και μαζική πράξη αυτοπεριορισμού – στην πραγματικότητα, περιορισμού του δικαιώματός της να αυθαιρετεί. Γι’ αυτό λέμε και το επαναλαμβάνουμε, ότι είμαστε αντιεξουσιαστές στην εξουσία. Και αυτό το κάνει η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, γιατί αυτές είναι οι αρχές μας, είναι οι δεσμεύσεις μας, αυτό υποσχεθήκαμε, όταν είπαμε να ανοίξουμε ένα νέο κεφάλαιο για τη χώρα.

Για εμάς, αυτή η αντίληψη για τους κανόνες που πρέπει να διέπουν την Πολιτεία δεν είναι κάτι καινούργιο. Ζητούσαμε ακριβώς αυτό από την προηγούμενη κυβέρνηση – όπως ειπώθηκε, από το Νοέμβριο του 2005 – όπως και σε κάθε άλλη πρότασή μας, αλλά δεν εισακουστήκαμε από τη Νέα Δημοκρατία, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Γι’ αυτό και ψηφίσαμε τους νόμους της αξιοκρατίας, του  «Καλλικράτη», καθώς και όλες τις άλλες μεγάλες θεσμικές αλλαγές, καλώντας βέβαια όλες τις πολιτικές δυνάμεις να συνεισφέρουν δημιουργικά. Πεισματικά η Αξιωματική Αντιπολίτευση αρνείται έως τώρα ακόμη και τις πιο αυτονόητες επιλογές, που βρίσκουν και καθολική υποστήριξη στην κοινωνία, αποδεικνύοντας πως δεν διδάχτηκε τίποτα από τα λάθη της, πως δεν έχει μετανοήσει καθόλου για τα δεινά που έφερε στη χώρα το πλιάτσικο – δυστυχώς – των προηγούμενων ετών.

Στο κυβερνητικό σας  παρελθόν, προσθέτετε πλέον και ένα ίδιο και απαράδεκτο, μελανό αντιπολιτευτικό παρόν. Κανένας βερμπαλισμός περί «νέας σελίδας» δεν έχει την παραμικρή αξία και αξιοπιστία, όσο εξακολουθείτε να καλύπτετε το παρελθόν, όσο είστε δέσμιοι της ίδιας παλαιοκομματικής και πελατειακής αντίληψης, που καταδίκασε τη χώρα στη διάλυση και καταδικάστηκε από τον Ελληνικό λαό.

Θέσατε μάλιστα ως πρόταγμά σας, την απαλλαγή της χώρας από το μνημόνιο. Στην πραγματικότητα, όμως, εννοείτε ότι απλά θέλετε να σβήσετε από τη μνήμη μας, όχι το μνημόνιο, αλλά τις δικές σας ευθύνες, των πράξεών σας και των πολιτικών σας, που μας έφεραν στο σημερινό αδιέξοδο.

Θέλετε απλά να  σβήσετε από τη μνήμη σας  – και όλων μας – τις μνημειώδεις πράξεις, αλλά και την απραξία σας αυτά τα 5,5 χρόνια, που φόρτωσαν την Ελλάδα με δουλείες, χρέη, ελλείμματα, αναξιοπιστία και δύο επιτηρήσεις, για να μπορείτε μετά να εναγκαλίζεστε και να χαριεντίζεστε με το κυβερνητικό σας παρελθόν.

Τη βούληση να αλλάξουμε  σελίδα, τη βούληση και τη δύναμη να φύγουμε από την επιτήρηση, με επώδυνες – πράγματι, επώδυνες – αποφάσεις, αλλά με τις δικές μας δυνάμεις, που θα μας οδηγήσουν στο να ορίζουμε ξανά τη δική μας τύχη, εμείς, οι Έλληνες, αυτή τη βούληση και δύναμη, δεν την δείξατε ποτέ. Φοβηθήκατε, εκεί όπου εμείς αναλαμβάνουμε και το κόστος, και τις πολιτικές ευθύνες, να βγάλουμε τη χώρα από αυτή την τραγική κατάσταση και να πάμε σε μια διαφορετική Ελλάδα.

Όσο κι αν κάποιοι επιχειρούν να μην αλλάξει τίποτα σε αυτή τη χώρα, η απόφασή μας για ρήξη με το παρελθόν είναι οριστική, αμετάκλητη. Είναι όρος επιβίωσης, αλλά και αναγέννησης. Με την ανάρτηση όλων των αποφάσεων της Διοίκησης στο διαδίκτυο, αλλάζουμε πλήρως τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού, ώστε να υπηρετούν πλέον οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των πολιτών, είτε στην Κυβέρνηση, είτε στη Βουλή, είτε στην Αυτοδιοίκηση, τα συμφέροντα των πολιτών και της χώρας. Αλλά και να αποκτήσει και να θωρακιστεί, αν θέλετε, η Δημόσια Διοίκηση, με την αίσθηση ευθύνης, προστασίας και καθήκοντος απέναντι στην κοινωνία, την οποία υπηρετεί.

Η δυνατότητα του πολίτη να έχει πρόσβαση στις κυβερνητικές αποφάσεις είναι κομβική. Ο νόμος «Διαύγεια», πέρα από τη διαφάνεια που φέρνει, δημιουργεί και τις βάσεις για μια πραγματική επανάσταση στη Δημόσια Διοίκηση. Γιατί θα ακτινογραφήσει το σύνολο της Διοίκησης, θα χαρτογραφήσει τα άδυτα ενός συστήματος, που ούτε εμείς πολλές φορές, βουλευτές και κυβερνήσεις, δεν γνωρίζουμε καλά – καλά.

Θα αποκαλύψει γραφειοκρατικές  διαδικασίες, που δεν χρειάζονται. Θα αποκαλύψει πολυδαίδαλα συστήματα, που ταλαιπωρούν καθημερινά τον πολίτη. Θα σκιαγραφήσει τον ιστό της αράχνης, ή αν θέλετε τους πολλούς ιστούς αράχνης, που αφέθηκαν χρόνια να χτιστούν, ως ένα τείχος που μπλοκάρει, που πνίγει κάθε πρωτοβουλία και κάθε καινοτομία, αλλά επιβαρύνει και δεν στηρίζει τον πολίτη.

Μπορεί ακόμη και  να αποκαλύψει, όχι μόνο τις χειρότερες πτυχές, αλλά και τις καλύτερες πρακτικές, τους υπαλλήλους και τα παραδείγματα, που πρέπει να γενικευτούν στη Δημόσια Διοίκηση. Η αποτύπωση της γραφειοκρατίας δεν πρέπει όμως να είναι μία απλή ηλεκτρονική χαρτογράφηση. Θα πρέπει ο πολίτης – και αυτή είναι μια πρόσκληση, που απευθύνω από τη Βουλή – να συμμετέχει στην επισήμανση, στην ανακάλυψη, αν θέλετε, όλων των παραλογισμών και των ανορθολογικών πρακτικών. Και θα δούμε πολλά. Θα δούμε πολλά μέσα από αυτή την χαρτογράφηση της Δημόσιας Διοίκησης.

Θα πρέπει ο πολίτης, θα πρέπει και οι bloggers, ναι, καλώ και τους bloggers, να βοηθήσουν και να συμβάλουν δημιουργικά, όπως βέβαια και τα συμβατικά Μέσα Ενημέρωσης, να συμμετάσχουν ενεργά στην επισήμανση, στην ανάδειξη των αρνητικών, που θα αποκαλυφθούν και θα αποκαλύπτονται, αλλά και στη δημιουργία προτάσεων, που μπορεί να αποτελέσουν ακόμη και προτάσεις νόμου.

Και βέβαια, ο ρόλος των βουλευτών, του κάθε βουλευτή, θα είναι κρίσιμος και αναβαθμισμένος, έχοντας τη δυνατότητα νέων πρωτοβουλιών, από την απλή ερώτηση, μέχρι και την πρόταση για απλοποίηση και κωδικοποίηση νομοθεσίας και πρακτικών, χτυπώντας σπατάλες, αδιαφάνεια και αναξιοκρατία.

Μην περιμένετε από τους λιγοστούς Υπουργούς να κάνουν αυτό το έργο. Αυτό το έργο, θα είναι έργο λαού.  Και είναι βαθιά μου πίστη ότι, η συλλογική σοφία, θα είναι πολύ ανώτερη της ατομικής, έστω και εξειδικευμένης γνώσης. Αυτό εξάλλου αποτελεί και διεθνή τάση στον σημερινό κυβερνοχώρο, όπου κοινωνικά δίκτυα, όπως λέγονται, επεξεργάζονται σύνθετα τεχνολογικά, ιατρικά, ακόμη και πολιτικά προβλήματα, όπως και οργανωτικά προβλήματα, με μεγάλη επιτυχία. Και σε αυτό, η Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει πρότυπο και να πρωτοπορήσει.

Αυτό το νομοσχέδιο είναι  και προπομπός της συνολικής  ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, δηλαδή για  τη συνολική ηλεκτρονική εξυπηρέτηση του πολίτη, το Ηλεκτρονικό Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών. Όπως βέβαια και το ηλεκτρονικό βιβλίο, αλλά και το διαδικτυακό σχολείο και Πανεπιστήμιο, που αποτελούν το στοίχημα για μια επανάσταση στην ελληνική παιδεία, που τόσο μεγάλη ανάγκη έχουμε, για να μπορέσουμε πράγματι να γίνουμε ανταγωνιστικοί, όχι με τη φτήνια, αλλά με την επένδυση στην αξία, στην παιδεία και στον άνθρωπο.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το νομοσχέδιο για τη «Διαύγεια», είναι μία ακόμη επιλογή ανάκτησης της αξιοπιστίας του πολιτικού μας συστήματος. Μέσα από τη συμμετοχή του πολίτη, γεφυρώνουμε το χάσμα μεταξύ Κυβέρνησης και πολιτών. Ουσιαστικά, αλλάζουμε τον τρόπο άσκησης της εξουσίας, όπως λειτουργούσε εδώ και χρόνια στη χώρα μας.

Πρωτοπορούμε διεθνώς. Στις επόμενες εκλογές, αλλά και σε κάθε επόμενη εκλογή, οι πολίτες θα μπορούν να κρίνουν ακόμη περισσότερο τις κυβερνήσεις, όχι έμμεσα, όχι μέσα από τις καμπάνιες, τα φυλλάδια και τις γενικόλογες υποσχέσεις για το μέλλον, αλλά από το έργο, το πραγματικό, το αντικειμενικό έργο, από τις καθημερινές αποφάσεις που έπαιρναν όσοι κυβερνούσαν. Και η πρώτη κυβέρνηση, που θα κριθεί με αυτό τον τρόπο από τους πολίτες, θα είναι η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Σας ευχαριστώ πολύ.

>> Δείτε το βίντεο.

Κύριε Τσίπρα, είναι εντυπωσιακή η προσπάθειά σας να ανακαλύψετε φαντάσματα εκεί όπου δεν υπάρχουν. Εντυπωσιακή η προσπάθειά σας, να πολιτεύεστε σπέρνοντας το φόβο παντού στον Ελληνικό λαό, την ανασφάλεια γύρω από την υποστήριξη της Ελλάδας, από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης.

Βεβαίως, είναι μια μάχη οπισθοφυλακών, διότι καταψηφίσατε τη συμμετοχή της Ελλάδας στο μηχανισμό αυτό, χωρίς βέβαια να μας εξηγήσετε ποτέ, το πώς συμβιβάζονται οι κοινωνικές σας ευαισθησίες, με το γεγονός ότι η χώρα όφειλε να συνεχίσει να καταβάλει και μισθούς και συντάξεις.

Δεν μας εξηγήσατε τι θα έπρεπε να κάνει η χώρα μας, που όφειλε στις 19 Μαΐου να αποπληρώσει δάνεια, ύψους 10 δισεκατομμυρίων ευρώ. Αυτή ήταν η κατάσταση, δεν υπήρχαν άλλες δυνατότητες, αυτές ήταν οι επιλογές, κ. Τσίπρα, και το ξέρετε καλά. Έπρεπε μήπως να κηρύξουμε στάση πληρωμών, όπως εύχονταν οι ανά την υφήλιο κερδοσκόποι;

Αυτό ήθελαν, τη στάση πληρωμών από την Ελλάδα. Είχαν ποντάρει στη χρεοκοπία μας. Ξέρετε τι θα σήμαινε αυτό; Δεν θα πληρώναμε μισθούς, δεν θα πληρώναμε συντάξεις, θα είχε διαλυθεί το τραπεζικό μας σύστημα από τον πανικό του κόσμου. Σκεφθήκατε ποτέ πού θα βρισκόμασταν σήμερα κι αν θα μπορούσαμε ακόμα και να κάνουμε αυτή τη συζήτηση;

Καλές είναι οι ευαισθησίες, που επιδεικνύουμε σε φιλολογικές συζητήσεις, αλλά το μείζον για οποιαδήποτε κυβέρνηση, πολύ περισσότερο για μια προοδευτική κυβέρνηση, που θέλει να προστατεύσει, έστω με θυσίες, βασικά δικαιώματα, μισθούς και συντάξεις του Ελληνικού λαού, είναι να αποτρέψει τα χειρότερα.

Και αυτό κάναμε, δίνοντας βεβαίως και προοπτική, διότι δεν θα είχαμε προοπτική για πολλά χρόνια και δεκαετίες, εάν είχαμε χρεοκοπήσει. Εάν είχαμε χρεοκοπήσει, δεν θα μιλάγαμε για ένα πρόγραμμα διετίας ή τριετίας, θα μιλάγαμε για δεκαετίες, κ. Τσίπρα.

Αυτό αποτρέψαμε, δίνοντας έναν τιτάνιο αγώνα για να ανατρέψουμε ένα δυσμενές κλίμα εις βάρος της χώρας, να φτιάξουμε έναν μηχανισμό στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που δεν υπήρχε, για να μη μείνουμε μόνοι μας, απέναντι στους πιστωτές και τους κερδοσκόπους. Εκεί φθάσαμε. Και όπως ξέρετε πολύ καλά, παρότι δεν το αναγνωρίζετε, αυτό παραλάβαμε, δεν το φτιάξαμε εμείς. Δεν μας άρεσε αυτή η εξέλιξη.

Αλλά τώρα, δίνετε εσείς μία μάχη χαρακωμάτων, μεμψιμοιρώντας, χαμένοι στη μετάφραση των κειμένων του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης. Εκτεθήκατε και χθες, με τις κινδυνολογικές προσεγγίσεις σας και πάλι, με δήθεν διαφορές που ανακαλύψατε στη μετάφραση, διαφορές που αποδείχθηκαν τελικά ανύπαρκτες.

Συνεχίζετε σήμερα τη μεμψιμοιρία και μας εγκαλείτε  για διατυπώσεις, που δεν κάνατε καν τον κόπο να προσπαθήσετε να καταλάβετε. Και έχετε αναγάγει τη «μνημονιο-λογία», σε είδος αντιπολιτευτικής γυμναστικής, σε μια ιδιότυπη προσπάθεια τρομοκράτησης βεβαίως των πολιτών αυτής της χώρας, σε σχέση με τις δανειακές συμβάσεις, το μνημόνιο και το πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής, που τα συνοδεύει.

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Τίποτα δεν είναι μυστικό, τίποτα δεν είναι κρυφό, τίποτα δεν είναι παράδοξο, παράτυπο, ή αποτέλεσμα κάποιας συνωμοσίας σε βάρος της χώρας μας, των πολιτών και των συμφερόντων τους. Δηλαδή, αυτοί που μας δάνεισαν, συνωμοτούν απέναντι στην Ελλάδα; Οι λαοί των άλλων χωρών; Διότι οι φορολογούμενοι των άλλων χωρών μάς έδωσαν τα δάνεια αυτά.

Όλα, μα όλα είναι γνωστά, αναρτημένα στο διαδίκτυο, όλα κατατέθηκαν στη Βουλή. Η σύμβαση που υπογράψαμε δεν είναι ένα περίεργο νομικό δημιούργημα αόρατων εχθρών της πατρίδας, που θέλουν να μας παγιδεύσουν. Είναι μία σύμβαση δανείου και, μάλιστα, μια σύμβαση δανείου ύψους 110 δισεκατομμυρίων ευρώ, η μεγαλύτερη που έγινε ποτέ στην ιστορία, όχι για την Ελλάδα, αλλά για όλο τον κόσμο.

Ένα δάνειο, που δίνεται  από 15 χώρες της Ευρωζώνης, από  χρήματα των πολιτών τους, και από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με χρήματα των φορολογουμένων τους. Η σύμβαση αυτή υπήρξε αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης, συνεργασίας όλων των εμπλεκόμενων μερών, με τη συμμετοχή των καλύτερων Ελλήνων νομικών διεθνώς και, φυσικά, πήρε τη γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, που επισυνάπτεται σε σχετικά έγγραφα τα οποία κατατέθηκαν στη Βουλή.

Η σύμβαση δανειοδότησης  της Ελλάδας επιχειρεί να εξασφαλίσει  όλα τα μέρη, όπως κάθε άλλη σύμβαση  δανείου. Και όταν λέμε «όλα τα μέρη», εννοούμε και την Ελλάδα. Επιπλέον, τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης που χορηγούν τα χρήματα, έχουν υπογράψει μεταξύ τους σύμβαση, για να ορίσουν τη μεταξύ τους σχέση και, φυσικά, να εξασφαλίσουν ότι ο μηχανισμός στήριξης της Ελλάδας δεν θα τεθεί σε κίνδυνο, σε περίπτωση που μία χώρα βρεθεί σε αδυναμία να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτήν.

Δηλαδή, αναφέρεστε κ. Τσίπρα σε συγκεκριμένα άρθρα της σύμβασης. Πράγματι, λοιπόν, σύμφωνα με τα άρθρα 2.3, 2.4, 2.5 και 13 της 8ης Μαΐου του 2010, της σύμβασης δανειακής διευκόλυνσης, ούτε η Ελλάδα, ούτε οι δανειστές επιτρέπεται να εκχωρήσουν ή να μεταβιβάσουν οποιαδήποτε από τα δικαιώματα ή τις υποχρεώσεις τους, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συναίνεση όλων των δανειστών.

Τα άρθρα 2.4 και 2.5 διασφαλίζουν τα συμφέροντα της Ελλάδας, γιατί δίνουν τη δυνατότητα, σε περίπτωση που κάποιο από τα μέλη της Ευρωζώνης, που είναι δανειστές, αντιμετωπίσει δυσκολίες στην εκπλήρωση των υποχρεώσεών του – και φυσικά, διασφαλίζουν και τα δικαιώματα του μέλους αυτού – να μπορεί να εκχωρήσει αυτή τη δυνατότητα σε άλλο δανειστή κράτος-μέλος της Ευρωζώνης, ώστε να εκτελεστεί αυτή η δανειακή σύμβαση, να εκταμιευθεί η δόση, να μην συναντήσει εμπόδια και αυτά να είναι εξασφαλισμένα.

Αυτό είναι προς όφελός μας, κ. Τσίπρα. Είναι προς όφελός μας. Παίρνω παράδειγμα – θα έχετε διαβάσει, να μην αναφέρω τις χώρες όπου συζητιέται – την Αμερική, όπου με ρώτησαν Μέσα Ενημέρωσης ακόμα και εκεί, «θα μας ξεπληρώσετε;». Υπήρχε ένα κίνημα, που δεν οδήγησε πουθενά, «να μην δώσουμε δάνεια στην Ελλάδα», αλλά και μικρότερες χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν πει, «μα, γιατί να δώσουμε στην Ελλάδα;» και τα λοιπά.

Εάν μία χώρα αδυνατούσε για κάποιο λόγο να δώσει, αυτό θα μπορούσε να το αναλάβει μια άλλη χώρα, ώστε να μην χαθεί η δόση, το δανειακό βοήθημα προς τη χώρα, την Ελλάδα. Άρα, είναι προς το συμφέρον μας.

Το άρθρο 8.4 της συμφωνίας  μεταξύ των πιστωτών επιβάλλει τη συγκατάθεση, όχι μόνο όλων των δανειστών, αλλά και της Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για τη δυνατότητα εκχώρησης των απαιτήσεων των δανειστών. Αποτελεί ασφαλιστική δικλείδα, όχι μόνο για τη μη εκχώρηση δικαιωμάτων των δανειστών σε μη αρχικό δανειστή, αλλά και την εκπλήρωση των υποχρεώσεων των δανειστών, σε περίπτωση αδυναμίας.

Άρα, λοιπόν, οι κίνδυνοι που διαβλέπετε, να μεταφερθεί το χρέος σε κάποιον τρίτο, εκτός Ευρωζώνης, είναι ανύπαρκτοι. Το μόνο που διασφαλίζεται είναι η δέσμευση των εταίρων μας, για τον πλήρη και αποτελεσματικό τρόπο εκτέλεσης των υποχρεώσεών τους. Οι όροι αυτοί δεν είναι αποτέλεσμα καμιάς συνωμοσίας, αλλά αποτυπώνουν την αγωνία, την πραγματική αγωνία, να μην υπάρξουν εμπόδια στην εκτέλεση της σύμβασης. Μην ξεχνάτε ότι, 18 του μηνός πήραμε το δάνειο, και 19 του μηνός έπρεπε να αποπληρώσουμε άλλο δάνειο.

Ως προς το γιατί δεν  παρέχεται και σε εμάς αντίστοιχη δυνατότητα εκχώρησης, ειλικρινά, δυσκολεύομαι να αντιληφθώ τον συλλογισμό σας – γιατί δεν εκχωρούμε εμείς δάνειο. Εμείς δεν δανείζουμε, μας δανείζουν. Κατά συνέπεια, δεν έχουμε απαιτήσεις να εκχωρήσουμε σε τρίτους, αλλά μόνον χρέη.

Αν κάποιος θέλει  να πάρει τα χρέη μας, ευχαρίστως, ας έρθει να πάρει τα χρέη μας, δεν μας εμποδίζει κανένας να τα δώσουμε. Βρέστε κάποιον, κ. Τσίπρα, να του τα δώσουμε τα χρέη μας! Αλλά μας κατηγορείτε ότι δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα. Υπάρχει αυτή η δυνατότητα, αν θέλουμε, αλλά κανένας δεν νομίζω να έρθει, με αυτή την πολύ-πολύ φιλανθρωπική, αν θέλετε, διάθεση.

Ως προς τη δυνατότητα κατάσχεσης, με το άρθρο 14.5 της σύμβασης δανειακής διευκόλυνσης, ορίζεται ότι η Ελλάδα παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει, σε σχέση με την άσκηση αγωγής, κατάσχεση και εκτέλεση κατά των περιουσιακών τους στοιχείων, στο βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος.

Η ρήτρα αυτή της δανειακής  σύμβασης, κ. Τσίπρα, δεν είναι καινούργια. Είναι η συνήθης ρήτρα, σε όλες τις δανειακές συμβάσεις που έχει συνάψει μέχρι σήμερα το Ελληνικό Δημόσιο, και που θα συνάψει και στο μέλλον.

Να σας θυμίσω ότι  δεν είναι η πρώτη φορά, κ. Τσίπρα, που δανείζεται η χώρα μας. Να θυμίσω επίσης ότι το ύψος των δανείων της χώρας μας είναι περίπου 300 δισεκατομμύρια ευρώ, δάνεια που υπάρχουν και που, για να μπορούμε να τα ξεπληρώνουμε στο μέλλον, καταφύγαμε σε αυτό το μηχανισμό και εφαρμόζουμε αυτό το πρόγραμμα για τη διάσωση και ανάταξη της οικονομίας.

Η Ελλάδα, όπως όλες οι αναπτυγμένες χώρες, επιτρέπει την εκτέλεση επί της ιδιωτικής περιουσίας του Ελληνικού Δημοσίου, όπως έχει υποχρέωση από τη Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και από το τρίτο εδάφιο της παραγράφου 4 του άρθρου 94 του Συντάγματος.

Να πούμε καθαρά: η Ελληνική Δημοκρατία έχει συμβληθεί, όχι κυριαρχικά, ως imperium, αλλά ιδιωτικά, ως fiscus, αυτή είναι η νομική διατύπωση. Κατά συνέπεια, με τη δανειακή σύμβαση, το Ελληνικό Δημόσιο δεν παραιτείται από καμία ασυλία του, σε σχέση με κατάσχεση της ιδιωτικής του περιουσίας, για τον απλούστατο λόγο ότι, τέτοια ασυλία δεν υπάρχει, όχι μόνον έναντι των δανειστών της συγκεκριμένης δανειακής σύμβασης, αλλά και έναντι οποιουδήποτε φυσικού ή και νομικού προσώπου.

Και φυσικά, πρόκειται μόνο για την ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου, και όχι για την περιουσία που έχει ταχθεί για την εξυπηρέτηση δημόσιου σκοπού, και δεν κατάσχεται, σύμφωνα με διατάξεις του αναγκαστικού δικαίου.

Συνεπώς, δεν πρόκειται να κατασχεθούν, όπως κατά καιρούς ακούγεται, ή να εκποιηθούν, ούτε ο Παρθενώνας, ούτε οι αιγιαλοί, ούτε παραλίες, ούτε νοσοκομεία, ούτε σχολεία, ούτε δημόσια κτίρια. Όχι μόνο γιατί δεν είναι αυτό το περιεχόμενο της σύμβασης, που παραπλανητικά και κινδυνολογώντας ερμηνεύετε, αλλά κυρίως γιατί η Ελλάδα αυτή τη φορά δεν θα αποτύχει.

Η Ελλάδα, που σήμερα αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη πρόκληση στην πρόσφατη ιστορία της, που βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού, η Ελλάδα σήμερα θα πετύχει. Θα πετύχει, όχι μόνο στο να αντιμετωπίσει τις δανειακές της υποχρεώσεις, παλιές και νέες, ως αξιόπιστος συναλλασσόμενος στις αγορές, αλλά θα εκμεταλλευτεί την ευκαιρία αυτή και για να αλλάξει τον τόπο.

Να αλλάξει τον τόπο, ώστε να μην έχουμε ποτέ πια τέτοιες απειλές και, βεβαίως, να φτιάξουμε μια χώρα ανάπτυξης, Δικαίου, πράσινης πορείας, ανταγωνιστικότητας και ανθρωπιάς.

Ευχαριστώ πολύ.

ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Δεν ξέρω ποιος θα πρέπει να μιλάει για την εμπιστοσύνη  της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας κ. Τσίπρα, αλλά θα σας επαναλάβω  μερικά πράγματα, γιατί προφανώς δεν τα ακούτε. Έχετε μια ομιλία, την διαβάζετε, άσχετα από το τι συζητάμε – αυτός δεν είναι διάλογος.

Κατανοώ τις επαναλαμβανόμενες  θέσεις σας, το φόβο που θέλετε να δημιουργήσετε, οπότε να το ακούσετε μια δεύτερη φορά, και ίσως να καταλάβετε μερικά πράγματα σε ό,τι αφορά το Μνημόνιο.

Άρθρο 4 του Ν. 3068/2002 ορίζει, η αναγκαστική εκτέλεση, για να ικανοποιηθεί χρηματική απαίτηση κατά του Δημοσίου, των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των λοιπών Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, γίνεται με κατάσχεση της ιδιωτικής περιουσίας αυτών. Αυτός είναι ελληνικός νόμος, δεν είναι ξένος νόμος, κ. Τσίπρα.

Αποκλείεται η κατάσχεση  απαιτήσεων, που πηγάζουν από έννομη σχέση δημοσίου δικαίου απαιτήσεων, χρηματικού ή μη αντικειμένου, το οποίο έχει ταχθεί για την άμεση εξυπηρέτηση ειδικού δημοσίου σκοπού.

Άρα, κ. Τσίπρα, αυτά είναι θέματα μιας ευνομούμενης Πολιτείας, που εξασφαλίζει – το Ελληνικό Δίκαιο, κ. Τσίπρα, να ακούτε – στους δανειστές τα δικαιώματά τους. Και θέλω να σας πω, εάν δεν είχαμε πάρει το δάνειο από την Ευρωπαϊκή Ένωση – είχαμε όμως δάνεια να αποπληρώσουμε – εάν δεν είχαμε πάρει το δάνειο του μηχανισμού στήριξης, τότε τι θα γινόταν;

Τότε, θα έρχονταν, κ. Τσίπρα, και θα ζητούσαν τις περιουσίες, για τις οποίες σήμερα εσείς κόπτεστε.

Εμείς καταφέραμε να σώσουμε  τις περιουσίες της χώρας μας  και του Δημοσίου, με το δάνειο που πήραμε. Το καταλαβαίνετε, πολύ απλά;

Άρα, αφήστε τις φιλολογικές κουβέντες. Χαίρομαι βεβαίως που ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί πιο αξιόπιστο τον ξένο Τύπο, που μας λοιδορεί τους τελευταίους μήνες. Για τα νησιά, βεβαίως, έχω απαντήσει όχι μόνο εδώ, αλλά στην Γερμανία, ενώπιον της κυρίας Μέρκελ, σε Γερμανούς δημοσιογράφους – διαβάστε την απάντησή μου.

Σε ό,τι αφορά το ύψος των επιτοκίων, πράγματι, αυτά τα δάνεια που μας δίνουν έχουν ένα επιτόκιο. Μακάρι να ήταν ακόμα χαμηλότερο, αλλά αυτό είναι το επιτόκιο. Να ξέρετε, όμως, ότι είχαμε το δίλημμα να δανειστούμε στις αγορές με διπλάσιο επιτόκιο, ή καθόλου. Χθες, η Πορτογαλία δανείστηκε στις αγορές με υψηλότερο επιτόκιο, από το δάνειο που παίρνουμε σήμερα εμείς. Εμείς είμαστε πιο προστατευμένοι αυτή τη στιγμή από άλλες χώρες, και αυτό είναι έργο δικό μας, κ. Τσίπρα.

Αφήστε, λοιπόν, την κινδυνολογία, που δεν ταιριάζει σε μια προοδευτική – όπως θέλετε να λέγεστε – παράταξη, και την συνειδητή καλλιέργεια φόβου.

Εμείς δεν καλλιεργούμε τον φόβο, μιλάμε ειλικρινά στον Ελληνικό λαό, για να ξέρει ακριβώς τις συνέπειες των καταστροφικών πολιτικών του παρελθόντος, αλλά και την εργώδη προσπάθεια που κάνουμε, με τις θυσίες – πράγματι – τις δικές του, για την ανόρθωση του τόπου. Και θα τα καταφέρουμε.

Πάμε στο σωστό δρόμο και έχουμε ακόμα μεγάλες προκλήσεις και αλλαγές να κάνουμε. Θα τις κάνουμε και ο τόπος θα πάει μπροστά.

Ευχαριστώ πολύ.